Orthodoxie & het onvolkomen geheiligd volk

Alle HeiligenAlle schepselen in de hemel en
op de aarde en onder de aarde en
op de zee en alles wat daarin is,
hoorde ik zeggen:
‘Hem, Die op de Troon gezeten is, en het Lam
zij de lof en de eer en
de heerlijkheid en de kracht
tot in alle eeuwigheid’“.
Openb.5: 13

 “Dit volk benadert
Mij slechts met woorden en
eert met zijn lippen, terwijl
het zijn hart verre van Mij houdt
en hun ontzag voor Mij is een aangeleerd gebod van mensen“.
Is.29: 13

???????????????Als kind van God dien je niet ontmoedigd te worden, omdat je in jezelf zonde en onvolmaaktheid
gewaar wordt.
Een Christen mag nooit worden ontmoedigd.
Hij dient nederig, waakzaam, ja, soms angstig, maar
nooit moedeloos, of wanhopig te zijn.
David, Paulus, en zelfs de voorgangers in de kerk kunnen ook onvolmaakt zijn, we zijn immers mensen.
Maar als nieuwe mens in Christus Jezus worden
we als volkomen heilig en gelukkig beschouwd.
De plicht van de Christen is om voor zichzelf in te staan voor zijn wedergeboorte en
zijn zaligheid met vreze en beven uit te werken, want
het is God die hem dit in zijn doen en laten doet toekomen.
Een nieuw wezen, welke gedoopt is, vormt een bewijs dat God hem bijstaat
in de strijd tegen het kwaad en wanneer God hem in z’n leven bijstaat,
is de overwinning aan het einde van de weg verzekerd.
zelf-gebakken speltbroodGelovigen worden er daarom aan gehouden
om “zichzelf onophoudelijk te onderzoeken“,
niet om te beoordelen of ze volkomen geheiligd zijn,
maar of ze zijn nog steeds standvastig zijn in het Geloof,
wat zij eens hebben beleden;
of het contract wat zij met God hebben gesloten
nog steeds nagekomen wordt.
Restanten van de oude gevallen natuur blijven ondanks
het ware Geloof in Christus en een gereinigd hart voortbestaan.
De Apostel Paulus beklaagt zich hier ook over:
Het goede dat ik wil, doe ik niet,
maar het kwade dat ik niet wil dat ik doe“.
Rom.7: 15,19
Maar Paulus was er zeker van dat hij op het vergoten bloed van Christus kon vertrouwen,
tot vergeving van de zonden.
Hij vertrouwde er op dat hij een nieuwe mens in Christus zou worden en
voerde onafgebroken “strijd tegen de wetten van de menselijke natuur“, waardoor
hij zich openstelde uit te groeien tot een perfecte wezen.
Daarom is het eerste en belangrijkste, wat een Christen in al zijn zelfonderzoek voor ogen zou dienen te houden, vast te stellen of hij/zij nog steeds voldoet aan de positie van een hernieuwd mens.
Voor Christenen blijft er altijd de spanning tussen wie we werkelijk zijn, zondaren in hart en nieren, maar ook vergeven worden en geheiligd en aangenomen weten als kinderen van God.
De jaarlijkse noodzaak getuigenis af te leggen van een wedergeboorte is hiermee overduidelijk verklaard.
Vergeet niet dat wanneer een mens door de zonde [de dood] wordt onderdrukt een dood mens is.
Daartegenover staat een menselijke ziel, die tot het leven is geroepen, als een levend mens,
ook al zijn de restanten van de ziekte nog steeds een bedreiging en blijven deze aanwezig.
De “nieuwe mens” zal in Christus de dood uiteindelijk doden en bij de Opstanding de “oude mens” bevrijd zien van de zonde.

Christus geneest de verlamdeDe Goddelijke Genade zal Zich in
deze mens tot in de perfectie proberen te ontwikkelen, hoewel het hij/zij nog
steeds onder invloed van de tegenstrever wordt misbruikt.
Dit is echter geen reden waarom het ware kind Gods voor zijn nobel streven niet zijn zelfonderzoek, belijdenis en vergeving van zonden [Het Mysterie van de biecht] als vooruitgang op de geestelijke weg  zou inzetten om zijn einddoel te bereiken.

De volharding van het streven naar het heilige in een gebonden zijn aan deze wereld,
geeft aan dat je op de weg bent naar de kwaliteit, die van de Christen verwacht wordt.
De psalmist zegt hierover: “Mijn zonde staat mij voortdurend voor ogen” [Psalm 50: 5],
hetgeen eveneens de pijnlijke imperfectie van het menselijk geslacht weergeeft.
Sta op en loop“, zegt Christus tot de verlamde, “opdat gij moogt weten dat de Mensenzoon de Macht heeft op aarde zonden te vergeven“.
Matth.9: 6
We dienen elke gelegenheid aan te grijpen om te oefenen, het is de plicht van de Christen de nieuwe natuur en de ontwikkeling van het beginsel van heiligheid te cultiveren.
Om Uwentwil worden wij de ganse dag gedood, wij zijn gerekend als slachtschapen.
Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem, die ons heeft liefgehad.
Want ik ben verzekerd, dat noch dood noch leven, noch engelen noch machten,
noch heden noch toekomst, noch krachten, noch hoogte noch diepte,
noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods,
welke is in Christus Jezus, onze Heer
“,
Rom.8: 36-39
De nederdaling van de Heilige Geest, PinksterenDe leden van Christus Kerk dienen
te worden tot een woonplaats de Heilige Geest.
Gelovige mensen dienen zich door Christus
te laten gebruiken als levende stenen,
waarmee Zijn Kerk, Zijn Lichaam wordt opgebouwd.
Alle gaven en talenten in het leven komen van de Heilige Geest. Deze bewerkt de mens zo, dat hij/zij de gaven ontvangen om te doen wat God met hem/haar van plan is.
God geeft die Genade niet alleen aan gewone mensen zonder invloed, maar ook aan machtige mensen, die God totaal niet kennen. Is.45: 1-5
De Heilige Geest geeft leven en bekwaamheid, ook aan ongelovige mensen.
Hij geeft vooral gaven waardoor mensen iets met hun leven gaan doen, waardoor mensen hun talenten goed gaan gebruiken.
De Geest geeft wijsheid om het Woord van God te kennen, om [Num.1: 16,17] daarover op
de juiste manier te spreken en te profeteren [Num.11: 24-30].
Het leven van de mens die door Christus verlost is, dient dusdanig veranderd te worden,
dat het bij God past. Dit leven dient ‘geheiligd‘ te worden.
Niemand kan dat uit of door zichzelf . Dat zal de Heilige Geest doen.
Wanneer de Heilige Geest ingrijpt in je leven, wordt het als nieuw, of je wilt of niet;
Hij maakt dat je het wilt.
H. Mattheüs de Evangelist, Groott Lavra, H. berg Athos, GriekenlandDe Heilige Geest leert je, hoe je je leven en je talenten op een nieuwe manier dient te gebruiken. Niet langer tegen God in, in vijandschap, maar integendeel in dienst van Hem, in Liefde.
Dan werkt door de Geest, de verlossing van de zonde, waarvoor Jezus aan het Kruis stierf,
door in je leven.
Dan worden de resultaten van je leven anders, of beter.
Dan brengt dat leven vruchten voort:
‘goede werken’ zoals dat genoemd wordt.
Goede werken zijn de vruchten van de Heilige Geest.
Goede werken, niet om bij God iets goed te maken; maar
goede werken uit dankbaarheid, omdat
je verlost bent van je misstappen.

