Orthodoxie & de kern van het Christelijk Geloof

De levensbeschouwing wordt in onze wereld beroofd van
haar kernpunten en hobbelt achteruit door de algemeen aanvaarde verheerlijking van geld, macht, genot en bezit.
Die adoratie wordt steeds meer verenigd met vreemde denkbeelden en sceptische filosofie. In die ellende van vervreemding van grondslagen tast de mens in het duister hetgeen niet zelden eindigt door zich dan maar te begeven in
de armen van het meest chaotische bijgeloof.
Hoewel ze alles wat God en godsdienst aangaat belachelijk maken
offert eenieder zich maar al te graag op aan vermaak en massale consumptie,
zodat zij zover mogelijk van ongeluk, pijn en ellende verwijderd blijven van
hetgeen hun canailleus [liederlijk] bestaan zou kunnen bedreigen.

Een aaneenschakeling van activiteiten dient Nederlandse binnensteden in
een feestsfeer te dompelen.  Gemeenten dragen gemeenschapsgeld bij als subsidie Fijne-Feestdagen-Festivals. Ondernemers dragen daar nog aan bij en de verhuur van standplaatsen levert ook nog een extraatje op.
Van midwinterhoornblazen, waarbij op de kortste dag van het jaar ‘het nieuwe licht‘ wordt verwelkomd tot Kerst-Winter-Wonder-Wandeling met Puur-natuur-avontuur
worden verzonnen om de consument toch maar de vrije dagen door te helpen.
– Ondertussen stuurt het Catharina Ziekenhuis een uitnodiging tot een gesprek bij kinderarts T. Hendriks aan Johannes van Oirschot, welke na een ongeval met de vuilniswagen in 1967 is overleden. Op de brief zelf staat zijn geboortedatum vermeld: 1 februari 1913. Indien de goede man nog zou leven, dan was hij inmiddels 101 jaar oud geweest.
– Tevens koopt het beursgenoteerde bedrijf ASML, die een voldoende goede kaspositie heeft, voor
één miljard euro aan aandelen op om de koers van hun aandeel te ondersteunen. Op strategische momenten worden immers aandelen opgekocht en vernietigd teneinde de koers te beïnvloeden.
– De zorgpremies in 2015 gaan flink stijgen; via talrijke tv-spotjes worden we opgeroepen om nog vóór 1 januari over te stappen.
– Om helemaal in de kerststemming te komen in ‘The most wonderful time of the year!‘  halen de commerciële tv-stations grijsgedraaide oude films uit de kast om onze kinderen toch maar te vermaken en de volwassenen rustig van hun ‘vermeende’ wildmaaltijd te laten genieten.
– Moeders worden de dagen voor Kerst nog even uitgenodigd via een ‘Curly-Hair-Talk‘ hun lifestyle  een oppepper te geven.

Het Christelijk Geloof is een mystieke levensbeschouwing.
Er zijn elementen van dit geloof die niet te begrijpen zijn.
Niet alles binnen het Christelijk geloof is altijd even goed of snel te begrijpen, zeker niet wanneer je bovenstaande berichten leest.
Soms is het best lastig om te geloven.
Toch zijn we voor de volle 100 procent overtuigd Christen,
maar verwarren de dingen om ons heen eenieder regelmatig.
Ze gaan ons boven de pet!
Weet je wat nu echt de diepe betekenis van ons Kerstfeest is?
God kwam als mens naar de aarde. Waarom?
Omdat Hij heel erg veel van mensen houdt.
Onze Heer en Verlosser Jezus Christus – werd in het vlees geboren – kwam als mens op aarde om uiteindelijk te
sterven aan een Kruis.
Dit was niet een akelige ontknoping van een opmerkelijk mens.
Nee, dit was een bewuste keuze van God om ons te laten zien hoeveel Hij om mensen geeft.
Hij toonde ermee aan hoeveel Hij, Die ver boven ons verheven staat, om jou en mij geeft.

Vind je dit een vreemd verhaal?
Ik kan het mij voorstellen, wanneer dit verhaal nieuw voor je is,  dat het
vreemd, raar en misschien wel dwaas overkomt.
Welke God komt nou als mens naar de aarde en
kiest ervoor om te sterven aan een Kruis?
De God, Die Hemel en aarde en al wat zich erop bevindt organiseerde deed dit. En weet je wat Hij nog meer deed?
Drie dagen na Zijn sterven aan dit Kruis stond Hij op uit de doden en overwon daarmee de dood.
Misschien vind je dat ik het nu wel erg bont maak.
Misschien . . . maar denk er maar eens over na.
Misschien vind je achter deze dwaasheid wel de bedoeling van God.
Om jouw te tonen hoeveel Hij om je geeft en je het eeuwige leven aanbiedt.
Ik vertelde je net al dat ik soms dingen ook
niet altijd even goed begrijp.
Het vreemde is alleen dat ik merk dat
deze gebeurtenissen mij niet loslaten.
Ik ervaar in mijn leven dat
deze Jezus Christus een realiteit is en
mij in mijn leven bij de hand neemt.
Hij helpt mij langzaam de dingen van
het leven te begrijpen.
En het mooiste van alles:
Hij leert mij steeds beter verstaan hoeveel Hij om mij geeft en
Hij helpt mij om van Hem te houden.
Of dat voor anderen bespottelijk is maakt mij eigenlijk niet zo veel uit,
voor mij is er geen andere Waarheid meer.

Een zalig Kerstfeest.

Φως του Χριστού

Light of the anxious heart,
Jesu, Thou dost appear.
To bid the gloom of guilt depart,
and shed Thy sweetness here.

Joyous is he, with whom,
God’s Word, Thou dost abide ;
Sweet Light of our eternal home,
To fleshly sense denied.

Brightness of God above !
Unfaithomable grace !
Thy Presence be a fount of love
Within Thy chosen place.

To Thee, whom children see,
The Father ever blest,
The Holy Spirit, One and Three,
Be endless praise addressed. Amen.
John Henry Newman [1886]

Het licht van Christus
Licht van het angstig hart,
kom Heer Jezus, wees ons nabij.
Om de somberheid van schuld te doen verdwijnen,
daarmee hier Uw aangename deugd te behoeden.

Vreugdevolle is hij, met wie,
Gods Woord, door U behouden blijft;
Aangenaam Licht van ons eeuwig thuis zijn,
vanwege vleselijke gezindheid ontkent.

De Helderheid van God boven!
Ondoorgrondelijke Genade!
Uw alom tegenwoordigheid vormt
een bron van Liefde
binnen de Uw gekozen plek.

Door U, zien wij kinderen,
de Vader altijd gezegend,
de Heilige Geest, één en drie-in-een,
aanvaard ons eindeloos huldebetoon. Amen.
John Henry Newman [1886]

Kom mensen en leef het leven in de H. drie-eenheid,
welk ons gegeven is om de aarde te verlichten.
Vernietig al de vijandschap, elke haat,
al de [voor-]oordelen en jaloezie.
Wees een vuur dat brandt van Liefde en
verander zo de wereld met Gods Vrede.
Wij dienen een laaiend voorbeeld van
Christelijke gehoorzaamheid te zijn.

Dit is de Blijde Boodschap, dat God buiten onze oorlog en ellende staat en
ons heeft geroepen om Zijn leven als voorbeeld te nemen.
Maak je je zorgen als dat je gerechtvaardigd mocht worden voor Hem?
Zet dan je zorgen opzij en klamp je in gehoorzaamheid vast aan Christus.
Want de Goede Meester is inderdaad goed en
er bestaat geen groter nieuws dan dat Hij,
Zichzelf als geheel God en geheel mens,
als Jezus de Christus,
heeft geopenbaard.

Orthodoxie & het pan-orthodox Concilie 2016

Het langverwachte Panorthodoxe Concilie gaat zal onder voorzitterschap van de Patriarch van Constantinopel, Bartholomeüs, in 2016
te Istanbul plaatsvinden.
Dat hebben de primaten van veertien Byzantijns-orthodoxe kerken in de
residentie van de Patriarch van Constantinopel [Phanar] bekendgemaakt.
Metropolite Athanagoras wordt maandelijks enkele weken vrijgesteld om zich in de Phanar met de voorbereiding bezig te houden.
Volgens de orthodoxe telling wordt het Pan-Orthodoxe Concilie
het eerste oecumenische concilie sinds 787, welk in Nicea plaatsvond.
De locatie van dit Concilie is gepland
in de Hagia Irene, een van de
voornaamste kerken van de voormalige keizerstad aan de Bosporus.
Bij de verovering van Constantinopel door de Ottomanen in 1453 werd de Hagia Irene gebruikt als wapen- en munitiedepot van de elitetroepen.
In tegenstelling tot de Hagia Sophia heeft deze kerk nooit als moskee gediend.
Thans is de voormalige kerk een museum, behorend bij het Topkapi-paleis van de Ottomaanse sultans.

Al sinds de jaren zestig van de vorige eeuw proberen de Orthodoxe kerken
een Concilie op touw te zetten. Door meningsverschillen tussen het Oecumenische Patriarchaat en de Patriarch van Moskou  lukte het tot op heden niet.
Moskou bleef lange tijd het Primaatschap van Constantinopel betwisten, onder
andere omdat meer dan de helft van alle orthodoxen lid is van deze [machtsbeluste] Russisch-Orthodoxe Kerk.
Wereldwijd zijn er tussen de 300 en 400 miljoen mensen lid van
een van de Byzantijns-orthodoxe kerken.
De Orthodoxie, vanaf 1054 niet langer op één lijn met de Latijnse tak van Christus Kerk,
telt 14 algemeen erkende autokefale [beschikkende over een eigen leiding] en
vijf autonome kerken [relatief zelfstandig, maar toch ressorterende onder Patriarchaten].
Sinds het Grote Schisma van 1054 heeft de Latijnse kerk van Rome een andere opvatting
over diverse onderwerpen dan de Orthodoxie, neem alleen al het machtsdenken.
De Paus van Rome is verworden tot een soort werelds kerkleider, terwijl de Patriarch van Constantinopel niets meer is dan de bisschop van zijn zetel; komen de andere bisschoppen bij elkaar, dan is hij slechts de voorzitter, als de eerste onder gelijken.
De Westerse manier van machtsdenken is ook in de Orthodoxie binnengeslopen en
heeft onder invloed van de Tsaristische aanpak een grote verandering in de Russische Orthodoxie doen ontstaan. Zo heeft Metropolite Kyril bij zijn Patriarchs-verkiezing duidelijk de lijn van de machthebbers in Rusland gekozen, hetgeen hem geen windeieren heeft opgeleverd. Tevens heeft hij de invloed die hij op West-Europa had, welke hij vóór zijn aanstelling al bezat niet aan een andere opvolger overgedragen, maar voor zichzelf behouden.

Als voorbereiding op het hoogfeest van
de Geboorte van Christus wordt ons tot geestelijke waakzaamheid opgeroepen teneinde de weg klaar te maken voor de Heer Die komt.
Sinds Christus door Zijn geboorte in Bethlehem de geschiedenis is binnengetreden, heeft de mensheid de kiem van het Koninkrijk God’s ontvangen,
zoals een veld het zaad de belofte ontvangt van de toekomstige oogst.
Wij behoeven ons heil dus niet langer elders te zoeken!
Christus is voor iedereen op deze wereld eens en voor altijd
de Hemelse Vreugde komen brengen.
Onze God en Schepper heeft in de geschiedenis het éérst met het Joodse volk gehandeld, zoals Hij met geen andere volken wilde handelen en God heeft dit volk als éérste
bestemd om de draagster te zijn van Zijn Goddelijke Openbaring,
nu openbaarde Hij Zijn rechtvaardigheid zónder de Wet,
namelijk ”door Geloof in Jezus Christus” en daardoor
brak de Geest naar al de volkeren door.
Israël was niet langer alléén; de heidense volkeren gingen delen in het Heil.
Wij allen, die gedoopt zijn, worden kinderen Gods genoemd en
zijn daardoor lidmaat van Christus’ Kerk.
Christus, het Woord Gods, blijft ook in onze tijd de weg van de mens verlichten.
Zijn werkingen – o.a. via de Mysteriën – maken Zijn onthulling van de Tederheid,
Troost en Liefde van de Vader voor elk menselijk wezen bekend.