Goede werken; Paulus noemt ze heel concreet:
“de vrucht van de Geest is Liefde, Blijdschap,
Vrede, Lankmoedigheid, Vriendelijkheid, Goedheid,
Trouw, Zachtmoedigheid en zelfbeheersing”.
Gal.5 : 22
En Paulus noemt het in zijn gevangenisbrief aan de Kolossenzen in Phrygië [3: 5-17]
zelfs ‘de nieuwe levenswandel’.
Je gaat op een nieuwe, andere manier door het leven;
je wordt als het ware opnieuw geboren.
Het maakt dat dit leven een radicaal nieuw leven wordt met een nieuwe inhoud.
De Ladder van de H. Johannes ClimacosHet is dus één vrucht, die uit negen delen bestaat,
zoals een sinaasappel uit partjes bestaat zo is het
ook met de vrucht van de Heilige Geest,
gezamenlijk groeien deze eigenschappen
tot een volle rijpheid.
Dit zijn eigenschappen die innerlijk deel uitmaken van de “nieuwe mens” in Christus.
Dit zijn kwaliteiten die het “nieuwe hart” vormgeven en de “juiste geest” aantonen, die
de genezende kracht van God doet ontstaan.
Met het “sta op” wordt je dus opgewekt; om
van binnenuit overeind te komen en dit
in het dagelijks leven te laten blijken.
Ieder partje van de vrucht van de Heilige Geest bevat de kiem van de wedergeboren menselijke geest; en bezit de Goddelijke Genade die op de gelovige Christen als een leerproces wordt overgedragen.
Veel Christelijk karaktereigenschappen zijn sluimerend aanwezig en worden op grote schaal in de cultuur van de Kerk verwaarloosd. Het lijkt wel of we weinig tot geen vertrouwen hebben om ingeslapen mensen tot vroomheid te motiveren.
Het blijkt nodig te zijn dat we door een directe crisis weer tot de orde worden geroepen;
Gedurende directe noodsituaties  brengt elk lid van een geloofsgemeenschap of het nu Christen, mohammedaan of Hindoe betreft weer vele uren door en blijkt het religieuze karakter sterker, dieper en zuiverder te zijn dan het nu is.

Het is de moeite waard uw Christendom te cultiveren. Het is de moeite waard te beschermen tegen de koude en onbeschoft aanvallen van de wereld.
Het is de wijngaard van de Heer. Zet er een heg omheen. Dan kunnen de wilde-zwijnen de vruchten van het Kruis niet roven; dan kan de vruchtbare bodem niet vertrapt worden en  verharden en onvruchtbaar worden door de voeten van niet-geïnteresseerde voorbijgangers.

>> De veertigdagentijd richt zich niet alleen op het lijden en sterven van onze Heer en Verlosser, maar vooral op onze éénwording met Christus in Zijn Dood en Opstanding in de doop.
De vastenperiode is en blijft een pelgrimstocht voor nieuwe en ‘oude’ Christenen om
zich toe te leggen op de basiskenmerken van het Christelijk leven:
jezelf verloochenen, je naar Christus toe-keren, roddel, achterklap en bitterheid afleggen en je opnieuw met Christus bekleden door geduld en bewogenheid [d.w.z. Liefde] aan te trekken.
In de tijd van keizer Constantijn waren Christenen bezig óf om zich voor te bereiden op hun eigen doop óf actief om anderen te begeleiden die zich voorbereidde op zijn of haar doop.
Christus nederdaling ter helle, Fra Angelico [ca. 1437-1446]Wanneer dit in onze tijd beschouwd wordt als een automatisme, een door de Kerk opgelegde periode voorafgaand aan Pasen, dan wordt het eens tijd dat we onze Heer en hemelse Verlosser, Jezus Christus weer
in het middelpunt van onze tijdsrekening gaan zetten.
Hoe dragen we het mooie van in Hem gedoopt te worden over aan al die zoekers en
versterken we dit voor bestaande gelovigen?
Hoe kunnen we bewust bepaalde regels volgen om ons leven in Christus vorm geven, opdat Gods Heilige Geest ons weer de fijngevoeligheid kan geven om te onderscheiden waar het werkelijk op aankomt <<.
cf. opinie J. Witvliet Nederlands Dagblad 18-febr. 2015

4e zondag als voorbereiding op de grote vasten – Verdrijving van Adam uit het Paradijs, bekend als de Vergevingszondag

De verdrijving uit het Paradijs, de tuin van EdenWant, indien door de overtreding van de ene de dood [door de zonde] als koning is gaan heersen door die ene,
veel meer zullen zij, die de overvloed van genade en van de gave der gerechtigheid ontvangen, leven en
als koningen heersen 
door
de ene, Jezus Christus
“.
Rom.5: 17

In de Orthodoxe Kerk wordt het woord                                                                                               zonde begrepen als te zijn afgeleid van
het Griekse begrip amartia [αμαρτία], hetgeen betekent “het missen van een doel“.
Evagrios van Pontus [Gr: Εὐάγριος ὁ Ποντικός, 345-399]
vertelt ons dat amartia dient te worden beschouwd als
een “misbruik [van] wat God heeft geschapen“[Philokalie].
De Orthodoxe Kerk ontleent deze geëigende definitie van haar visie over
de zonde aan Evagrios en dit draagt weer bij aan de volgende uitdrukking:
dat zonde als een ziekte of gebrek dient te worden beschouwd‘ [Morelli, 2006, 2008].
Net zoals de orthodox theoloog Meyendorff ons reeds in 1974 op het volgende wees:
Zonde verhoudt zich in de Orthodox-Christelijke antropologie vooral als een ziekte“.

De basis van de ervaring van de zonde vormen de hartstochten, die
ons ertoe aanzetten “het doel te missen” en dit kan zich ontwikkelen tot
een chronische geestelijke ziekte of zonde.
De opvatting van het begrip zonde als ziekte is geheel in overeenstemming met
de geestelijke verkondiging van Christus.
Zijn uitlating tot de Farizeeën, die Hem bespotten, luidt immers:
” Zij, die gezond zijn, hebben geen geneesheer nodig maar zij, die ziek zijn.
Gaat heen en leert, wat het betekent:
Barmhartigheid wil Ik en geen offerande; want Ik ben niet gekomen om
rechtvaardigen te roepen, maar zondaars
“.
Matth.9: 12,13
Hoe heeft de mensheid vatbaar kunnen worden aan de ziekte die zonde heet?
Om deze vraag te beantwoorden, dienen we terug te gaan en te onderzoeken
wat we weten over God en Zijn schepping.

Greek orthodox priest, CapernaumDe mens is van nature goed
Centraal staat dat de mens,
als wezen door God foutloos is geformeerd,
omdat God ook alleen maar goede dingen schept, wordt de mens ook geacht foutloos geschapen te zijn.
Dat blijkt uit de passages in Genesis die beweren dat de mens is geschapen naar het beeld en de gelijkenis van God:
En God schiep de mens naar Zijn beeld;
naar het beeld van God schiep hij hem,
mannelijk en vrouwelijk schiep Hij hen
” [Gen.1: 27]; en:
Toen vormde de Heer God de mens van stof uit de aardbodem en
in zijn neusgaten heeft Hij de adem des levens geblazen;
zo werd de mens een levend wezen
“[Gen.2: 7].

De mens kiest, onder invloed van de boze, voor de zonde
De duivel, de tegenstrever, daarentegen, is de bron van wanorde, van de chaos.
De duivel werkt niet als Gods tegenovergestelde, maar
alleen als een leugenaar en vernietiger –
als iemand die Gods waarheid verdraait en
agressief Gods scheppingsorde afbreekt.
In het Grieks betekent diabolo [διάβολο] de “verdeeldheid zaaier,
de afscheider en de lasteraar”.
Johannes schreef: “De duivel zondigt vanaf den beginne“.
1John.3: 8
Chritsus geneest de mens van de Gardeense demonenJohannes werpt een nog beter licht op
de aard van de duivel en zijn boosaardigheid
tijdens het gesprek dat Jezus met de Farizeeën had:
Gij hebt de duivel tot vader en wilt de begeerten van uw vader doen.  Die was een mensenmoordenaar van den beginne en staat niet in de waarheid, want
er is in hem geen waarheid.
Wanneer hij de leugen spreekt,
spreekt hij naar zijn aard, want

hij is een leugenaar en de vader van de leugen“.
John.8: 44

De Satan vernietigt onophoudelijk goedheid en orde,
hij is de leugenaar die ten opzichte van de mens
dodelijk in opstand komt tegen God en
hij heeft alleen eeuwig oordeel en veroordeling als einddoel.
H. Maximos de Belijder vertelt ons:
De duivel is zowel een vijand van God en
degene die zich ten opzichte van God wreekt, wraak neemt”.
En om Uw vijanden brengt God vijand en wreker ten verderve“.
Psalm 8: 2
Hij is Gods vijand hetgeen hij laat blijken in zijn haat ten opzichte van God en
op de wijze waarop hij een destructieve liefde voor ons mensen heeft verworven, door
zijn pogingen ons door middel van sensueel genot te laten instemmen en daarmee te
zorgen dat we de hartstochten niet langer onder controle hebben en
meer waarde hechten aan wat is vergankelijk is dan wat eeuwig behouden blijft“.
Philokalia

AppleDe breuk deed zich voor toen de satan Adam en Eva van de boom der kennis van goed en kwaad aten.
De boom werd in de tuin van het Paradijs geplant met fruit waarover God bevolen had dat
er nooit van mocht worden gegeten.
God legde de mens het gebod op:
Van alle bomen in de hof moogt gij vrij eten,
maar van de boom der kennis van goed en kwaad,
daarvan zult gij niet eten, want
ten dage, dat gij daarvan eet,
zult gij voorzeker sterven
“.
Gen.2: 16-17
Satan verleidde Adam en Eva door te stellen dat
als zij aten van de vrucht zouden ze
“… als God zouden wezen, goed en kwaad kennende“.
Gen.3: 7
Zoals we weten, zijn onze voorouders er niet in geslaagd om te gehoorzamen en de
gehele materiële schepping viel in wanorde.
De aard van hun zonde was dat ze de schepping boven de Schepper van het leven plaatsten [die de alomvattende kennis en wijsheid bevat] die alleen van God kan komen.
Om de woorden van bisschop Hilarion Alfeyev te gebruiken:
Het kwaad kwam niet door de wil van God in de wereld, maar door toedoen van de mens die de duivelse misleiding verkoos boven het goddelijk gebod. Van generatie op generatie valt het menselijk ras met dezelfde fout van Adam in herhaling en wordt door valse waarden bedrogen en zijn degenen die het ware geloof in God en de waarheid in Hem veronachtzamen“.
Of zoals vader John Meyendorff ons duidelijk maakt:
God had de controle over de wereld van de mens – aan henzelf toevertrouwd.
Maar de mens koos ervoor om door de wereld te worden beheerst en
daardoor verloor de mens zijn vrijheid, het ‘beeld en gelijkenis aan God’.
Hij werd vervolgens onderworpen aan de kosmische vastberadenheid, welke hem
zijn “passies” bezorgden en waarin de ultieme macht tot de dood toebehoort“.

adam & evaDe verdrijving van de mens uit het paradijs
De mensheid is geschapen in dienst van het paradijs
en met het paradijs wordt het leven in en met God opgevat, hetgeen tot in alle eeuwigheid wordt voortgezet.
De kerkvaders beschreven dat de leugen die de Satan aanbood een cruciale dimensie van Gods oorspronkelijke gebod
niet van de vrucht te eten’
inhield.
Ja, de Satan had gelijk met zijn opmerking dat Adam en Eva – als goden zou worden – en daarmee
de kennis van goed en kwaad zouden verkrijgen,
maar hij heeft hen daarbij niet verteld dat ze daarmee ook gevangenen van het kwaad zouden worden.
Het resultaat van hun ongehoorzaamheid was voor Adam en Eva catastrofaal.
Adam en Eva verloren de Geest van God en werden daarvoor in de plaats
onderworpen aan het stof, uit aarde waaruit zij gemaakt zijn.

De mens werd aan de aarde gebonden in plaats van aan haar Schepper.
Hij werd verbannen uit het Paradijs, want door de kennis verwierf hij de scheiding van God en kon hij niet langer een deel nemen aan de oorspronkelijke eenparigheid, die hij voorheen bezat. Genesis staat als volgt stil bij deze tragedie:
God zei tegen hen: ‘Want stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren . . .’.
Daarom heeft de Heer, onze God hem uit de tuin van Eden verbannen om de aardbodem te bewerken, waaruit hij genomen was.
Hij verdreef op deze wijze de mens; en Hij plaatste in het oosten van de hof van Eden cherubijnen met een vlammend zwaard, welke heen en weer werd bewogen, om
de weg naar de boom des levens te bewaken
“.
Gen.3: 11,19,23,24
De H. Gregorius van Nyssa weeklaagde,
Zo verloor de mens, die zo belangrijk en kostbaar was, zoals de Schrift beschrijft,
de eigenschap die hij van nature bezat . . . door zijn zonde en
werd hij bekleed met het beeld van klei [aarde waaruit hij gevormd was] en
werd sterfelijk” [Musurillo, 1979]
Sommige kerkvaders wijzen erop dat wanneer Adam en Eva God hadden gehoorzaamd,
zij gerijpt zouden zijn in inzicht en onderscheidingsvermogen en  uiteindelijk
toch goed en kwaad hadden leren kennen zonder dat
zij gevangenen van het kwaad zouden zijn geworden.

Het herstel en de verheffing
De Heer, onze God maakte klederen van dierenhuid voor Adam en EvaMaar God liet als reactie Adam en Eva
niet troosteloos en ontredderd achter.
Onmiddellijk na hun verdrijving begon Hij met de herstel van Adam en Eva
[en de gehele mensheid] door hen
met dierenhuiden te bekleden.
En de restauratie werd voortgezet door het verbond met Noach en de belofte dat God via aan Abrahams nageslacht een redder tot
genezing van de catastrofale breuk zou sturen.
Dit herstel is voltooid in de dood en Opstanding van Jezus Christus.
Het van de Anaphora-gebeden in de Orthodox liturgische praktijk drukt dit prachtig uit:
Gij hebt de Profeten tot hem gezonden en wondere daden verricht door Uw Heiligen, die in elk geslacht opnieuw uw welbehagen vonden.
Gij hebt tot ons gesproken door de mond van Uw dienaren, de Profeten, Die ons
de komende verlossing voorspelden
“.
Uit: Goddelijke Liturgie van Basilius de Grote

In Adam en Eva zijn wij deelgenoot geworden aan de erfzonde, hoewel
het begrip van de term erfzonde in de Orthodoxe Kerk – op sommige cruciale punten –
verschilt van de interpretatie van de westerse kerken.
De Orthodoxe Kerk leert niet dat wij automatisch de schuld van Adam beërven.
Integendeel, we delen in de zonde van Adam doordat we in een wereld geboren worden
waar de gevolgen van de zonde de overhand hebben.
Deze gevolgen zijn onder andere de -fysieke, mentale en spirituele- gebrokenheid van ziekte en dood. Onze natuur is geschonden.
Door onze passies, zijn wij onderworpen aan verleidingen, gevoelig voor de zonde en
delen in de dood.