Wij zijn door Christus opgeroepen om
ons steeds opnieuw bewust te zijn van
de aanwezigheid van God in ons midden en
anderen te helpen haar te ontdekken – of haar te herontdekken, indien ze haar hebben verdrongen.
Het gaat om een schitterende zending, die op die van Johannes de Doper lijkt:  – de wereld met Christus en Zijn Verlossing bekend te maken -.
Christus is immers het einddoel waarop het hart van de mens gericht dient te zijn en in Wie hij vreugde en geluk kan vinden.

De verdeeldheid van Christus over deze wereld is en blijft, hoe we het ook wenden of keren, een zaak, die de getuigenis van Christus naar de wereld grote schade berokkent.
Israël bleef, in Zijn godsdienstige hoedanigheid, door de tijden heen één in de Messiasverwachting. De Christelijke Kerk daarentegen is door de tijden heen méér en méér verdeeld geraakt in haar Christelijke boodschap.
De apostelen, ongeschoolde vissers brachten eenparig de – door Christus zélf onderwezen – boodschap over de grenzen van Israël.
Zij deden dit ieder voor zich met een eigen accent, maar sindsdien is die boodschap gebroken.
De schisma’s in de wereldkerk, de scheiding binnen de kerken in de diverse landen,
de tegenstellingen binnen de diverse kerken geven geen zuiver beeld van een zuivere boodschap.
We dienen de Kerkelijke verdeeldheid, als het gaat om de waarde van Christus’ Goddelijke, Blijde Boodschap buiten de Kerk naar Israël en de wereld toe niet onderschatten.
Als buitenkerkelijken ons deze verdeeldheid als ongeloofwaardig voor Christus voorhouden, dan ontkomen we niet aan hun terechte kritiek, door ons terug te trekken op eigen binnenkerkelijke standpunten, als zou onze Waarheid de volle waarheid zou zijn.
Dat komt toch in het geheel niet geloofwaardig over.
Christus is niet gedeeld en toch is Zijn Lichaam uiteen gescheurd, zodat Zijn Lichaam, de Kerk, het bloedt uit duizend wonden.
God’s Geest ging tot ver buiten Israëls grenzen maar over die grenzen hebben wij mensen er letterlijk een puinhoop van gemaakt.
Dwars door de schuldige verdeeldheid heen – naar we mógen geloven – bleef de Heilige Geest  toch
Zijn werk verzetten om voor Christus  een
woning te maken bij de mensen.
Hij verlichtte mensen van allerlei ras, taal en natie,
ook bij de mensen van de uiteenlopende kerken.
Deze grote verdeeldheid haalt het niet bij het gezegende Pinkstermoment, de geboorte van
de ene Heilige, Katholieke en Apostolische Kerk.

Het Patriarch van Constantinopel roept haar bisschoppen bijeen om zich als een van de meest oorspronkelijke Christelijke kerken op
haar Boodschap in onze tijd te beraden. De oproep hiertoe klinkt al vanaf de in 1961 gehouden Conferentie op het eiland Rhodos [Gr].
Oorspronkelijk was het de bedoeling om ongeveer honderd punten op de agenda
van het Pan-orthodoxe Concilie te zetten.
Later, toen de voorbereidingen al aan de gang waren, werd besloten de agenda om
te beginnen te beperken tot tien onderwerpen die op een of andere manier een grote invloed hebben op alle lokale Orthodoxe kerken.
Van groot belang is het probleem betreffende het beheer over de kerkgemeenschappen in de diaspora, d.w.z. degenen die zich buiten de traditioneel orthodoxe landen bevinden, zoals in West-Europa en Amerika.
Er werd ook afgesproken om de kerkelijke regels inzake
het huwelijk en de vasten te herstructureren.
Het Concilieprogram omvat ook het probleem van de kerkelijke kalender, welke werd in veel plaatselijke kerken werd versterkt nadat de nieuwe kalender werd ingevoerd.
Het zou mooi zijn als het gehele Christendom op dezelfde originele wijze de Christelijke feesten op hetzelfde moment zou kunnen vieren.
Voorafgaand aan dit Concilie is door orthodoxe kerken een voorbereidende dialoog gevoerd met niet-Orthodoxie ten einde aanvaardbare voorstellen van deze contacten te evalueren.
De agenda bevat tevens het onderwerp dat al in de 60-er en 70-er jaren relevant was, namelijk de houding van de Orthodoxe Kerk ten aanzien van discriminatie op grond van
ras en andere sociale fenomenen van deze tijd. Vandaag de dag dient de archaïsche [ouderwetse] houding over deze onderwerpen te worden heroverwogen.
Daarnaast komen een aantal thema’s aan de orde, die betrekking hebben op de administratieve structuur van de Kerk en de bijbehorende procedures.
In het bijzonder gaat het hier om de definitie van de autocefale en autonome status van kerken en om een aantal technische problemen van de tweedeling in de lijst van Orthodoxe Kerken [Russisch en de overige Patriarchaten] op te lossen.
Het Concilie wordt tevens opgeroepen, om te reageren op de nieuwe uitdagingen van vandaag, zoals de atheïstische verheerlijking van het consumentisme, hetgeen tot de economische en ecologische crisis heeft geleid, de progressieve uitholling van de ethische grondslagen van de familie en het radicale nationalistische en pseudo-religieuze extremisme.
Het Concilie komt niet om de nieuwe vervolging van het christendom heen, welke zich in verschillende vormen en verschillende regio’s van de wereld manifesteert.
Uiteraard zal het Pan-Orthodoxe Concilie zich bezighouden met het behoud van de kerkelijke eenheid en zuiverheid van het Orthodox Geloof in de hedendaagse historische context.
Dit zal een indringende discussie worden aangezien
de verschillende primaten een andere achtergrond hebben; denk hierbij alleen al aan de verhouding tussen kerk en staat.
Zo zal het herkennen van consensus in de besluitvorming in acht genomen dienen te worden, zowel bij de voorbereidingen van het Concilie als het Concilie zelf.
Respect voor dit principe is heden ten dage een fundamentele en betrouwbare waarborg
voor de eenheid van de Orthodoxie waarmee het Pan-Orthodoxe Concilie in
de openbaarheid treed.
Binnen de Orthodoxe Kerk bestaat er niet zoiets als een centraal geleid administratief aanspreekpunt. Sinds de tijd van de Apostelen werden alle belangrijke kwesties voor conciliaire overeenstemming, om in termen van vandaag te spreken, collegiaal ter discussie gesteld.
Dit geldt voor zowel leerstellige, disciplinaire als kerkelijk-bestuurlijke vraagstukken.
Voor wat betreft het interne leven van een bepaalde plaatselijke kerk werd en
wordt dit aan de orde gesteld in haar eigen diocesane bestuurlijk overleg.
Ieder diocees heeft dus een eigen aanpak van problemen, een eigen standpunt en
eigen manier van benadering.
Zo wordt in de Russisch Orthodoxe kerk een heel andere bestuurlijke benadering gehanteerd dan bij de overige Patriarchaten. Kwesties die echter het toepassingsgebied van
de plaatselijke kerken overstijgen dienen door een overkoepelend bestuur in de regio aan de orde te worden gesteld.
Door de grote volksverhuizingen welke in de afgelopen decennia hebben plaatsgevonden, zijn het de verschillende nationaal georiënteerde Patriarchaten, die in één regio verschillende kalenders, standpunten en regels hanteren.
De beslissingen die door een op te richten regionale Raad worden genomen dienen een Pan-kerkelijke autoriteit te bezitten, welke voor de regio eensluidende beslissingen kan nemen.
De zeven oecumenische concilies, die in de periode vanaf de 4e tot de 8e eeuw plaatsvonden, formuleerde de leer van de Kerk en hebben tot nog toe haar canonieke gedragscode geformaliseerd. Dankzij deze fundamentele documenten, heeft de Kerk haar zending voor eeuwen met succes kunnen uitvoeren.
Gedurende de 13 eeuwen na het 7e Oecumenische Concilie in 787,
werden talrijke bisschoppen van de verschillende regio’s als vertegenwoordiging bijeengeroepen. Dit had objectief gezien tot gevolg dat ze niet de gehele historische volheid van de Orthodoxe Kerk konden vertegenwoordigen.
Nu heeft men het punt bereikt om conciliaire mechanismen op Pan-Orthodox niveau te ontwikkelen en daarmee in te spelen op de actuele problemen in het leven van de Orthodoxe Kerk als geheel. In de aanloop van de procedure ter voorbereiding van het Concilie, kwamen vrij ernstige verschillen in de posities van de verschillende zusterkerken aan het daglicht.
Het heeft daarom zo’n lange tijd geduurd om een consensus te bereiken over de basisprincipes welke voor dit Pan-Orthodox Concilie nodig waren.

In de Westerse Pers komen we herhaald commentaren tegen
betreffende de Oecumenische dialoog. Dit wordt veroorzaakt door
de post-conciliaire praktijk, welke na het Vaticaans concilie binnen
de Latijnse kerk plaatsvond.
Binnen de Orthodoxe Kerk bevindt zich in ieder geval een belangrijke groep [monniken] die een dergelijk proces in hun kerk niet altijd even vrolijk verwelkomen.
Wel onderkennen ook zij de problemen die hierboven genoemd worden en zien zij de noodzaak van een interne reflectie. Door de openhartige benadering van de Patriarch van Constantinopel enerzijds en de Latijnse Kerkleider [de Paus] anderzijds slaat hen de angst om het hart dat het komende Pan-Orthodoxe Concilie dezelfde Liberale standpunten
zal behelzen als die van het Vaticaanse Concilies na de eerste 7 Oecumenische Concilies.
Er zijn er die wars zijn van de invloedsfeer van het rijke Rome, die in het verleden al eerder met de geldbuidel heeft gezwaaid om de Waarheid, welke in de Orthodoxe Kerk wordt gekoesterd te beïnvloeden.
De grote theoloog van de Russische diaspora, aartsbisschop Theophan van Poltava, zei in 1930 over het komende
[8e] Oecumenisch Concilie met de woorden van
de Heilige Theodore de Studiet:
Niet elke bijeenkomst van bisschoppen is een Concilie, maar slechts een bijeenkomst van bisschoppen die in de Waarheid van het Woord bijeenkomen.
Een echt Pan-Oecumenisch Concilie hangt niet af van het aantal bisschoppen dat

zich daar verzamelden, maar valt of staat met de vraag of
zij op een orthodoxe manier beraadslagen en  de oorspronkelijke Christelijke Boodschap verkondigen. Wanneer zij zich verre houden van de oorspronkelijke Waarheid, zal het geen Oecumenisch Concilie zijn, ook al bestempelen zij zichzelf als Oecumenisch“.
Het signaal dat ook toen al werd afgegeven is dit:
De trouw aan de ware Orthodoxie is een heel nauw pad“; m.a.w. afgaande  op de ervaringen van het Vaticaans Concilie en het effect ervan op de Latijnse kerk, zullen  ingrijpende veranderingen verdeeldheid in de Orthodoxe wereld kunnen oproepen.
De huidige publieke opinie is in het geheel niet geïnteresseerd in de ware orthodoxie, de werkelijke Christelijke Blijde Boodschap welke Christus in Zijn dagen aan Zijn Apostelen voor ons heeft geopenbaard.

Het journaille is bij de berichtgeving alleen uit op
sensatie en overweldigend nieuws, over datgene wat bij een
Ware Blijde Boodschap niet zomaar tot grote veranderingen leidt; als zodanig wordt er althans in de Nederlandse pers weinig over genoemde ontwikkelingen bericht.
Blijft over dat wij als gelovigen de grote ontwikkelingen die
in de Orthodoxe kerken plaatsvinden in
onze gebeden dienen te gedenken.
Dat we dit ook als gezamenlijke Orthodoxe kerken serieus nemen
mag blijken uit het feit dat we over de gehele wereld dit verzoek opnemen als
speciale bede in iedere komende Vragende Litanie.

Orthodoxie & God is met ons

De machtige en geweldige wateren van
de Rivier, de 
koning van Assur met al zijn heerlijkheid; deze zal buiten al zijn beddingen stijgen en buiten al zijn oevers rijzen, Hij zal binnendringen in Juda, overstromen en steeds verder om zich heen grijpen, reiken tot aan de hals;
ja, zijn uitgespreide vleugelen
zullen de breedte van uw land vullen, o Immanuel.
Gaat tekeer, o volken en weest verslagen; ja, knoop dit in uw oren,
alle verre streken der aarde; gordt u aan en weest verslagen;
gordt u aan en weest verslagen.
Beraamt een plan, maar het wordt verbroken;
spreekt een woord, maar het zal niet tot stand komen,
want God is met ons.
Want aldus heeft de Heer tot mij gezegd, toen
zijn hand mij overweldigde en
Hij mij waarschuwde niet op de weg van dit volk te gaan:
Gij zult geen samenzwering noemen alles wat dit volk een samenzwering noemt en
voor hetgeen zij vrezen, zult gij niet vrezen noch schrikken.
De Heer der heerscharen, Hem zult gij heilig achten en
Hij dient het voorwerp van uw vrees en
Hij dient het voorwerp van uw schrik zijn“.
Isaiah 8: 8-13
Zo luidt de passage welke gelezen wordt in
de Vespers aan de vooravond van de Geboorte des Heren.

Ja, stel uw vertrouwen op de Heer, uw God, want
in Zijn hand ligt heel uw levenslot.
Heb alleen Hem lief, Zijn vrede woont in u.
Zie naar Hem op en
weet dat Hij u steeds nabij is:

Zegen van de Heilige Patrick

De Heer zal u de juiste weg wijzen.
De Heer zal u in de armen sluiten om
u te beschermen tegen gevaar.
De Heer zal er zijn om
u op te vangen.
De Heer zal onder u zijn wanneer
u dreigt te vallen.
De Heer is in u om u te troosten wanneer
u verdriet hebt.
Hij omgeeft u als een beschermende muur wanneer
anderen over u heen vallen.
De Heer staat boven u om u te zegenen.
Zo zegent uw God u vandaag, morgen en in alle eeuwigheid
“.

Degenen die God vrezen zullen Christus niet als “steen des aanstoots” herkennen
wanneer Hij komt. Degenen die voor de vijand zwichten zullen zich gebroken weten
ten opzichte van Christus, de “waardevolle hoeksteen“.
Zoals een hoeksteen twee muren samenvoegt, zo
zal Christus Jood en heidense gelovigen in Zich verenigen.
Zie, Ik leg in Sion een steen des aanstoots en een rots der ergernis en
wie op Hem z’n Geloof bouwt, zal niet beschaamd uitkomen
“.
Rom.9: 33; 1Petr.2: 6
De Wet, die aan Mozes is gegeven zal worden afgesloten met de leer van de Apostelen.
De kinderen van God zullen als Christus’ apostelen en discipelen gezien [geïnterpreteerd] worden, waardoor
vele dingen tot stand komen en
wonderen verricht zullen worden.
Vergelijk nu eens de vraag van de Oudtestamentische Profeet:
Waarom zoeken ze de doden namens de levenden?” [Is.8: 19];
met de Engel, Die aan het graf de myrondragende vrouwen verkondigde:
Waarom zoek je de Levende onder de doden?” [Luc.24: 5].
God schiep zowel mannen als vrouwen met een natuurlijke wet in zichzelf
– het vermogen om het goede te kiezen en het kwaad te vermijden –
maar ze kozen voor zelfzucht [het egoïsme].
God gaf de Wet aan Mozes en ook die werd gebroken.
Er valt dan een grote duisternis op de ziel, over hen die
zonder het Licht van de geboden hun weg vervolgen:
Het volk dat in duisternis wandelt, ziet een groot Licht;
over hen die wonen in een land van diepe duisternis, straalt een Licht.
Gij hebt het volk vermenigvuldigd, zijn vreugde groot gemaakt;
het verheugt zich voor Uw Aangezicht als met de vreugde bij de oogst, zoals
men juicht bij het verdelen van de buit.
Want het juk dat het drukte, en de stang op zijn schouder,
de roede van zijn drijver, hebt Gij verbroken als op Midjansdag.
Want elke schoen die dreunend stampt, en elke mantel, in bloed gewenteld,
zal verbrand worden, een prooi van het vuur.
Want een Kind is ons geboren,
een Zoon is ons gegeven en
de heerschappij rust op Zijn Schouder en
men noemt Hem Wonderbare Raadsman,
Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst

Is.9: 1-5

De strijd toen Hij ten strijde trok
tegen Midjan . . . is gestreden;
300 – weliswaar oververmoeide – mannen hebben de achtervolging tot over de Jordaan ingezet en het restant van het leger van de Midjanieten werd uiteengejaagd.
Toen keerde Gideon als overwinnaar terug [Richteren 8]
De herinnering aan de overwinning zal blijven in de uitdrukking:
als op Midjansdag“.
Een dag, die later in de Blijde Boodschap de betekenis krijgt van:
“de dag van het oordeel van God”.
Ja, want het is de Heer, Die Zijn Volk uit de macht van hun vijanden verlost.
Het is de Heer Die ons de overwinning heeft gegeven, toen en nu en straks.
Het is dus onze Heer en Verlosser Jezus Christus!
Zouden de kinderen van de Kerk [Israël] dat al weer vergeten zijn?
Gideon, wees daarom onze heerser, en na u uw zoon, en de zoon van uw zoon.

Ondanks dit alles bleven zij zondigen,
zij wilden niet geloven aan Zijn wonderen.
toen vergleden hun dagen in ijdelheid,
hun jaren vlogen voorbij.
Telkens als Hij doodde, zochten zij Hem;
dan bekeerden zij zich en
kwamen ’s-Morgens tot God.
Dan gedachten zij dat God hun Helper was;
dat de allerhoogste God hen had bevrijd.
Dan hadden zij Hem lief met hun mond,
maar zij bedrogen Hem met hun tong.
Want hun hart was niet oprecht jegens Hem,
zij waren niet trouw aan Zijn Verbond.
Maar Hij is barmhartig en Hij vergaf hun
hun zonden; Hij wilde hen niet uitroeien.
Telkens weer wendde Hij Zijn gramschap af,
en liet Hij Zijn toorn niet ten volle ontbranden.
Hij gedacht, dat zij slechts vlees waren:
een ademtocht die voorbijgaat, maar nimmer terugkeert
“.
uit: Psalm 77[78]

Wij hebben persoonlijk genoeg dingen … waar wij voor door de knieën gaan.
een aantal opmerkelijke goden van deze tijd zijn:
– de god van het aldoor meer;
– de god van de techniek;
– de god van de onverzadigbare behoefte aan eten;
drinken, onderdak, warmte en seks;
– de god van het geweld;
– de god van het eigen ik.
Wij buigen ons dan misschien niet meer neer voor
domme en stomme dingen als afgodsbeelden,
maar onze tijd heeft z’n eigen idolen.
We gaan maar wat vaak door de knieën als
we er zelf beter van kunnen worden.
Hou jezelf maar de spiegel voor: wat is jouw voorwerp van afgoderij?
– Je lot uit de komende Postcode-, vrienden-, of Staatsloterij?;
wie wil er niet graag in één klap miljonair worden?
– Of je favoriete site op het internet?
Steeds meer internetverslaafden melden zich voor deskundige hulpverlening.
– Of misschien wel je flitsende carrière-baan?
Alles en iedereen moet aan de kant teneinde
hoger op de maatschappelijke ladder te kunnen komen.
– Of misschien dient je lichaam er wel als dat van een filmster uit te zien;
de beauty-farms en plastische chirurgie klinieken doen maar wat goede zaken.
– Misschien ‘verafgoodt’ je wel je man, je vrouw of je kinderen?
> Afgoderij, is datgene waar je je vertrouwen op stelt . . . ,
in de plaats van of naast God.
> Vertrouwen stellen in . . .
in de plaats van of naast God.

Het verraderlijke is . . .
dat God dan steeds verder naar de zijlijn van je leven opschuift;
Hij zal meer en meer plaats moeten gaan maken
voor iets wat in jouw ogen net zo, of misschien wel belangrijker is.
Het lijkt zo onschuldig.
Maar uiteindelijk breekt het Verbond dat de Heer
met jou persoonlijk heeft gesloten.

Opvallend is wel dat de grootste uitloop dáár plaats vindt . . .
waar men de dienst aan God heeft ingeruild voor de dienst aan de wereld;
daar waar men het niet meer zo nauw neemt met de geboden van God.
Waar het gezag van het Woord van God … ingeruild wordt voor het gezag van de mens.
Het is een spiegel die ook ons wordt voorgehouden.
Als u, jij en ik … de Liefde van God opofferen voor eigenwillige godendienst . . .
komt er onherroepelijk een scheiding.
Dan breekt Zijn huwelijks-verbond in stukken.
Voor een goed huwelijk is niet alleen . . .
wederzijdse liefde nodig . . .
ook een wederzijdse trouw [vertrouwen].
In een goed huwelijk moet je van elkaar opaan kunnen, elkaar wederzijds respecteren.
Dat is ook zo in het verbonds-huwelijk dat de Heer met je heeft gesloten.
Je groeit naar elkaar toe.
Je leert elkaar
iedere dag opnieuw weer een beetje beter kennen;
Je kunt uiteindelijk niet meer zonder elkaar;
je wordt steeds afhankelijker van elkaar.
God heeft ons lief: ons, jou en mij.
Hij heeft ons zo lief, dat Hij het
kostbaarste huwelijksgeschenk
aan ons heeft gegeven:
een Kind, een Zoon is ons geboren,
Zijn Naam is Heer, God met ons“.
Aan ons daarom de vraag:
Wat heb jij, wat hebben wij
met die Goddelijke Liefde gedaan?

Orthodoxie & Christelijke grondhouding?

Zalig zijn de vredestichters, want
zij zullen kinderen van God
worden genoemd
“.
Matth.5: 9

Zalig zijn de vredestichters“, zo maakt Jezus in de Bergrede bekend.
Paulus vermaant de Christenen van Ephese te wandelen en waardig te blijven aan
hun roeping in dienst van eenheid en vrede [Eph.4: 1-3]
Christus heeft ons immers
vanaf de beginne in Hem uitverkoren, opdat
wij heilig en onberispelijk zouden zijn
voor Zijn aangezicht.
Voor de vrede dient inspanning te worden geleverd.
Het is het resultaat van opoffering, van deemoed.
Zoals de verwerkelijking van het Koninkrijk, de rust schenkt die God ons heeft geschonken en die tot op de laatste dag onophoudelijk dient te worden gezocht;
de dag waarop Christus ons aan zijn Vader aanbiedt als “een koninkrijk van vrede”.

Die wens en verwachting van Vrede komen we eveneens tegen inde prediking van de profeten. Isaiah verkondigt dit nog wel het meeste wanneer hij de komst van de Messias voorspelt. Volgens hem zal de Messiaanse tijd een tijd van vrede:
Want een Kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven en
de Heerschappij rust op Zijn schouder en men noemt Hem
Wonderbare Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst.
Groot zal de Heerschappij zijn en eindeloos de Vrede op de troon van David en
over Zijn Koninkrijk, doordat Hij het sticht en grondvest met recht en gerechtigheid,
van nu aan tot in eeuwigheid“.
Is.9: 5,6

Isaiah plaatst ‘Rechtvaardigheid’ aan de basis van de vrede onder vermelding van:
de vrucht van de gerechtigheid zal vrede zijn, de uitwerking der gerechtigheid
rust en veiligheid tot in eeuwigheid“[Is.32:17].
Dit is de grote hoop van Israël [de Kerk]:
Hoe liefelijk zijn op de bergen de voeten van de Vreugdebode, die Vrede aankondigt,
Die de Blijde Boodschap brengt, Die heil verkondigt,
Die tot Sion zegt: Uw God is Koning
Is.52: 7

In het Nieuwe Verbond wordt de Vrede, net als in het Oude, verbonden met rechtvaardigheid. Maar hiermee wordt veelal niet de gerechtigheid bedoeld die voortkomt uit het beschouwen van de wet, maar met de gerechtigheid van God, die ons rechtvaardigt en de zekerheid van vrede vergeving schenkt.
De gevolgen van deze Christelijke activiteit zijn helder:
De volgeling van Jezus Christus, onze Verlosser wordt geacht samen te werken,
zich in te zetten voor de Vrede en Eenheid welke in Naam van Hem worden gerealiseerd.