Plezier en Waakzaamheid, 2010 Taiwan CollectieDe unieke nadruk op de erfzonde
in de Orthodoxe Kerk heeft gevolgen voor
Haar onderricht over hoe de dood van Christus de mensheid verlost.
Het bekende vers uit het Evangelie van Johannes bevestigt aan ons de grote liefde van God voor de mensheid door
de komst van Zijn Zoon:
Want zó heeft God de wereld lief gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat  een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven zal hebben“.
John.3: 16
Christus’ vrijwillige offer aan het Kruis was niet om Gods wraak tevreden te stellen,
de gedachte aan het verlangen om iemand  te straffen voor de zonde;
[als een “plaatsvervangende verzoening” zoals sommige westerse theologen het formuleren]. Integendeel, de dood van Christus aan het Kruis stelt Christus in staat de dood teniet te doen,
zoals blijkt uit het feit dat Hij de mens voor eens en altijd uit de dood heeft opgewekt.

Door de verbroken relatie van Adam met God is het kwaad in de wereld gekomen en
vormde hiermee de kiem van ziekte en dood voor al de volgende generaties.
Christus herstelt, als Degene Die de dood heeft overwonnen, deze relatie door
de dood door Zijn dood te vernietigen.
Hij wordt daardoor de Bemiddelaar tussen de mensheid en de Vader,
de brug over de onoverbrugbare kloof, de Overwinnaar van de dood,
de Verlosser van ziel en lichaam.
Christus was de enige mens die de Wet van Mozes niet verbrak:
Want wij hebben geen hogepriester, die niet kan meevoelen met onze zwakheden,
maar een, die in alle dingen op gelijke wijze [als wij mensen] is verzocht geweest, doch
zonder te zondigen
“.
Hebr.4: 15
Christus gehoorzaamheid tot gerechtigheid vernietigt de dood [straf] die Adam in zijn
ongehoorzaamheid ten deel viel en Christus’ vrijwillige offerdood maakt
Zijn opstanding uit de dood mogelijk.

In de brief van de Apostel Paulus aan de Romeinen staat een overzicht
van het Orthodox besef over ziekte en de dood en geeft aan
hoe er genezing in de wereld tot stand komt:
Wij weten immers, dat onze oude mens mede-gekruisigd is, opdat
aan het lichaam van de zonde haar kracht ontnomen zou worden en
wij niet langer slaven van de zonde zouden zijn; want
wie gestorven is, is rechtens vrij van de zonde.
Indien wij dan met Christus gestorven zijn, geloven wij, dat
wij ook met Hem zullen leven, daar wij weten, dat
Christus, nu Hij uit de doden is opgewekt, niet meer sterft:
de dood voert geen heerschappij meer over hem.
Want wat zijn dood betreft, is Hij voor de zonde eens voor altijd gestorven
wat zijn leven betreft, leeft Hij voor God
“.
Rom.6: 6-10
We zijn tot het leven in Christus gekomen door de doopWe zijn tot
het leven in Christus gekomen door de doop; de onderdompeling in de wateren stelt een persoon in staat in de dood van Christus te worden gedoopt [opgenomen te worden] en te worden opgevoed in
de gelijkenis van Zijn Opstanding [zie Rom.6: 1-10].
De doop is de eerste stap tot het herstel van lichaam en ziel,
een terugkeer uit het gevolgen van de ongehoorzaamheid die Adam en Eva hebben ondervonden, teneinde de gemeenschap met God op je te nemen.
De belofte van God is dat deze reis zal kunnen eindigen in Zijn Koninkrijk, maar
dit vooruitzicht [dit zalig einde] is geenszins gegarandeerd maar
onderhevig aan beproevingen en welslagen in de strijd.
Ons geloof in God dient te worden aangetoond, dat is, gehard worden in het vuur van de verdrukking, zoals de Apostel Petrus ons bijbrengt en wordt niet gevonden als strijd ontbreekt.
Johannes de Theoloog vatte het samen in het laatste boek van de Schrift:
Wie een oor heeft, die hore, wat de Geest tot de gemeenten zegt.
Wie overwint, hem zal Ik geven te eten van de boom des levens, die
in het midden van het Paradijs van God staat
“.
Openb.2: 7
De mensen, die horen en gehoorzamen zijn de mensen, die
op de laatste dag de belofte van het eeuwige leven zullen ontvangen.

Hartstochten: de neigingen tot zonde
Na de val, werd de mensheid bijna onlosmakelijk verbonden slechts egocentrische [op zichzelf gerichte] keuzes te maken, daartoe aangezet door de hartstochten [de lusten] in plaats van keuzes te maken op basis van de hoogste vorm van medemenselijkheid, liefde [agape].
De heilige Isaac van Syrië vertelt ons:  “Toegeven aan het vlees
veroorzaakt in ons beschamend driften en onbetamelijke fantasieën
“.
De hartstochten komen voort uit het hart van de persoon.
Jezus leert het ons Zelf:
Want van binnenuit, uit het hart der mensen, komen de kwade overleggingen,
ontucht, diefstal, moord, echtbreuk, hebzucht, boosheid, list,
onmatigheid, een boos oog, godslastering, overmoed en domheid.
Al die slechte dingen komen van binnen uit naar buiten en
maken de mens onrein“.
Marc.7: 21-23
Paulus schrijft ons:
Want toen wij in het vlees waren, werkten de zondige hartstochten, die door
de wet geprikkeld worden, in onze leden, om voor de dood vrucht te dragen;
maar thans zijn wij van de wet ontslagen, dood voor haar, die ons gevangen hield, zodat
wij dienen in de nieuwe staat van de Geest en niet in de oude staat van de letter
“.
Rom. 7: 5,6
Het werk van de hartstocht kan zich voltrekken bij zowel degenen die één leven vormen met Christus en die met Hem een de huwelijksverbintenis zijn aangegaan.
In beide gevallen passies leiden ze tot een keuze van zelfgenoegzaamheid tegenover
de redelijke verbintenis, waarmee men zich heeft bekleed.
De heilige Maximos de Belijder vertelt ons:
Zelf-liefde is een hartstochtelijk, hersenloze liefde voor het eigen lichaam.
Het tegenovergestelde is liefde en zelfbeheersing.
Een mens welke door eigenliefde wordt beheerst wordt door alle passies overheerst
“.
Philokalie

Hartstocht kan individuen vatbaar maken voor de tweespalt tussen God en de mensheid.
Paulus waarschuwt ons hiervoor:
Het dient u duidelijk te zijn, wat de werken van het vlees zijn:
ontucht, onreinheid, losbandigheid, afgoderij, toverij, veten,
twist, afgunst, uitbarstingen van toorn, zelfzucht, tweedracht,
partijschappen, nijd, dronkenschap, brasserijen en dergelijke,
waarvoor ik u waarschuw, zoals
ik u gewaarschuwd heb, dat wie dergelijke dingen bedrijven,
het Koninkrijk Gods niet zullen beërven
“.
Gal.5: 19-21
De Kerkvaders schrijven deze toe aan de demon die door middel van welke hartstocht dan ook nooit vermoeid zaal raken de eenheid tussen God en de mensheid te verbreken.