In de wereld om ons heen zijn we hier niet zo zeker meer van vandaag de dag.
Er gebeurd veel om ons heen waar we geen grip meer op hebben en ons bekruipen steeds meer twijfels
over de aard en wijze waarop we de doelen bereiken die ons voor ogen staan.
We zien de symptomen van ziekte en mislukkingen in onze beschavingen, met name op het gebied van internationale betrekkingen, de vernielzucht van oorlogen en wanneer we ons tot het verleden wenden komen er steeds meer vragen bij ons op.

We proberen de fouten van andere tijden realistischer te bekijken, in de hoop dat dit ons bewust of onbewust zal helpen na te gaan wat er mis is met onze manier waarop we met elkaar omgaan en zo ja, deze door een bétere manier van doen om te buigen.
We proberen het lot dat ons te wachten staat om te buigen voordat de verwachtte waarheid ons allen heeft ingehaald.
“Wanneer gruwel en barbaarsheid rondom ons heen toeslaan,
kunnen we ons alleen nog maar geruststellen met
klanken en woorden van onze vroeger leermeesters“.
Paul Simon

Huidige situatie
Bij de grote Oost-Europese mogendheid, welke haar overwicht teloor ziet gaan is de laatste tijd een breed enthousiasme ontstaan voor de agressieve, nationalistische en militaristische opstelling, die haar leiding vertolkt en in praktijk brengt.
We dienen hierbij nog maar te zwijgen over het grote verschil tussen de echte waarheid en die van de staatspropaganda.
In de westerse pers wordt gewag gemaakt van steun vanuit Moskou aan de rechtervleugel van de Europese politiek.
Het Franse Front National van Marine Le Pen verkreeg van Russische banken een lening van 9,4 miljoen euro, geld dat Europese banken niet beschikbaar wilden stellen.
Jean-Marie Le Pen, de oprichter van het Front National kreeg daarnaast een lening van twee miljoen van een instelling die wordt geleid door een voormalig lid van de KGB, de geheime dienst van de Sovjet-Unie.
Diezelfde financiële steun wordt echter niet alleen aan politieke instellingen in Europa verleend; ook kerkelijke instellingen
zijn niet vies om KGB/Russisch bankgeld aan te nemen, om aloude doelen te bereiken.
In verschillende landen van Europa worden veelvuldig leegstaande kerkgebouwen opgekocht met Russisch overheidsgeld.
Parijs is hier het grootste voorbeeld van, hier wordt
– n.b. onder de rook van de Eifeltoren – een splinternieuwe, horizonbepalende Russisch Orthodoxe Kerk gebouwd, gefinancierd met Russisch kapitaal.
Ook in Nederland is hier gebruik van gemaakt; stilzwijgend – buiten het gezichtsveld van de massa – probeert de Russisch Orthodoxe Kerk [Moskou] haar invloedsfeer ook in onze contreien uit te breiden.

Heer, ontferm u!
Weinigen verlangen Uw terugkeer
teneinde wereldse knelpunten te slechten,
de meedogenloze afwisseling van geluk en verdriet! De vreugde van dit tranendal
belemmert ons en houdt de geesten verdeeld.
Jammer voor U!
Maar de belangstelling voor wereldse geneugten overheerst alom!“.
F. W. Nietzsche [1844 – 1900]
In ‘Zarathustra’ noemde Nietzsche
de drie trappen die de mens bij
zijn ontwikkeling doorloopt:
1.] afhankelijkheid van wereldse autoriteiten
2.] het zich hiervan losrukken
3.] het komen tot eigen waarden

Kerk en staat
De scheiding van kerk en staat betekent in
Nederland en België in de praktijk dat de staat en
de kerk ieder hun eigen zaken regelen en zich niet met elkaar bemoeien of elkaar de regels voorschrijven.
Het gaat bij deze vormgeving van de scheiding dus in de eerste plaats om het organisatorisch en bestuurlijk gescheiden houden van deze twee grootheden.
Overheidsdienaren bemoeien zich niet met de kerk en dienaren van de kerk bemoeien zich niet met de staat.
In Nederland is het beginsel van de scheiding van kerk en staat een fundamenteel uitgangspunt voor de inrichting van de huidige democratische rechtstaat.
De wet heeft het hoogste gezag en religie wordt in feite getolereerd indien en voor zover religie of uitingen van religie niet in strijd zijn met de wet.
In België wordt een stelsel van “relatieve scheiding” of “onderlinge onafhankelijkheid” aangehouden, omwille van het feit dat de Belgische overheid ondanks de principiële scheiding van kerk en staat toch instaat voor het onderhoud en de oprichting van bedehuizen en het betalen van een wedde voor bedienaren van de [erkende] erediensten.

De Oekraïne is tot de middeleeuwen grotendeels politiek onafhankelijk gebleven.
Rusland begon echter al snel inbreuk te maken op haar rechten [de tsaren keken minachtend neer op de Oekraïners als “de kleine Russen” om de tegenstelling te accentueren] ten opzicht van de “Groot-Russen” van het opkomende ‘Moskouse’ rijk.
De Russisch-orthodoxe Kerk [Russkaya Pravoslavnaya Tserkov] werd pas in 1448 [!] onder invloed van dit Tsaristisch machtsdenken  onafhankelijk van het patriarchaat van Constantinopel en werd tot 1905 als enige staatskerk in Rusland erkend.

Tijdens en na de Russische Revolutie van 1917 werd de vrijheid van de kerk in Rusland
steeds verder aan banden gelegd en priesters, bisschoppenen gelovigen gevangen genomen.
In 1938 waren bijna alle kerken in de Sovjet-Unie gesloten en vele bedienaren van de kerk monddood gemaakt. In 1961 trad de Russisch-orthodoxe Kerk toe tot de Wereldraad van Kerken en na 1990 mochten er weer [met staatssubsidie, als wieder-gut-machung] nieuwe kerken en kloosters gebouwd worden. Ook godsdienstonderwijs werd weer mogelijk en
de scheiding tussen kerk en staat werd in 1997 officieel in de wet vastgelegd.
Op 20 augustus 2000 werd het laatste – in 1918 door de communisten vermoorde –
Russische tsarengezin heilig verklaard door de Russisch-orthodoxe kerk.

Het is bekend dat de machthebbers in Moskou waaronder Poetin zich tot het aloude slavofiele gedachtengoed aangetrokken voelt:
> een gedachtengoed dat zich tegen westerse invloed keert en teruggrijpt op een traditioneel en autocratisch ideaal van Christendom en de eenheid van alle Slavische volkeren.
Het is het ideaal van één ‘spiritueel’ Rusland met de bijna messianistische opdracht om
zich in deze wereld te handhaven ten opzichte van een materialistisch en decadent Westen.
Dit -van oorsprong Byzantijnse- gedachtegoed is afkomstig uit het Russisch verleden
dat breed wordt gedragen binnen de leiding van de Russisch-orthodoxe kerk.
Samen met de Patriarch [Kirill] werpt Poetin zich op als een verdediger van traditionele waarden tegenover een antichristelijk en moreel failliet van het Westen.
Van het hernieuwde pact tussen religie en politiek dat in Rusland is gesloten werden onlangs
de eerste consequenties zichtbaar.
Toen de Russische troepen op de Krim de annexatie voorbereidden, bezocht Poetin het [oud] Valaamklooster, dat zich nadien ook mocht verheugen op bezoek van Aleksander Doegin met Igor Strelkov – de gevreesde Russische rebellenleider die als een van de kopstukken in de Oekraïne-crisis opereerde en
naar alle waarschijnlijkheid betrokken was bij het neerhalen van MH17.
Na die vliegramp overlegde Poetin als eerste met Patriarch Kirill:
de kerkleider die n.b. Mikhail Kalashnikov [uitvinder van ’s werelds meest populaire
moordwapen] recentelijk prees als een ‘ware patriot’ en zijn uitvinding roemde in
zoverre het was gebruikt voor de verdediging van het russische vaderland.
Toen er recentelijk in Moskou werd gedemonstreerd vóór de Russische interventie in Oost-Oekraïne, liepen Russisch-orthodoxe geestelijken voorop en in de Doema gaan inmiddels stemmen op om de relatie met de kerk te verdiepen en nog steviger in de Grondwet te versterken.
Daarmee zou de seculiere Russische staat plaats moeten maken voor de Russisch-orthodoxe. Dat de leiding hier een grote rol in speelt blijkt wel uit het feit dat
de Patriarch – als mid-voor van de Doema – uitbundig klapvee vormt voor de besluiten die ten aanzien van de wereldpolitiek worden genomen.

Zalig zijn de vredestichters“,
zo heeft Jezus Christus, onze verlosser ons in de Bergrede voorgehouden [Matth.5: 9].
Is het dan niet wenselijk dat Christelijke kerkleiders zich verre houden van politieke invloed en
zich al helemaal niet voor een heropleving van
eigen gelederen laten omkopen met werelds georiënteerde diensten en goederen.
Het is niet de eerste keer dat de waarde van het geld  en de invloed van macht wordt overschat,
vroeg of laat keert de Waarheid dit adderengebroed; het gewone kerkvolk is niet naïef.
Kan de Russisch-orthodoxe geestelijkheid niet loskomen en durft zij datgene niet los te laten  waaraan ze in haar historisch verleden zo gehecht is geraakt.
Dienen we ons opnieuw op te maken voor een bloedige revolutie, waarbij de één de ander een kopje kleiner maakt en de Kerk van Christus alleen maar aan het kortste eind trekt.
Is de huidige kerkleiding in oost-Europa zich wel bewust van wat zij ‘Christus Lichaam’ aandoet; immers als een lidmaat ziek is dan lijdt de gehele Kerk.
Christus heeft ons vanaf de beginne in Hem uitverkoren, opdat wij heilig en onberispelijk zouden zijn voor Zijn aangezicht.
Voor Vrede dient inspanning te worden geleverd; het is het resultaat van opoffering en van deemoed.
Zoals de verwerkelijking van het Koninkrijk, rust schenkt die God ons verleend en
die tot op de laatste dag onophoudelijk dient te worden gezocht.
Dit is de dag die God heeft gemaakt,
de dag waarop Christus ons aan zijn Vader aanbiedt
als het Hemels Koninkrijk,
“een Koninkrijk van Vrede“.

Orthodoxie & een Goddelijke verbintenis

De verbintenis
Toen God een verbond [of overeenkomst], met Patriarch Abraham aanging, gaf Hij hem het bevel een vaars, een driejarige geit, een ram en
een tortelduif en een jonge duif te nemen
en deze vervolgens doormidden te snijden en
elk gesneden stuk tegenover de ander aan te leggen;
maar het gevogelte niet te delen.
Gen.15: 9,10
Een Joodse schrijver zegt hierover,
Voor degenen die een verbond met elkaar aangaan is het een vast gebruik
een vaars te nemen, die in twee stukken te snijden, waarna de contracterende partijen tussen de gescheiden stukken doorlopen
“.
Waarom doen ze dat?“, zo vraagt het Joodse kind dan aan zijn vader
Ongetwijfeld om de intieme relatie te bevestigen dat als ze ontrouw zijn aan hun verbintenis, ze bereid zijn om net als de vaars in stukken gehouwen te worden of
te wel te  zullen omkomen.
De profeet Jeremia vertegenwoordigt de Almachtige op dezelfde wijze wanneer hij verklaart, dat Hij die het verbond overtreed in
de handen van hun vijanden geven dient te worden
Het kalf dat zij in tweeën deelden en
tussen welks stukken zij doorgingen
“.
Jer.34: 18

Maar was het niet zo dat je me zei dat God een verbond sloot met Abraham?
Maar dat hoofdstuk verhaalt ons niet dat God daadwerkelijk
tussen de stukken van de dieren doorging?
Neen, niet met zoveel woorden;
maar er vond wel iets gelijkwaardigs plaats.
Er staat namelijk geschreven
Toen de zon was ondergegaan en er dikke duisternis was, zie,
een rokende oven met een vurige fakkel,
welke tussen die stukken doorging
“.
Gen. 15: 17
Dit was, zonder enige twijfel, een
wezenlijk symbool van Gods aanwezigheid.
Zoals de Theologische Evangelist het uitdrukt:
God is Licht, er is in Hem geen spoor van duisternis“.
lees: 1John.1: 5-2: 17

Op straffe van vervolging
Nu kwam het woord des Heren tot Jeremia:
Zo zegt de Heer, de God van Israël:
Ik heb met uw voorvaderen een verbintenis gesloten
ten dage dat Ik hen uit het land Egypte,
het dienst huis, leidde”.
lees: 
Jer.34: 12-22

De lamp van de gelovigen
Overeenkomstig de Christelijke voorschriften wordt er zeven maal per dag
Gods lof gezongen over de Oordelen van Zijn gerechtigheid en
verzoeken wij dat wij niet mogen afdwalen van Gods geboden.
Wij zijn daarin niet uniek – dit doen de Moslims ook – en,
naar wat ik in de Utrechtse praktijk tegenkwam – nog veel intensiever ook.
Wij bekruisen onszelf driftig in de avonddienst wanneer wij vernemen:
Leer mij Uw Gerechtigheden“, waarmee wij hetzelfde aangeven.
Met Davids Psalm worden we ons bewust van onze onvolkomenheden:
De Heer vergeldt mij volgens mijn gerechtigheid,
Hij vergeldt mij volgens de reinheid van mijn handen.
Want ik heb de wegen des Heren gehouden,
ik ben niet goddeloos afgeweken van mijn God.
En al Zijn oordelen staan mij voor ogen,
Zijn gerechtigheid houd ik niet verre van mij.
Met Hem zal ik onbevlekt zijn,
ik zal mij hoeden voor ongerechtigheid.
Dan vergeldt mij de Heer volgens mijn gerechtigheid,
volgens de reinheid van mijn handen voor Zijn ogen.
Met een heilige zult Gij U heilig tonen,
en onschuldig met een schuldeloos mens.
Met een uitverkorene zijt Gij uitgelezen,
maar met een arglistige toont Gij Uw list.
Een nederig volk zult Gij verlossen,
maar de ogen van trotsen vernedert Gij.
Gij schenkt Licht aan mijn lamp:
Heer mijn God, verlicht mijn duisternis
“.
Psalm 17 : 21-30

In vers 29 van deze psalm is sprake van de lamp van de gelovigen.
Wat wordt er met die “lamp” bedoeld?
In de tijd van onze oud-[voor-]vaderen werden er
twee soorten verlichtingsinstrumenten gebruikt: olielampen en fakkels.
Fakkels werden gemaakt van harshoudende houtsoorten of door samengevlochten biezen in teer of pek  te dompelen.
In Gen.15: 17 kwamen we al zo’n fakkel tegen:
Toen de zon was onder gegaan en er dikke duisternis was, zie een rokende oven met een vurige fakkel, welke tussen die stukken doorging“.
In de strijd met de vijand was het niet mogelijk olielampjes mee te nemen
wanneer men in het donker ten strijde trok. Dan had men fakkels bij zich.
Vanwege de enorme rook, die fakkels verspreiden, is het onmogelijk
deze in woningen te gebruiken om als lamp dienst te doen.
Daar werden juist de olielampen gebruikt.
Vaak werd in de lampen het vet van ritueel onreine dieren opgestookt, die niet gegeten mochten worden. Wanneer olie gebruikt werd was dit veelal
palmolie en bij feestelijke gelegenheden en rituelen
maakte men gebruik van olijfolie.

De pit van deze lampen moest van vlas zijn.
Denk hierbij aan de woorden van de profeet Isaiah, die zei, dat de Heer “de kwijnende vlaspit niet zou uitdoven” [Is.42: 3 en Is.43: 17].
Mattheus haalt dit ook aan:
De walmende vlaspit zal Hij niet uitdoven, voordat
Hij het oordeel tot overwinning heeft gebracht
“.
Matth.12: 20

Overeenkomstig de Joodse traditie komt bij een lamp en het licht een
gevoel naar boven, dat het hier om iets eerbiedwaardigs ging.
Een lamp verspreidt licht en Licht was het eerste dat God indertijd geschapen had.
Lamp en licht hadden voor de Jood dan ook duidelijk met God te maken.
God wordt dan ook “Het Licht van Israël” genoemd [Is.10: 17].
God is dus Licht en in Hem is in het geheel geen duisternis.
Wij weten, dat Christus Zichzelf Het Licht der wereld noemde:
Ik ben het Licht der wereld; wie Mij volgt, zal
nimmer in duisternis wandelen, maar hij zal het Licht des levens hebben
“.
John.8: 12
Omdat lamp en licht in de eerste plaats
iets sacraals, iets heiligs, hebben,
dienen wij bij de lamp in de eerste plaats te denken aan de kandelaar in de tabernakel en in de tempel. De zevenarmige kandelaar stond in het eerste vertrek, in het heilige.
Bij haar licht verrichten de priesters hun werk aan de tafel der toonbroden en
aan het reukaltaar, waar zij de gebeden voor de heiligen tot God op hebben gezonden.

> Deze Lamp spreekt van licht en geluk, van vreugde en leven.
> Deze Lamp spreekt van zegen en voorspoed.
> Deze Lamp spreekt van kennis en van bescherming.
Job heeft dit voor ogen wanneer hij in ellende verkeert:
O, dat ik was als in vroegere maanden,
als in de dagen, toen God mij behoedde;
Toen Hij Zijn Lamp boven mijn hoofd deed schijnen,
ik in de duisternis wandelde bij Zijn Licht“.
Job 29: 2,3

God doet je lamp schijnen als je trouw blijft aan Zijn woord;
daarom laten we de gehele dag [wanneer we thuis zijn]
het lampje brandende in onze iconenhoek, ons huisaltaartje.
Dit is een heel oude gewoonte welke wij eveneens van
de Joodse traditie hebben overgenomen:
Nog was de Lamp Gods niet uitgegaan.
Samuel had zich te ruste begeven in de tempel des Heren,
waar de ark Gods was
“.
1 Sam.3: 3
Hier wordt gesproken over de zevenarmige kandelaar in het heilige.
In de tweede plaats wil het zeggen, dat er een tijd van ontrouw was.
Denk aan de zonen van Eli en dat
God spoedig Zijn handen van het volk zou terug trekken.
Hij had het echter op dat moment nog niet gedaan.
Toch zal het licht der goddelozen uitgeblust worden en
de gloed van Zijn vuur zal niet blijven schijnen.
Het licht in zijn tent verduistert en
Zijn lamp boven hem wordt uitgeblust“.
Job 18:5,6
De Lamp boven je spreekt van Gods zegen en voorspoed over je leven.
Het spreekt van Gods bescherming van je leven.
In de tekst van Job lezen we derhalve, dat
de goddelozen niet lang meer van deze zegen zullen genieten.
Deze lichtende Lamp zal boven hun hoofd van hen worden weggenomen.

In boven aangehaalde Psalm 17 is er dus sprake van wat God zal doen.
Als je in duisternis leeft, zal God je duisternis wegnemen.
– God Zelf zal je een Lamp geven en God Zelf zal je tot een Lamp zijn in je leven.
– God zorgt voor je zegen en voorspoed, voor vreugde en bescherming.
– God verstrekt je al wat je nodig hebt, als bij de vogelen des Hemels.
> Er is echter wel
een voorwaarde aan verbonden
De Psalm verhaalt, dat
David de Heer trouw gebleven is in heel zijn leven en dat de Heer hem als antwoord op zijn trouw gezegend heeft.
Wanneer je trouw bent aan het Woord van God, aan de verbintenis die je met Hem bent aangegaan, dan doet God je lamp helder schijnen en zorgt Hij voor je.
God geeft je hiertoe Zijn Woord, als
een lamp voor je voeten [Psalm 118: 105].
De gedachte hierbij is, dat wij op onze levenswandel onze weg gaan in duisternis.
Hierbij kun je in het donker van je huis wandelen en is Gods Woord een lamp voor je voeten. Je kunt ook in de duisternis buiten lopen, dan is Gods Woord een Licht,
een fakkel op je pad. Waar je ook gaat of staat, met Gods Woord voor ogen
ontvang je Licht opdat je zult weten waar je moet gaan en staan;
opdat je je nergens tegenaan stoot.

Met Zijn Licht maakt God jou tevens tot een lamp voor je omgeving.
Davids dood zou betekenen, dat de lamp van Israël zou worden uitgeblust.
David was voor het volk Israël als hun lamp; zij leefden bij het licht, dat David verspreidde.
Gods Licht had David gemaakt tot het licht voor het volk Israël;
hij betekende veel voor de mensen om hem heen.
Het is wonderlijk om te ontdekken, hoe de verzen van Psalm 17 gelijkluidend klinken aan
de tekst van Samuel.
“Gij doet mijn lamp schijnen”, zegt[Psalm 17: 29] David en
Samuel vermeldt: Gij zijt mijn lamp [2Sam.22: 29].
God maakt duidelijk dat Hij Zijn eigen Licht
in en door ons in de wereld doet schijnen.
God stelt ons in staat om op die manier
Zijn werk in en door ons te doen.

Lucas roept ons op gelijk te zijn aan de maagden, die op hun Heer wachten,
wanneer deze van de bruiloft weerkeert, om Hem, als Hij komt en klopt,
onmiddellijk te kunnen opendoen.
“Laten uw lendenen omgord zijn en uw lampen brandend”[Luc.12: 35].
Hier wordt het beeld van de lamp gebruikt in
verband met waakzaamheid en inzet.
Het omgorden van je lendenen spreekt ervan, dat
je gereed dient te zijn om te vertrekken ten einde te dienen;
op welke manier – dat zal je vanuit het niets, vanzelf getoond worden.
Dat er daarnaast sprake is van een Lamp maakt ons duidelijk, dat
het een weg is in dit ondermaanse leven, in een tijd van duisternis, van de nacht.
De stad [het nieuwe Jeruzalem] heeft de zon en de maan niet nodig, dat
die haar dient te beschijnen, want
de heerlijkheid Gods verlicht haar en haar Lamp is het Lam
“.
Openb.21: 23
Onze Heer, Jezus Christus heeft Zich tijdens Zijn leven geopenbaard als het Licht van de wereld en
zal Zich in de toekomst openbaren als
de Lamp van Zijn Gemeenschap, de Christenen.
We zullen op een ‘nieuwe aarde’ wandelen bij dit Licht, dat
Hij als een Lichtend Voorbeeld zal verspreiden.
Johannes de Theoloog, die
van deze dingen getuigt, zegt:
Ja, Hij komt spoedig;
kom, Heer Jezus! Kom!
De genade van de Here Jezus
zij met allen
“.
Openb.22: 20,21

Orthodoxie & Gods invloed op de mens

De mens zijn dagen zijn als gras;
als een veldbloem is zijn bloei.
Want wind waait erover en hij is niet meer;
zelfs zijn plaats is niet meer te vinden“.
Psalm 102: 15,16

De kwetsbaarheid van de mens komt
het meest naar voren in het koude jaargetijde
juist op die momenten worden wij er mee geconfronteerd.
De Griekse filosoof Heraclitus zei het al: Πάντα ρεί [Panta reï].
Het betekent alles stroomt of
alles is in beweging. En wij bewegen mee.
Wij zijn mensen van voorbij; de tijd heeft geen pauze. Het kan je soms benauwen, dat je steeds meer tijd van leven verliest.
Is het voortgaan van de tijd alleen maar verlies of win je er ook iets bij?
Inzicht. levenservaring, wijsheid . . .

Toen Willibrord en de eerste geestelijken Nederland binnenkwamen werden zij ontvangen in de behuizingen van toenmalige machthebbers. Die machthebbers, eigenlijk een soort veredelde rovers, hadden vragen.
Toen men hen vertelde dat er geestelijken naar de Lage Landen waren gekomen die iets bijzonders te vertellen hadden zeiden zij:
Soms vliegen hier vogels door m’n veste,
ze komen langs de ene kant naar binnen en
gaan er aan de andere kant weer uit.
Zo is het ook met ons mensen.
Wanneer
die mensen ons kunnen vertellen
waar wij vandaan komen en
waar wij naar toe gaan
wil ik graag met hen kennismaken
“.