Tobias en Sarah bidden, terwijl de aartssengel Raphaël de demon van de lust aan banden legtEen voorbeeld van hoe dit werkt kan
ons onderkenning bijbrengen.
De demon van lust, zo laten de kerkvaders ons weten, kan ons gehele leven toe-eigenen.
De huidige, moderne samenleving
faciliteert deze ziekte. Seks wordt overal verspreid voor ieder wat wils:
kunst, mode, muziek, nieuws, pornografie [met name internet] en bij het aanprijzen van de aankoop tot bijna elk product, van auto’s tot computers.
De seculiere [reclame-]wereld laat overduidelijk lichaamsdelen zien,
met name de genitale gebieden.
De Kerkvaders waren duizend jaar geleden al op de hoogte van dergelijke verlokkingen, dus er is niets nieuws onder de zon, waaruit blijkt hoe de mensheid er aan verslaafd is.
De heilige Isaac de Syriër schreef:
Hartstocht wordt veroorzaakt door hetzij directe beelden of door sensaties die het geheugen met beelden belasten, die in eerste instantie niet door hartstochtelijke bewegingen of gedachten worden ingegeven, maar die in latere instantie de geestesgesteldheid oproept“.
Een manier voor de trouwe volgelingen van Christus om met deze passies om te gaan,
zo vervolgt de H. Isaac de Syriër:
“. . . . . Hun gedachten dienen zich aan niets te hechten;
zij dienen alleen op hun eigen ziel gericht te zijn
“.
Men dient altijd en overal een keuze te maken
tussen Christus en de demon.
Heilige Paulus vroeg zich daarom af:
Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus?
Verdrukking of benauwdheid of vervolging of honger,
of naaktheid, of gevaar, of het zwaard?
Zoals geschreven staat:
Om Uwentwil worden wij de ganse dag gedood, wij zijn gerekend als slachtschapen.
Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem, die ons heeft liefgehad.
Want ik ben verzekerd, dat noch dood noch leven, noch engelen noch machten,
noch heden noch toekomst, noch krachten,
noch hoogte noch diepte, noch enig ander schepsel
ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods,
welke is in Christus Jezus, onze Heer
“.
Rom.8: 35-39

De veeleisendheid van iemands Hartstochten
Waakzaamheid en onderscheidingsvermogen zijn de belangrijkste deugden die
dienen te worden toegeëigend door degenen die door Christus’ inwoning in hen
de macht van de passies trachten te overwinnen.
Ilias de Presbyter vertelt ons:
De demons voeren tegen onze zielen
in de eerste plaats oorlog door middel van onze gedachten
“.
Philokalia
Het zou zo moeten zijn dat Orthodoxe Christenen een “spirituele woestijn” voor zichzelf dienen te benoemen om hen te verwijderen uit de “verleidingen” van de wereld, die alom om ons heen in het moderne leven aangeboden wordt.
Geestelijke dood treedt op wanneer deze hang naar de wereld het eigen ik tot middelpunt maakt.

De H. Maximos de Belijder leerde dit ook: “Het egoïsme en de slimheid van de mensen, vervreemden hen van elkaar en het verdraait de wet en deze hebben onze enige menselijke natuur in vele fragmenten verdeeld”. Hoeveel te meer zijn de woorden van de H. Maximos van toepassing op die van ons in onze zoektocht naar vereniging met God en geldt dit tevens voor de hele mensheid!

Onderlinge verdeeldheid is een gevolg van de zonde
Zonde staat gemeenschap, de communio in de weg, hetgeen wel de gespletenheid [of verscheurdheid] wordt genoemd.
De heilige Johannes Chrysostomos zegt: “De Kerk leidt je tot het berouw voor je zonden en wist ze uit, want daar bevindt zich de Geneesheer [niet de strenge rechter], de Enige Die je na onderzocht te hebben, vergeving van zonden verleent“.
Als de Kerk een “hospitaal” is, dan bestaat Haar rol daarin om de breuk tussen God en de medemens te genezen. Zonde verbreekt het gericht zijn op God en Zijn Wil en wordt daarom beschouwd een ziekte of gebrek zijn. Genezing brengt ons weer terug in de oorspronkelijke staat.

Goddelijke Liturgie [16th cnt].We weten dat deze genezing tot stand komt tijdens het ontvangen van de heilige Mysteriën van de Heilige Doop, de Biecht, de Ziekenzalving en door het ontvangen van het Heilig Lichaam en Bloed van Christus tijdens de Goddelijke Liturgie.
Tijdens de Goddelijke Liturgie van Johannes Chrysostomos, worden we herinnerd aan alles wat God voor ons deed:
hoe Hij ons vlees op Zich heeft genomen, Zijn Kruis, het Graf en de Opstanding.
Het doel is om ons met Hem te verzoenen:
Gij hebt ons uit het niets tot het zijn gebracht, en nadat wij gevallen waren,
hebt Gij ons doen opstaan. Gij hebt onophoudelijk alles gedaan om
ons in de Hemel te leiden en ons Uw komend Koninkrijk te schenken
“.
Wij dienen er telkens aan herinnerd te worden dat
toen Christus ons de Eucharistie openbaarde, Hij tot ons zei;
Neem eet: dit is Mijn Lichaam, dat voor u gebroken wordt tot vergeving van zonden” en “Drinkt allen hieruit: dit is Mijn Bloed van het Nieuw Verbond, dat voor u en voor velen vergoten wordt, tot vergeving van zonden“.

De mens was ongehoorzaam aan de waarachtige God, Zijn Schepper,
door het bedrog van de slang en de in hem wonende zonde bracht hem de dood.
Daarop werd de mens in Gods rechtvaardigheid verdreven vanuit het Paradijs naar deze wereld, zodat hij moest keren tot het stof waaruit hij genomen was.
God heeft Zich niet geheel en al afgewend van Zijn schepsel en is het werk van Zijn Handen niet vergeten.
In Zijn innige Barmhartigheid heeft God voor de mens de Verlossing van de Wedergeboorte ingesteld, die zou geschieden door de tweede persoon van de Drie-eenheid, het Woord, Christus.
Christus is op aarde verschenen om te leven en God heeft door Hem tot ons gesproken en heeft ons door het water van de Doop gereinigd en geheiligd door de Heilige Geest.
ResurrectionHij heeft Zichzelf gegeven als losprijs voor de dood, waaraan wij allen verkocht waren door de zonde.
Door Zijn Kruisdood is Hij afgedaald in de hades en doordat Hij het heelal met Zichzelf vervulde heeft hij de smarten van de dood ontbonden.
Hij is opgestaan op de derde dag en heeft zo de weg gebaand voor alle vlees tot de Opstanding uit de dood; het was immers niet mogelijk dat de Oorsprong van het Leven onder de Macht zou komen van het verderf.
Op deze wijze werd de Eersteling van de ontslapenen ook de Eerstgeborenen uit de doden, opdat Hij van allen en in alles de Eerste zou zijn.

Orthodoxie & het leven in de Geest der Waarheid

H. Johannes de Theoloog, de geliefde volgeling van ChristusGeliefden, als
ons hart ons niet veroordeelt,
hebben wij vrijmoedigheid tegenover God en 
ontvangen wij van Hem al wat wij bidden, daar wij Zijn Geboden bewaren en
doen wat welgevallig is voor
Zijn aangezicht.
En dit is Zijn gebod: dat
wij geloven in de Naam van zijn Zoon Jezus
                                                                                    Christus en elkander liefhebben,                                                                                                           gelijk Hij ons geboden heeft.
En wie Zijn geboden bewaart, blijft in Hem en Hij in hem.
En hieraan onderkennen wij, dat Hij in ons blijft:
aan de Geest, die Hij ons gegeven heeft.
Geliefden, vertrouwt niet iedere geest, maar beproeft de geesten,
of zij uit God zijn; want vele valse profeten zijn in de wereld uitgegaan.
Hieraan onderkent gij de Geest Gods:
iedere geest, die belijdt, dat Jezus Christus in het vlees gekomen is, is uit God; en
iedere geest, die Jezus niet belijdt, is niet uit God.
En dit is de geest van de antichrist, waarvan gij gehoord hebt, dat
hij komen zal, en hij is nu reeds in de wereld.
Gij zijt uit God, kinderkens, en gij hebt hen overwonnen; want
Hij, die in u is, is meerder dan die in de wereld is.
Zij zijn uit de wereld; daarom spreken zij uit de wereld en hoort de wereld naar hen.
Wij zijn uit God; wie God kent, hoort naar ons;
wie uit God niet is, hoort naar ons niet.
Hieraan onderkennen wij de Geest der Waarheid en de geest der dwaling.
Geliefden, laten wij elkander liefhebben, want de liefde is uit God; en
een ieder, die liefheeft, is uit God geboren en kent God.
Wie niet liefheeft, kent God niet, want God is Liefde.
H. Johannes de Theoloog
Hierin is de Liefde Gods jegens ons geopenbaard,
dat 
God zijn eniggeboren Zoon gezonden heeft
in de wereld, opdat 
wij zouden leven door Hem.
Hierin is de Liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons heeft liefgehad en
Zijn Zoon gezonden heeft als 
een verzoening
voor onze zonden.
Geliefden, indien God ons zo heeft liefgehad,
behoren ook wij elkander lief te hebben“.
1John.3: 21-4: 11