‘Waar komen wij vandaan? ‘ – en
‘Waar gaan wij naar toe? ‘
zijn inderdaad de belangrijkste vragen, die
de mens zich stellen kan.
Vooral in het najaar proberen wij op die vragen een antwoord te vinden.
En dan krijgen wij suggesties van de Schrift.
Er wordt verteld dat er
slechts ‘ – Één -‘ is die aan ons denkt;
die Ene met een hoofdletter.
Hij vindt ons kennelijk
de moeite waard en houdt van ons.
Dat is onbegrijpelijk, want: wie zijn wij nou eigenlijk en wat presteren wij?
Wij zijn kwetsbaar als het gras, de wind waait en wij zijn verdwenen en met ons
al wat wij doen.
Wat brachten wij er van terecht.
Toch denkt die Hij met een hoofdletter aan ons en wil Hij met ons op weg.
Wij zijn Zijn Volk;
wij worden door Hem gedragen;
Hij overschaduwd ons met Zijn wieken;
onder Zijn vleugels mogen wij vertrouwen;
als met een schild worden wij in Zijn Waarheid omringd
“.
Zo belijden wij in de Grote Completen en in de intimiteit van de uitvaartdienst
zingen wij afgewisseld door de zaligsprekingen:
Gij heerst over de zielen en lichamen en
onze adem ligt in Uw Handen,
Trooster van de bedroefden,
doe wonen in het Land van de Rechtvaardigen,
degene die Gij hebt weggenomen
“.

Maar de mens kijkt graag weg,
geeft zich over aan geneugten, aan feestgedrag, teneinde niet met levensvragen opgezadeld te worden. Hij ziet dit soort vragen wel, maar ontwijkt ze en doet of ze niet bestaan. Als je er wel mee bezig bent, dan is het weliswaar interessant, maar niet van de wereld. Daarnaast heeft hij de neiging niet echt te luisteren  – heeft hij het veel te druk met zichzelf [en anderen].

Ingewikkelde vragen als wat voor persoon je bent of wat je het meeste aanspreekt of waarom je bepaalde dingen doet zijn echter onontbeerlijk. Je drijfveren kun je niet negeren. Als je bijvoorbeeld iets wil maken [een schilderij, muziek of een eigen onderneming], dan zul je niet gelukkig worden door te kiezen voor zekerheid.
Je dient dan onbekende wegen te betreden, het beste uit jezelf naar boven halen en
je zekerheden inwisselen voor risico’s.
Drijfveren zijn bijvoorbeeld zelfexpressie en anderen helpen.
Coachen, trainen en schrijven geven je de ruimte om dat te doen,
dan heb je weinig aan macht en invloed.

De materialistisch ingestelde mens zegt dat
wind slechts de stroming van de lucht is.
Wind ontstaat doordat lucht van plaatsen met hogere luchtdruk naar
plaatsen met een lagere luchtdruk beweegt.
De geestelijk ingestelde mens zegt:
De wind waait waarheen hij wil . . .
John.3: 8
Het gaat hierbij dan over de vraag hoe God je leven beïnvloed.
In het gesprek met een man van naam, Nicodemus
[deze naam is afgeleid van ‘νίκη’ = overwinning]
doet Jezus een heel radicale uitspraak:
Waarachtig, ik verzeker je:
alleen wie opnieuw wordt geboren, kan
het Koninkrijk van God zien“. En even later werkt Jezus dat nog verder uit en Hij zegt dan:
Je hebt een natuurlijke geboorte, dat is de geboorte uit de schoot van je moeder. Maar er is ook een tweede geboorte, een wedergeboorte, een geboorte uit de Geest“.
Een nieuw begin ontstaat doordat
de Heilige Geest [de wind, de πνευμα]  in
je leven aan het werk is.Van binnenuit wordt je tot een ander mens, word je door die Geest totaal vernieuwd;
krijg je andere inzichten, dan die welke de wereld je aanbieden;
door die Heilige Geest, Die is als de wind, als vuur.
De geestelijk ingestelde mens zegt: “De wind waait waarheen hij wil . . .“, dan
kun je dit ook verstaan als: “De Geest waait waarheen Hij wil . . .
“. . . je hoort Zijn geluid, maar je weet niet waar Hij vandaan komt!“.
Hiermee wordt wel duidelijk dat er een vergelijking wordt getrokken met de wind.
Wanneer de gelovige dit met Christus zegt wordt de Heilige Geest bedoelt:
Zo is het ook met iedereen die uit de Geest geboren is!”.

Dat Griekse woord ‘πνευμα’ komt
na Christus Opstanding weer bij elkaar wanneer Hij over hen heen blaast
[Zijn adem werd tot wind] en zegt:
Ontvang de Heilige Geest“.
John.20: 22
De Heilige Geest, dat is eigenlijk
de levensadem die van God uitgaat.
En wanneer God’s adem in ons leven blaast, dan komen wij tot léven, tot een nieuw leven, tot een nieuwe geboorte.

Dat is wat Jezus benadrukt wanneer de Goddelijke Geest aan het werk is,
dan gebéúrt er iets.
De wind waait waarheen hij wil; je hoort Zijn geluid, maar
je weet niet waar Hij vandaan komt en waar Hij heen gaat.
Zo is het ook met iedereen die uit de Geest geboren is
“.
Eigenlijk geeft Jezus de drie eigenschappen aan van
het werk van de Heilige Geest.
1.]. De Heilige Geest werkt overheersend [als vuur].
2.]. De Heilige Geest werkt verborgen en
3.]. De Heilige Geest werkt kraak [heel] helder.

Daarom is het bezit van de Geest een identificerende factor voor het bezit van Verlossing.
Bovendien zou de Heilige Geest niet “het stempel” van de verlossing kunnen zijn
als Hij niet op het moment van de verlossing zou worden ontvangen.
In Christus, in Wie wij het erfdeel ontvangen hebben, waartoe wij tevoren bestemd waren krachtens het voornemen van Hem,
Die in alles werkt naar de raad van Zijn Wil, opdat wij zouden zijn tot lof van Zijn heerlijkheid, wij, die reeds tevoren onze hoop op Christus hadden gebouwd.
In Hem zijt ook gij, nadat gij het Woord der Waarheid, het evangelie uwer behoudenis,
hebt gehoord; in Hem zijt gij, toen gij gelovig werd,
ook verzegeld met de Heilige Geest der belofte,
Die een onderpand is van onze erfenis, tot verlossing van het volk, dat
Hij Zich verworven heeft, tot lof van Zijn Heerlijkheid
“.
Eph.1: 11-14 

Kom Heilige Geest, vervul de harten van Uw Gelovigen  en
vervul hen met het vuur van Uw Liefde.

Orthodoxie & de uiteenlopende schepen

Een groot deel van het optreden van Jezus
speelt zich af rond het Meer van Genesareth [of Galilea].
Jezus heeft een tijdlang aan het Meer van Galilea gewoond, in Kapernaüm.
Ook een aantal van Jezus’ discipelen, die
vissers waren op het Meer van Genesareth, woonden er.
Een aantal bekende Bijbelverhalen, zoals de wonderbare spijziging en dat Jezus op de zee wandelt, spelen zich op en rond dit Meer af.

En het geschiedde, dat de schare op Hem aandrong
om het Woord van God te horen.
Hij stond aan de oever van het meer van Genesareth en
zag twee schepen aan den oever van het meer …
En Hij ging in een van die schepen, welke van Simon was en vroeg hem de zee in te gaan, niet ver van de oever.
En Hij zette Zich neer en leerde de scharen vanuit het schip
“.
Luc 5: 1-3

De contrasterende twee schepen
Laten we eens nader ingaan op het kleine scheepje van Simon Peter, welke de Heer beter geschikt achtte om
er zijn Boodschap te verkondigen.
Er waren inderdaad twee schepen, die door God voorbestemd waren om in deze wereld te vissen, een vangnet voor het heil van de mensen, net als in zee, zoals de Heer Zijn apostelen bevolen heeft:
Volg mij, en Ik zal u vissers van mensen maken“.
Matth.4: 19 [Evangelie van de 2e Zondag na Pinksteren]

Een van de beide schepen wordt aan z’n lot overgelaten en is inactief en leeg;
het andere, welke in gebruik wordt genomen, vaart af.
Het eerste omvat de bedehuis van de Joden, welke inactief terzijde wordt geschoven,
omdat het de Heer heeft afgewezen die “tot het Zijne kwam” [het was immers Gods volk]
vergezeld van al die waarschuwingen van de Profeten.

Maar de Kerk, vervuld met de Heilige Geest, vaart af, want Zij ontving de Heer samen met de leer van de Apostelen. De Synagoge blijft aan het land, en blijft vast houden aan de aardse dingen.
De Kerk wordt opgeroepen om het ruime sop op te zoeken in de diepe hemelse Mysteriën.
Dit is de diepte waarover de apostel Paulus uitriep:
O diepte van rijkdom, van wijsheid en van kennis Gods,
hoe ondoorgrondelijk zijn Zijn beschikkingen en
hoe onnaspeurlijk Zijn wegen!
“.
Rom.11: 33

Er wordt ons verhaald dat Peter zegt,
Ga naar diep water en zet uw netten uit om te vissen” [Luc.5: 4]  dat betekent
dat aan de Goddelijke geslacht in de diepte onderwezen dient te worden.
Wat kan er diepgaander zijn wanneer die zelfde Petrus tegen de Heer zegt:
Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God“.
Daartegenover staat de aardse beleving wanneer de Joden over de Verlosser opmerkten:
Is deze niet Jezus, de Zoon van Jozef, Wiens vader en moeder wij kennen?
Hoe zegt Deze dan: Ik ben uit den hemel nedergedaald?
“.
John.6: 42
De ene wijze wordt geïnspireerd door de Wijsheid van boven en
bekent de Goddelijke geboorte van Christus;
de anderen spreken van Hem vanuit het menselijke denken,
Van boven geboren“, zoals het gesprek dat Jezus met Nicodemus aangeeft.
Van de één zegt de Verlosser:
Want vlees en bloed heeft u dat niet geopenbaard,
maar Mijn Vader, Die in de Hemelen is
“.
Matth.16: 17
Maar aan de anderen zegt hij,
Adderengebroed,
hoe kunt gij, die slecht zijt, iets goeds zeggen?
Want uit de overvloed des harten spreekt de mond
“.
Matth.12: 34

Het Schip van Christus
De Heer Jezus Christus gaat naar de boot waar Peter was, zeggende tot hem:
Op deze rots zal Ik Mijn gemeenschap bouwen“.
Dit schip drijft op de diepzinnigheid van deze wereld, en
de zeilen voeren het tot in de tegenwoordige tijd,
en het wordt beveiligd tegen schade
Die het drijvende houdt.
We hebben hier een typering van in het Oude Testament.
Voor al wie Noach met hem in de ark nam
werden van de schipbreuk van deze wereld gered.
Toen de zondvloed was opgehouden
bracht een duif een teken van vrede aan de Ark.
Dus ook wanneer het Oordeel over komt,
zal Christus de Kerk de vreugde van de vrede schenken,
zoals Hij aan Zijn discipelen beloofd heeft:
Ik zal u wederzien en uw hart zal zich verblijden en
niemand zal u uw blijdschap ontnemen
“.
Joh.16: 22

In het Evangelie van Mattheus, lezen we verder:
“En toen Hij in het schip ging,
volgden zijn discipelen Hem”.
Matth.8: 23
Over hetzelfde schip, verhaalt Mattheüs ons:
En zie, er kwam een grote onstuimigheid op de zee, zodat
de golven over het schip sloegen; maar Hij sliep.
En zij kwamen en maakten Hem wakker en zeiden:
Heer, help ons, wij vergaan!
“.
Matth.8: 24-25
Waarom was het een en hetzelfde vaartuig en maakt Hij één keer
de geheimen van Zijn hemelse leer bekend, terwijl een andere keer,
Zijn discipelen de angst voor de dood laat overvallen?
Vooral omdat Simon Peter, die de waarheid in geloof had beleden,
op beide gelegenheden aanwezig was?
Door Mattheüs wordt bij die gelegenheid aangehaald
dat alle discipelen buiten onze Heer in het schip aanwezig waren;
onder hen was eveneens Judas, de verrader.
Bij het incident, zoals de Evangelist Lucas verhaalt,
waren alleen de vissers aanwezig.
Omdat Judas namelijk geen visser was,
was hij dus ook niet aanwezig.
Hoewel juiste het geloof van Petrus het schip had kunnen stabiliseren,
zou de ontrouw van de andere het tot een ramp voeren.
Toen Petrus, het ware geloof liet zien,
kwam er een behouden en veilig rustige vaart.
Wanneer Judas aan deze scene was toegevoegd, zou er storm zijn geweest.
Petrus zou alleen maar veilig kunnen voortgaan,
wanneer hij zich niet bedreigd behoefde te wanen door
de slechtheid van de verrader.

De misdaad van de een, kan de goede trouw van allen in gevaar brengen.
De Heer is in slaap gevallen en het geweld van de wind neemt toe,
want wie de zonden veroorzaakt doet de Heer onmiddellijk slaap vallen en
verhoogt in zichzelf een storm van onreine geesten.
Als het rustig weer van de Heer, over het schip heerst valt Deze in een diepe slaap,
daartegenover staat een duivelse storm Die Hem zal doen Opstaan.

We komen nu tot de slotsom, dat
de netten braken en de schepen met een grote hoeveelheid vis werd gevuld, op
een dusdanige wijze dat “ze bijna zonken“, hetgeen betekent:
Dat het aantal fysieke mensen in de Kerk zo groot zal zijn, dat
het door ketterijen en scheuringen verscheurd zal worden en
haar vrede verstoord zal worden
“.
Heilige Augustinus van Hippo
De Heilige apostel Paulus zegt hierover:
Weet wel, dat er in de laatste dagen zware tijden zullen komen:
want de mensen zullen zelfzuchtig zijn, geldgierig, pochers, vermetel,
kwaadsprekers, aan hun ouders ongehoorzaam, ondankbaar, onheilig,
liefdeloos, trouweloos, lasteraars, onmatig, onhandelbaar, afkerig van het goede,
verraderlijk, roekeloos, opgeblazen, met meer liefde voor genot dan voor God,
die met een schijn van godsvrucht de kracht daarvan verloochend hebben;
houd ook dezen op een afstand
“.
2Tim.3: 1-5

Indien daarom door de zonden van Judas, alle apostelen werden bedreigd,
dienen wij door deze waarschuwing op onze hoede te zijn tegen
de verrader, opdat door middel van slechts één,
velen in gevaar worden gebracht door de stormachtige golven.
En laten we ook zo’n iemand ons kleine schip besturen, dat
de Heer niet te midden van ons in slaap kan vallen, maar
dat Hij wacht kan houden en
geen storm van ongerechtigheid ons zal treffen.
Want waar het Geloof zuiver is, daar
onderwijst de Zaligmaker het klokje rond en
verheugt Hij zich want er is rust, er is vrede en
er is genezing voor alle mensen.
Maar waar in de Kerk van Christus ketterij en schisma vermengd raken met het Geloof, daar
wordt deze argeloos en valt in slaap.
Er zal dan angst en storm opsteken en
er loert gevaar voor iedereen.
Het hangt af van de vraag of Christus in ons slaapt
of dat Hij de wacht houdt.

Cf. homilie 32 van de
Heilige Ambrosius van Milaan
in zijn commentaar op Lucas 5: 1-11.

Orthodoxie & de weg der Waarheid

Hebt nu niet het idee, dat
Ik gekomen ben om vrede te brengen op de aarde;
Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar
het zwaard
“.
Matth.10: 34
Dit is de Blijde Boodschap van de Waarheid
welke door de leerlingen van Jezus van Nazareth
aan ons overgeleverd:
Ik wil u eraan herinneren, broeders aan het Evangelie, dat ik u verkondigd heb, dat
gij ook ontvangen hebt, waarin gij ook staat,
waardoor gij ook behouden wordt, indien
gij het zo vasthoudt,
als ik het u verkondigd heb, tenzij
gij tevergeefs tot geloof gekomen zou zijn.
Want voor alle dingen heb ik u overgegeven, hetgeen
ik zelf ontvangen heb:

Christus is gestorven voor onze zonden, naar de Schriften en
Hij is begraven en ten derden dage opgewekt, naar de Schriften,
en Hij is verschenen aan Cefas, daarna aan de twaalven.
Vervolgens is Hij verschenen aan meer dan vijfhonderd broeders tegelijk,
van wie het merendeel thans nog in leven is, doch sommigen zijn ontslapen.
Vervolgens is Hij verschenen aan Jacobus, daarna aan al de apostelen;
maar het allerlaatst is Hij ook aan mij verschenen, als aan een ontijdig geborene
“.
1Cor.15: 1-8

Dit is de weg naar verlossing:
Plaats je Geloof in Jezus Christus, God in het vlees,
door je leven onvoorwaardelijk aan Hem te wijden en
je te bekeren van [door je af te keren van] je zonden.
Probeer om Hem te dienen met alles wat je in je hebt
> > Hij verdient niets minder.
Verwacht niet dat het eenvoudig zal zijn, maar
wees er van overtuigd dat het de moeite waard is.
Een paar woorden in gebed bezigen en
dan weer verder te gaan met je leven zoals je gewoon was
kan onmogelijk de weg zijn naar Verlossing.
Jezus, die God en Schepper, vraagt je ‘alles’ te geven,
Hij is een veeleisende God.

Betekent dit dat je een zondeloze perfectie dient te bereiken om gered te worden?
Nee! In het geheel niet!  God kent ons hart.
God weet het verschil tussen degenen die
naar waarheid op zoek zijn en Hem met hun leven dienen en
degenen van wie het Geloof niet echt is.
Ga op deze wijze de wereld in en
vertel het iedereen om je heen die
hier open voor staat.

Iedere Orthodoxe Christen die zich in de geestelijke literatuur verdiept heeft wel eens gehoord van de ascetische strijd; het bestrijden van onze passies, teneinde dichter bij God te komen. Dit wordt in het Nederlands omschreven als de “geestelijke strijd”, in het Grieks als Εσωτερική πάλη en in het Russich als ‘podvig’ [подвиг].
De Heilige Johannes de Theoloog heeft van het Goddelijk Woord getuigd en
van al wat hij gezien heeft getuigt hij van Jezus, de  Christus en zegt:
Zalig hij, die het leest, en zij, die de Profetische woorden hoort en bewaart,
al wat daarin geschreven staat, want de tijd is nabij
“.
Openb. 1: 3
De Apostel Paulus schrijft aan de gelovigen in Rome:
Wij dan zijn gerechtvaardigd in Geloof en vinden vrede [rust] in God
door onze Heer Jezus Christus en niet alleen hierin,
maar wij roemen ook in de verdrukkingen, omdat
wij weten, dat de verdrukking volharding uitwerkt en
de volharding beproeving en de beproeving hoop;
de hoop maakt niet beschaamd, omdat
de liefde van God in onze harten is uitgestort is door de Heilige Geest,
Die ons gegeven is“.
cf. Rom.5: 1-5

Hoe mooi is het
wanneer ons pad niet geblokkeerd wordt
en er licht valt op de weg,
het Licht dat ons zo nabij is
Maar serieus, hoeveel mensen kiezen er tegenwoordig nog vrijwillig voor deze weg ?!
Niemand van ons wil z’n comfort verliezen, onze ‘veilige’ denkbeelden en relaties op geven en toch komt er, voor ons allemaal, een tijd waarbij al wat veilig en goed wordt ervaren,
totaal verbrijzeld zal worden.
Het kan komen door het verlies van een geliefde,
een verraad door iemand op het werk, een verbroken relatie . . .
Het leven confronteert ons met een aantal moeilijke momenten.
Waar ga je heen om je te hergroeperen en weer opnieuw kracht en vrede te vinden . . . ?
De Kerk gaf ons in het verleden een troost, want
het was een plek om Gods Woord te horen, ons te laten inspireren door een inspirerende homelie en
samen te zijn met gelijkgestemden van geest en hart.
Dit waren de dagen dat ik mij met mijn echtgenote in
een liefdevolle gemeenschap bevond, maar helaas, ook hier bleek een leegte in groei en nog
belangrijker voor mij, …. ook mijn kinderen
vonden er weinig voldoening.
Na een paar jaren van  incasseren van verwijten vanwege goedbedoelde inzet, werd ik moe en steeds verder gefrustreerd.
Waarom ga ik naar de kerk en zet ik me in,
om mezelf haat en nijd op de hals te halen?
Is dat Christus en Zijn Blijde Boodschap die ik zoek.
Deze onrust en het ophopen van apathie in de richting van het kerkelijk leven
vielen samen met een periode van fysieke problemen.
Ik vroeg me af waarom God mij zoveel liet [ver-]dragen.
Ik vroeg me zelfs af of God mijn gebeden en smeken wel hoorde . . .
Er komt misschien een tijd om meer over deze donkere periode te schrijven,
maar nu maar verder niet.
Het is informatie genoeg om de markante lessen welke
ikzelf door gebrokenheid heb geleerd met u te delen.
Ik ben er van overtuigd dat elke Christen door donkere valleien gaat,
waar de zon steeds lager gaat schijnen en steeds verder verbleekt . . . . .
Ik noem dit de “tijd in de woestijn“, ook hier in het welvarende Nederland.
Het kostte me vele jaren om dit te leren en is het dat
deze gebeurtenissen een opening bieden aan een persoonlijke groei,
die je nergens anders kunt vinden en op die manier.
Ik kan alleen maar dankbaar zijn dat ik in het verdeelde
Orthodoxe milieu van Nederland verkeer,
in de woestijn“, maar oh wat kan dàt pijn doen.

Eén van die inzichten die bij mij boven water kwam lag verborgen achter de bladeren van de wijngaard, de beproeving van hoogmoed en eigengerechtigheid.
Die dikke hoop met bladeren werd maar langzaam verwijderd,
beetje bij beetje, periode na periode
maar werd op bepaalde ogenblikken door een waarachtig woord uitgewist.
Mijn levensgezel deed mij een ondeugd in mij lokaliseren welke iets in werking zette.
Na het luisteren
“Voor wie doe je het eigenlijk, je hebt nu opnieuw ingegrepen,
vóordat je er zelf erg in had”.
Ja, het is mij ingebakken om m’n handen uit de mouwen te steken.
Als er iets ondernomen dient te worden is het vóór ik het weet
al door mij gedaan.
Hoe kan het ook anders, ik ben afkomstig uit een gezin van 12 kinderen,
waar we allemaal voor het reilen en zeilen werden ingezet; iedereen
was verantwoordelijk voor de voortgang.
Die paar woorden, wat kan er zo weinig en triviaal lijken, werd het begin van
een instorten van die de muren, die ik had gebouwd om mijn als “gerechtvaardigd” gehouden verontwaardiging te laten instorten.
Het is niet leuk te kijken naar datgene wat je rauw op je dak komt vallen
– om een glimp van je hart te vangen wanneer het echt is –
en toch, zonder dit mee te maken, zou er geen vooruitzicht zijn,
op enige Hoop van spirituele groei.
Alleen wanneer we onze tekortkomingen zien, kunnen wij
onze eigen ongerechtigheden erkennen, kunnen we hen overwinnen
In het uiten van onze fouten, onze onvolkomenheden,
in de aanwezigheid van de ander de schande leren kennen en
daar verantwoordelijk voor te dragen;
alleen zo komen we vooruit.

Wanneer we God alleen maar met de lippen belijden en naar de kerk gaan,
kunnen we echt niet zo ver komen  dat we
de volledige impact van onze zonden
binnen het Lichaam van Christus,
onder ogen kunnen zien.
Dit is de reden waarom ons wordt verhaald dat we elkaar onze schulden dienen te belijden.
Jac.5: 16

Dit pad van geestelijke pijn en geestelijk ontwaken komt samen, wordt samengevoegd met m’n digitale werk.
Ik bleef schrijven en was daarmee op zoek naar een antwoord op mijn belangrijkste vragen: “Hoe kan ik persoonlijk vrede vinden in troebel water?
Hoe kan ik genezen van emotionele pijn?