De wetenschap heeft voor ons een grote hoeveelheid gegevens over de rol van het milieu in onze gezondheid, groei en overleving, beschikbaar gesteld.
Daaruit kunnen wij opmaken dat wij mensen ons tegelijkertijd binnen
een aantal onderling samenhangende “milieus” ophouden.
Hoewel de kerkvaders niet hun toevlucht zochten in de wetenschappelijke terminologie,
zijn ze zich voortdurend bewust geweest van het bestaan van meerdere milieus, veelal
aangeduid als koninkrijk, invloed-sfeer, de eeuwigheid of tijdperk.
Een voorbeeld van zo’n koninkrijk is die van de geest,
een dimensie waar veel mensen vandaag de dag nauwelijks bij stilstaan.
Als gelovigen in Christus zijn we gezegend met de erkenning van deze spirituele dimensie.
We kunnen zelfs zover gaan gelovigen als mensen te omschrijven die
een levend bewustzijn van het geestelijk bestaan binnen het leven van de Kerk bezitten.
Geholpen door Gods genade, de H. Geest, Die we waarnemen.
In iedere omgeving herkennen we, dankzij Gods Genade, de aanwezigheid en activiteit van Gods Hemels koninkrijk, het belangrijkste domein welke het gehele menselijk leven omvat.

Laatste oordeel - 'allen, die zonder wet gezondigd hebben, zullen ook zonder wet verloren gaan'Deze levensinstelling met een bewustzijn van dit Koninkrijk stelt ons in staat om,
met de apostel Johannes te verklaren:
Wij zijn van God” [1John.4: 6].
Wij begrijpen John’s “Wij“, omdat
dit niet alleen de apostelen aanduid,
maar voor iedereen geldt die de strijd met het verval aangaat en zijn ingeslagen weg                                                                                voortzet om met hen in gemeenschap te blijven.
Als christenen, streven wij ernaar om hiermee in harmonie te blijven voortleven en
voortdurend gevoed te worden door de Apostolische gemeenschap van de Kerk,
want dit “verkrijgen van de H. Geest” omvat
de uiteindelijke opdracht en hoop in ons leven [Seraphim van Sarov].
Onze Heer Jezus Christus leerde ons namelijk Zelf dat
God is geest en wie Hem aanbidden,
dienen Hem te aanbidden
in geest en in waarheid
“.
John.4: 24

De massa wordt rijp gemaakt om straks als een soort gehypnotiseerde kudde achter de verlokkingen van de antichrist en de valse profeet aan te gaan.In deze brief, herinnert
de apostel Johannes ons eraan dat er
vele geesten bestaan [1John.4: 1]:
de “Geest van God” [vs. 2]; de geest van de waarheid en de geest der dwaling [vs. 6], en
de “geest van de antichrist” [vs. 3].

Er zijn maar zeer weinig mensen in deze wereld, die
ons op de hoogte houden van deze dingen!
Dag in dag uit worden wij in de verleiding gebracht
– de leer van de voorvaders te verloochenen
en een ‘moderne'[?] visie te ontwikkelen.
Alleen omdat wij uit God zijn worden we in staat gesteld om de dramatische tegenstelling van de wereld en de Geest der Waarheid te overbruggen en inzicht te verkrijgen
in die geest der dwaling!

Het Koninkrijk der Hemelen is gelijk aan. Een koning, die voor zijn zoon. Een bruiloft aanrichtte [Math.22,1]De heilige Johannes de Theoloog
bracht zijn gehele leven door in het volledige bewustzijn van het spirituele Koninkrijk.
Hij wist dat het Woord van God,
Jezus Christus, mens is geworden,
Die “is gekomen in het vlees” [1John.4: 2].
Hij zag de Heer met zijn eigen ogen,
hij raakte het Woord des levens met zijn handen aan,
heeft Hem met zijn eigen oren gehoord en verstaan [1John.4: 1].

Hij zag ook de aanwezigheid van de valse geesten, die van de leugen, die
om hem heen zwermden in de wereld – geesten die niet van God afkomstig zijn, maar
het rijk van de dwalingen verkondigen.
Deze geesten bevorderen o.a. de opkomst van een etherisch [vluchtig] Evangelie
welke de realiteit dat Christus “in het vlees is gekomen” ontkent [1John.4: 2].

Val het je op dat het werkwoord “is gekomen” de tegenwoordige tijd aangeeft.
Na om onzentwil vlees geworden is, betekent dat, de Heer Jezus Christus nog steeds in het vlees aanwezig is, voor altijd verbonden met onze [mede-]menselijkheid.
Hij is een van ons, zelfs hier en nu.
Jezus Christus is gekomen in het vlees” in dat van jou en
van mij en in de eeuwen der eeuwen!
De mens is geschapen naar Zijn Beeld en Gelijkenis en
dat valt door geen enkele Christelijk prediker te ontkennen.
De mensheid, in wie God de geest van het leven heeft ingeblazen,
is hier en nu innig verenigd met God, want God heeft het vlees van de mens
permanent op Zich genomen.
Ons fysieke bestaan is verenigd met Gods eigen wezen.
Als we mediteren over onze fysieke bestaan,
gaan we inzien welk een grote maagdelijkheid en eer God ons heeft geschonken
– een ongelooflijke eerbiedwaardigheid [het ambt van priesterschap van de gelovige]!

Alsof het aannemen van ons vlees niet genoeg is geweest, herinnert de apostel ons eraan
dat Christus “ons van Zijn Geest gegeven” heeft [1John.4: 13].
En Hij vroeg hun ''Maar gij, Wie zegt gij Dat Ik ben'' [Marc.8, 29]De Heilige Geest,
Die in ons woont en Die we binnen de Kerk
de Geest, Die vuur en Liefde zijt; het genezend effect noemen, waardoor wij weten
dat we in Christus [ver]blijven, en
Hij in ons
“[1John.4: 13].
Jezus Christus heeft ons Zijn Goddelijkheid in Jordanië geopenbaard toen Hij gedoopt werd.
Hij komt tot ons in
het begunstigde water van onze eigen Doop, en
in het Mysterie van de Heilige Communie.
Hij droeg Zelf ons vlees tot aan het Kruis en
heeft de dood vernietigd.
Hoe weten we dit?
Het is de Geest die getuigt, omdat de Geest de Waarheid is en
Het zijn er drie, Die getuigen in de Hemel:
de Vader, het Woord, en de Heilige Geest;
en deze drie zijn één
“.
1John.5: 6

Eeuwig zijnde, Heerser, Heer,
Die de mens geformeerd heeft naar Uw Icoon en Gelijkenis.
Gij hebt in hem de aanleg voor het eeuwig leven neergelegd.
Ook toen de mens in zonde gevallen was, hebt Gij hem niet versmaad, maar
door de Menswording van Uw Christus hebt Gij aan de wereld Verlossing gebracht
“.
uit: gebed over de katechumeen

3e zondag als voorbereiding op de grote vasten – de wederkomst des Heren, bekend als de zondag van de vleesonthouding.