Mijn paradigma begon te verschuiven ….
de Kerk, zoals ik altijd al had geweten, was de bron voor verkondiging.
Nu was ik op zoek naar de Kerk als een ziekenhuis.
Ik wilde genezen worden, ik verlangde naar de ware aanbidding
– wat dit betekende – dat wat mij
een rustige hart gaf in plaats van kritiek op m’n handelen.
Ik wilde een plek waar het Heilige der heiligen kon worden beschouwd
als  een Heilige ruimte in plaats van een sociale bijeenkomst.
Ik wilde weg van ‘alle afleiding’ van de wèrkelijke aanbidding en
het hart van het geloof ontdekken . . .
Ik wilde verloren gaan in de vreugde van gebed en dankzegging.
Ik wilde de communie, het Lichaam en Bloed van Christus in de Goddelijke Liturgie,
alleen nog maar in een werkelijk mooie omgeving wanneer ik Gods Kerk bezocht.
Ik was op zoek naar het geloof van de apostelen, van de Martelaren en Heiligen,
wetende dat ik een “thuis” zou vinden in
de wortels van de Kerk.
Zo zegt de Heer:
Gaat staan aan de wegen, en ziet en
vraagt naar de oude paden,
waar toch de goede weg is, 
opdat
gij die gaat en rust vindt voor uw ziel;

maar zij zeggen:
Wij willen die niet gaan.

Ook heb Ik wachters over u gesteld: Luistert naar de klank van de bazuin; maar zij zeggen:
Wij willen niet luisteren.
Daarom hoort, o volkeren, en weet, o vergadering, wat in hen is.
Hoor, gij aarde, zie, Ik breng onheil over dit volk,
de vrucht van hun eigen overleggingen, want
zij luisteren niet naar mijn woorden en
Mijn Wet verwerpen zij“.
Jer.6:16-19

Wij dragen de littekens van de zonde in ons lichaam die ons als een magneet tot de wereld aantrekt, maar onze ziel verlangt ernaar op te stijgen tot de hoogste hoogten.
Zoals de mens is samengesteld uit lichaam en ziel, zo
bevinden die twee zich tegenover elkaar.
Zelfs Paulus zegt dat:
Ik mijn eigen gedrag niet kan begrijpen.
Ik niet aan de dingen toekom die ik werkelijk wil doen en
Ik zie mezelf dingen doen, die ik haat . . .;
want hoewel ik datgene wil doen wat goed is,
blijkt dat niet uit de daden die ik doe.
Het gevolg is dat ik in plaats van goede dingen te doen die ik wil doen,
houd ik me alleen maar bezig met de zondige dingen,
die ik niet wil.

Als orthodoxe christenen, weten we dat we dienen te werken
in de richting van de zuivering, de verlichting, de Theosis [Vergoddelijking].
De eerste stap is onszelf te zuiveren van de hartstochten,
van al datgene wat ons van God verwijdert en
de ketenen te verbreken die ons weerhouden
uit te stijgen naar de hoogten
in dienst God.
De Kerk geeft ons aanwijzingen om dit te doen door middel van vasten en het gebed.
Al dit soort zaken hebben hun uitwerking op ons lichaam, en
als we deze ascetische praktijken beoefenen,
zullen we aan den lijve ondervinden dat
ze ons helpen om dichter God onze Schepper en Verlosser te komen.
Omdat wij met hart en ziel streven om Christus te vinden
zullen we meer ondernemen en ons Geloof verdiepen,
verder gaan dan datgene wat de Kerk heeft ons al heeft geleerd en
dat dit de noodzakelijke eerste stappen zijn.

Het Geloof nu is de zekerheid der dingen, die men hoopt en het bewijs der dingen, die men niet ziet.
Want door dit [Geloof] is aan de ouden een getuigenis gegeven.
En wat moet ik nog verder aanvoeren?
Immers, de tijd zou mij ontbreken, als ik ging verhalen van Gideon, Barak, Simson, Jefta, David, Samuel en de profeten, die door het Geloof koninkrijken onderworpen, gerechtigheid geoefend,
de vervulling der belofte verkregen hebben,
muilen van leeuwen dichtgesnoerd,
de kracht van het vuur gedoofd hebben.
Zij zijn aan scherpe zwaarden ontkomen,
in zwakheid hebben zij kracht ontvangen,
zij zijn in de oorlog sterk geworden en hebben vijandige legers doen afdeinzen.
Vrouwen hebben haar doden uit de opstanding terugontvangen,
anderen hebben zich laten folteren en van geen bevrijding willen weten,
opdat zij aan een betere Opstanding deel mochten hebben.
Anderen weer hebben hoon en geselslagen verduurd,
daarenboven nog boeien en gevangenschap.
Ook deze allen, hoewel door het Geloof een getuigenis aan hen gegeven is,
hebben het beloofde niet verkregen, daar God iets beters met ons voor had,
zodat zij niet zonder ons tot de volmaaktheid konden komen
“.
Hebr.11: 1-2, 32-36, 39-40

Orthodoxie & de voorbereiding op het Hoogfeest van Kerst

Wat we met Kerst gaan vieren is:
de komst van God als mens in het vlees,
opdat wij ons zouden bekeren,
Anders gezegd, dat we ons opnieuw tot God zullen gaan richten,
het afleggen van de oude mens en de nieuwe mens aandoen en dat we in Adam [het stof, het aardse] zijn gestorven, opdat we in Christus
zullen gaan leven.
Laten we ons daarom voorbereiden op dit feest,
niet op de wijze van de heidenen, maar
op een Goddelijke manier.
En hoe dient dit te gebeuren?
Laten we onze voordeur nu eens niet met kransen versieren, noch onze woning als een balzaal optuigen, noch onze straten versieren.
Dit is de weg die kan leiden naar het kwaad en is een voedingsbodem van de zonde.
Laten wij al deze dingen aan de heidenen overlaten.
Maar laten wij, die ons aanbidders noemen van de ware God en ons op een van tevoren bepaalde manier een luxe nastreven,
dit dan zoeken in het Woord Gods, de Wet en de Heilige Schrift“.
Heilige Gregorius de Theoloog

Het is mijn bedoeling dat u begrijpt wat ik werkelijk bedoel.
Ik moedig u echt niet aan alles maar overboord te gooien, dat
je je huis met Kerst niet zou mogen versieren of
een kerstboom mag optuigen, of kaarsjes mag aansteken.
In feite, zou ik al die dingen juist aanmoedigen,
omdat ze nu eenmaal bij de huidige 21e eeuw horen;
al die dingen laten een getuigenis zien van de geboorte van Christus,
zij symboliseren een Christelijke feestdag.

Wat ik zeg, en wat ik denk dat bovenstaande tekst van wat de Heilige Gregory bedoelt is om eenvoudig duidelijk te maken, dat
we de geest van het secularisme niet totaal dienen te laten overheersen en daarmee ieders aandacht af te leiden van het geestelijke.
Ik ben ervan overtuigd dat het secularisme in de huidige maatschappij,
een van de grootste bedreigingen is voor het Orthodoxe Christendom en
de Christenheid als geheel.

U mag best eens een kijkje nemen bij  andere wereldgodsdiensten.
Of dat nu de Islam is of het Jodendom,
of welke godsdienst dan ook.
Bestudeer die religies eens en kijk naar hùn heilige feestdagen.
Zij zullen echt niet toestaan dat het secularisme hun geloof al is het ook maar een klein beetje beïnvloed zal worden.
Ik geef u het voor zeker op een briefje!

Neem nu eens een kijkje bij ons Heilig Christendom en onze heilige dagen.
Van Sinterklaas tot Pascha, is het secularisme niet alleen binnengedrongen,
het heeft het feest volledig overvallen en weggemoffeld!
We behoeven niemand de schuld te geven, maar vooral onszelf.
Het Christendom begint iedere dag die volgt steeds maar meer hypocriet te worden
en dat is voor de volle 100% onze eigen schuld.
We zouden ons moeten schamen!

Zelfs Pascha, het feest van de feesten wordt ons volledig ontvreemd,
de overheid geeft het onderwijs verlof voor een Krokus en Hyacint Vakantie of
heeft het over de Voorjaarsvakantie.
U weet allemaal dat het woord Pasen zelf een heidense oorsprong heeft.
Pasen werd vernoemd naar Ester, de heidense godin van de vruchtbaarheid.
Wat is het symbool voor de vruchtbaarheid? Het konijn.
Dus zelfs de opstanding van Christus, het  fundament van het Christelijk geloof
wordt teruggebracht tot de viering van de Paashaas.
Je kunt tegenwoordig geen winkel binnen lopen of je ziet winterse landschappen met
slee-, schaats- en ski-poppetjes [duidend dat je vooral een 2e keer op vacantie dient te gaan] en zie je geen kerststalletjes of inspirerende artikelen meer, tenzij
je in een Christelijke boekhandel binnenloopt; de gewone boekhandels verkopen daarentegen boeken met de meest vreemde kerstverhalen.

Ik besef dat ik misschien een beetje extreem voor jullie overkom, maar
laat me je een vraag stellen.
Heb je gemerkt dat de zinsnede
Zalig kerstfeest helemaal vervangen is door Vrolijke [kerst-]dagen? Kerstvakantie is nu een winterstop geworden en op de meeste scholen wordt het niet toegestaan Kerst-minnende programma’s op te voeren.
Wanneer ze dit al doen worden ze, beïnvloed door de Amerikanisering bestaande uit
de arrenslee met Santeklaus en Jingle Bells . . . . . jo joh joh . . . . . en een hoop cadeautjes.
Er wordt maar weinig of helemaal niet over Christus gesproken.
In het uiterste geval wordt er op Christelijke scholen over
een lieftallige Maria en een zoete Sint Jozef en het kindje Jezus
op hun reis naar Bethlehem gezongen.
Of we het leuk vinden of niet, we liggen zwaar onder vuur.
Onze God wordt in onze samenleving gewoon uitgebannen –
weggepoetst, ligt met ons onder vuur en we doen er niets aan.

De Heilige Cosmas van Aitolos merkt op dat,
Het leven een geestelijke strijd is.
Doch wanneer je niet vecht,
zul je voorzeker verlies lijden
“.
Stel jezelf dus eens de vraag.
Kom je wel voor jezelf op, ben je assertief genoeg,
vecht je of verliest je?  Er bestaat namelijk geen tussenweg.
Bovendien staat er ook nog geschreven:
Wij hebben niet te worstelen tegen bloed en vlees, maar tegen de overheden,
tegen de machten, tegen de wereldbeheersers dezer duisternis,
tegen de boze geesten in de hemelse gewesten
“.
Eph.6: 12

We vechten niet tegen zo maar een doel of een wassen neus.
We vechten tegen de machten der duisternis wiens enige doel is om jou en mij van Christus af te houden, net zoals zij zichzelf hebben afgescheiden.

Denk na maar eens over na, wanneer
iemand je een volgende keer tracht wijs te maken dat je het Geloof in Christus
niet zo serieus dient te nemen.
Ik heb een Blijde Boodschap mensen,
onze redding is een serieuze zaak.
We dienen ook ernstig rekening te houden met onze tegenstanders, de tegenstrever[s].
Wanneer we samen met Christus de barricaden opgaan en voor Hem op komen, dienen we de Christelijke strijd
ook in onze tijd serieus te nemen;
vraag het maar aan onze martelaren.


“Daarnaast dient ieder individu de zwakheden van anderen te
[ver]dragen.

Wie kan zich nu eenmaal  perfect noemen?
Wie kan er prat op gaan dat
hij zijn hart onbezoedeld heeft weten te houden?
We zijn nu eenmaal allemaal ziek en
wie veroordeelt dan zijn naaste en
heeft niet door dat hij zelf ziek is.
Daarom dient de ene omdat een verdorvene
niet de andere verziekte te veroordelen”.
vader Ephraïm van Philotheou