Jezus Christus, de rechtvaardige rechterHet aanstaand lot van de mens:
enige aanhalingen uit de schrift:

  • Wanneer dan de Zoon des mensen komt in Zijn Heerlijkheid en al de engelen met Hem, dan
    zal Hij plaats nemen op de troon van Zijn Heerlijkheid.
    En al de volken zullen voor Hem verzameld worden en Hij zal ze van elkander scheiden,
    zoals een herder de schapen scheidt van de bokken en
    Hij zal de schapen zetten aan zijn rechterhand en de bokken aan zijn linkerhand.
    Dan zal de Koning tot hen, die aan zijn rechterhand zijn, zeggen:
    Komt, gij gezegenden van Mijn Vader, beërft het Koninkrijk, dat u bereid is van de grondlegging van de wereld af.
    Want Ik heb honger geleden en gij hebt Mij te eten gegeven.
    Ik heb dorst geleden en gij hebt Mij te drinken gegeven,
    Ik ben een vreemdeling geweest en gij hebt Mij gehuisvest,
    naakt en gij hebt Mij gekleed, ziek en gij hebt Mij bezocht;
    Ik ben in de gevangenis geweest en gij zijt tot Mij gekomen.
    Dan zullen de rechtvaardigen Hem antwoorden, zeggende:
    Heer, wanneer hebben wij U hongerig gezien en hebben wij U gevoed,
    of dorstig en hebben wij U te drinken gegeven?
    Wanneer hebben wij U als vreemdeling gezien en hebben U gehuisvest,
    of naakt, en hebben U gekleed?
    Wanneer hebben wij U ziek of in de gevangenis gezien en zijn tot U gekomen?
    En de Koning zal hun antwoorden en zeggen:
    Voorwaar, Ik zeg u, in zoverre gij dit aan een van deze mijn minste broeders hebt gedaan, hebt gij het Mij gedaan.
    Dan zal Hij ook tot hen, die aan zijn linkerhand zijn, zeggen:
    Gaat weg van Mij, gij vervloekten, naar het eeuwige vuur, dat
    voor de duivel en zijn engelen bereid is.
    Want Ik heb honger geleden en gij hebt Mij niet te eten gegeven,
    Ik heb dorst geleden en gij hebt Mij niet te drinken gegeven;
    Ik ben een vreemdeling geweest en gij hebt Mij niet gehuisvest, naakt en gij hebt Mij niet gekleed, ziek en in de gevangenis en gij hebt Mij niet bezocht.
    Dan zullen ook zij Hem antwoorden en zeggen:
    Heer, wanneer hebben wij U hongerig gezien, of dorstig, of
    als vreemdeling, of naakt of ziek, of in de gevangenis en
    hebben wij U niet gediend?
    Dan zal Hij hun antwoorden en zeggen:
    Voorwaar, Ik zeg u, in zoverre gij dit aan een van deze minsten niet gedaan hebt,
    hebt gij het ook aan Mij niet gedaan.
    En dezen zullen heengaan naar de eeuwige straf, maar
    de rechtvaardigen naar het eeuwige leven
    “.
    Matth.25: 31-46

Vs. 31-33.
Christus geboorte in het vlees, kersticoon [detail]
Aangezien Christus bij zijn eerste verblijf op aarde niet als een wereldheerser met pracht en praal tot ons is gekomen, maar in alle eenvoud en nederigheid, formuleert Mattheüs Zijn wederkomst als dat
Hij zal wederkomen in al Zijn heerlijkheid.
Eerst zal Hij de heiligen, die de beproevingen hebben doorstaan van
de zondaars afzonderen en hen aan Zijn rechterhand doen plaats nemen om hen                                                                                             toe te spreken.
Op grond van hun zachtheid noemt Hij de heiligen schapen en omdat zij voor ons vrucht hebben gedragen en ons nuttige dingen hebben opgeleverd.
Net als schapen hebben zij wol verstrekt, die goddelijk is en geestelijke bescherming biedt en schapenmelk welke in ons onderhoud voorziet.
De bokken zijn de zondaars, want zij begaven zich langs de afgrond en zijn daardoor onhandelbaar en vruchteloos.

Vs. 34-40.
Ga en doet gij evenzo, icoon van de barmhartige samaritaan
Dan zal de Koning tot hen,
aan zijn rechterhand zijn:
Komt, gij gezegenden mijns Vaders,
beërft het bereid is van de grondlegging
der wereld,
want ik had honger en gij hebt me gevoed: Ik ben dorstig geweest, en gij hebt mij te drinken gegeven:
ik was een vreemdeling, en gij hebt mij in uw huis opgenomen: naakt en gij hebt mij gekleed, ziek en gij hebt Mij bezocht: ik was in de gevangenis, en gij zijt tot mij gekomen.
Dan zullen de rechtvaardigen Hem antwoorden, zeggende:
Heer, wanneer hebben wij U hongerig gezien, en gespijzigd? of dorstig en hebben wij U te drinken gegeven?  Wanneer hebben wij U een vreemdeling gezien, en geherbergd? of naakt en gekleed? Wanneer hebben wij U ziek of in de gevangenis, en zijn tot U gekomen? En de Koning zal antwoorden en tot hen zeggen: ‘Voorwaar, Ik zeg u, in zoverre gij dit gedaan hebt aan één van de minste van mijn broeders, hebt gij het aan mij gedaan‘.
Hij zal ons geen eer of straf doen toekomen, totdat Hij ons eerst het oordeel heeft doen ondergaan. Want Hij houdt van de mensheid en heeft ons geleerd om dezelfde dingen te doen en niet te straffen, totdat we een zorgvuldig onderzoek hebben gedaan. Op deze manier zullen degenen die gestraft worden na het vonnis geen reden tot klagen hebben.
Hij noemt de heiligen gezegend als door de Vader aanvaard.
Hij beschouwt hen te Zijn erfgenamen van het Koninkrijk om aan te tonen dat God hen tot deelnemers heeft verklaard aan Zijn eigen heerlijkheid als Zijn eigen zonen.
Want Hij heeft niet gezegd, dat ze zullen “ontvangen“, maar zullen beërven, zoals
een mens het landgoed van zijn vader zou verkrijgen.
Wat je aan de minste van mijn broeders hebt gedaan betekent datgene wat
je ofwel aan Zijn eigen volgelingen of gewoon aan al die lijdend mensen hebt gedaan.
Want iedere arme sloeber is een broeder van de Heer, zoals Christus ook Zijn leven in armoede heeft doorgebracht.
Let hier ook op Gods rechtvaardigheid, hoe Hij de heiligen toejuicht; en zie hoe zij in de gezindheid van hun geest, ontkennen, wat zij met die gepaste bescheidenheid hebben gedaan; Dat zij Hem hebben verzorgd in die ander.
De Heer aanvaardt immers als voor Zichzelf gedaan al datgene wat voor de armen werd gedaan.

Vs. 41-46.
Zij die zich aan Zijn linkerhand bevindenHij stuurt hen die zich aan Zijn linkerhand bevinden de kant op, die wordt ingenomen door de duivel. Want zoals de demonen zonder mededogen zijn en zich wreed en kwaadwillig tegenover ons gedragen; zo
is het logisch dat degenen zich met hen vereenzelvigd hebben en die zich door hun eigen daden hebben vervloekt, dezelfde straf zullen moeten ondergaan.
Je dient dit zo te bekijken dat God de hel [het verblijven in de afwezigheid van God, hetgeen als een ijskast of als een hels vuur kan worden ervaren] niet voor de mens heeft geschapen, maar door het duivelse te volgen – zonder ik mezelf af van God en ben ik verantwoordelijk voor mijn eigen hellegang.
Huiver, dan, o mens, in alle toonaarden en begrijp hieruit dat deze mensen niet werden gestraft omdat ze als ontuchtplegers, rovers, of daders van elke andere ondeugd bekend worden, maar voor datgene waar het hen ontbrak, de Liefde tot de naaste, waarmee zij het als mens niet goed hebben gedaan.
Sterker nog, als je dit soort dingen nadrukkelijk overweegt, dan is de onderwereldfiguur degene die veel ter beschikking heeft gekregen en niet bereid is er ook maar iets van af te staan, zelfs als hij daarmee niemand enig kwaad doet.
Want wat hij dan ter beschikking heeft gekregen, heeft hij in feite ‘gestolen van hen’, die
in nood zijn en die niets van hem ontvangen hebben.
Wanneer hij zijn bezittingen met hen had gedeeld, zouden zij niet in nood verkeren.
Nu heeft hij deze dingen voor zichzelf opgepot en voor zichzelf gehouden, waardoor zij
in nood zijn geraakt en gebleven.
Dus wie niet vrijgevig is wordt als een rover beschouwd, want hij doet onrecht aan al degenen die hij had kunnen helpen en om deze liefdeloze reden zal hij en al degenen zoals hij in de eeuwige pijn gaan verblijven die nimmer ophoudt; maar de rechtvaardigen zullen het eeuwige leven binnengaan, het Koninkrijk der hemelen beërven.
Net zoals de Heiligen de onophoudelijke Vreugde zullen beërven, zo verkrijgen ook de onrechtvaardige de niet-aflatende straf.
> En dit ondanks de ketterij van Origenes [5e Oecumenisch Concilie, Constantinopel in 553], die verklaarde dat er een einde komt aan de hel en dat zondaars niet voor altijd gestraft zullen worden, maar dat er een tijd zal komen, dat ze door het lijden in de hel
de plaats van de rechtvaardigen zullen verkrijgen, omdat zij dan gezuiverd zouden zijn.
Origenes wordt hier duidelijk weerlegd, want de Heer spreekt zowel over de ‘eeuwige straf’ en dat deze nooit zal eindigen.
Hij vergelijkt daarom de rechtvaardigen met schapen en de zondaars met de bokken, hetgeen een onveranderlijke natuur betreft.
Net zoals een bok nooit een schaap kan worden, kan een niet bekeerde zondaar na zijn aardse bekommernissen en veroordeling alsnog gerechtvaardigd worden.
De buitenste duisternis [zo wordt het in de voorafgaande gelijkenis van de talenten omschreven] is dat wat het verst van Goddelijk Licht verwijderd is en om die reden komt die straf harder aan.
Er is nog een reden waarom dit zou kunnen worden genoemd en dat is dat de zondaar in de duisternis verkeert, zelfs al tijdens dit leven, als hij is afgedwaald van de Zon der gerechtigheid, maar dàn is er nog hoop op bekering aanwezig,
dit betreft nòg niet de buitenste duisternis .
Maar wanneer hij gestorven is, is er een onderzoek ingesteld naar de dingen die hij heeft gedaan, dan wordt de buitenste duisternis vastgesteld en ontvangt deze wanneer het zijn tijd is. Dan er is geen hoop meer op bekering, want hij heeft zich van de goede dingen van God volledige beroofd.
In dit aardse leven geniet hij tot op zekere hoogte nog van de goede dingen van God,
ik bedoel, de tastbare dingen van de schepping en hij gelooft dat hij op de een of andere manier toch als dienaar van God kan worden beschouwd,
zijn lieve luie, zelfzuchtige leventje in Gods huis, dat is deze creatie,
welke door hem door God gegeven was om te voorzien in de eerste levensbehoeften en
niet door zich met z’n rijkdommen op te sluiten, af te zonderen.
Maar bij het oordeel zal hij helemaal van God afgesneden worden en zal niet deelnemen aan alle in de goede dingen die God ons in het vooruitzicht heeft gesteld.
Dit is de duisternis die de buitenste duisternis genoemd wordt in vergelijking tot de duisternis hier op aarde, wat niet tot het uiterste reikt omdat de zondaar nog niet volledig afgesneden van het Licht is afgezonderd.

'Emmaus'Laten wij lezers dan dit gebrek [afwezigheid van] aan medemenselijkheid [de Liefde] afleggen en de praktijk van het geven van aalmoezen beoefenen, zowel de materiële als spirituele, want hiermee voedt je naast Christus ook
al degenen die hongeren naar deze redding.
Wanneer je voedsel en te drinken geeft
aan degenen die hongeren en dorsen naar onderwijs, heb je te eten en te drinken
gegeven aan Christus.
Want binnen de christelijke manier van leven
is Christus het middelpunt en het geloof
in Hem wordt gevoed en verheven
door het onderwijs.
Wanneer je iemand ontmoet die als een vreemde voor het Hemelse vaderland is opgegroeid, dien je in hem de mogelijkheden tot vergoddelijking te zien, waarmee
je hem op dezelfde pelgrimstocht, die jezelf gaat op sleeptouw neemt.
Terwijl je zelf tot de weg naar de hemelen wordt geroepen,
leidt je hem samen met jezelf op de goede weg, opdat
datgene wat je aan anderen verkondigt, niet door jezelf wordt afgewezen.
Als een mens het kleed van onvergankelijkheid heeft afgeworpen, die hij bij zijn doop heeft verkregen, waardoor hij naakt rondloopt, kleed je hem; en
als iemand zwak in het geloof is geworden, zoals Paulus zegt,
dien je hem te helpen; en degene te bezoeken die zich in
de duistere gevangenis van het lichaam heeft opgesloten en
je geeft hem raad, want dat is als een licht op zijn pad.
Op deze manier zijn al de zes soorten Geestelijke liefdeshandelingen uit te voeren,
zowel op lichamelijke als geestelijk wijze, want we bestaan uit zowel ziel en lichaam en
deze Liefdeshandelingen dienen ook op gelijke wijze bewandeld te worden.

H. Theofylaktus van OchridDe heilige Theofylaktus van Ochrid verwijst naar het feit dat
de hemel en de hel, als ultieme lot, niet aan God verweten
dient te worden maar aan het individu zelf
– dus de heilsleer bevat geen vorm van predestinatie.
Want God heeft de mensen lief en leert ons om op dezelfde wijze niets dan goed te doen en  niet te veroordelen/straffen voordat
we een zorgvuldig onderzoek hebben gedaan.
Zo is ook Gods liefdevolle oprechtheid in dit alles te bezien, . . .
want degene die wordt gestraft zal  na het vonnis geen reden tot klagen hebben.

Theofylaktus van Ochrid merkt tevens op dat het vuur waarin
verdoemden worden gezonden voor de duivel als een brand is.
Want zoals demonen geen mededogen hebben en wreed en
kwaadwillig gezind zijn ten opzichte van ons, is het logisch dat zij die met hen optrekken [gelijkgestemd zijn], door hun eigen daden vervloekt en verdienen daarom ook dezelfde straf.
God heeft het vuur niet voor de mens geschapen, noch maakte Hij de hel voor ons,
maar hij creëerde dit voor de duivel; en door de tegenstrever te volgen maak ik mezelf
aansprakelijk wanneer ik de hel verkies.
Opvallend is dat zowel de opgestane mens als de verdoemde verbaasd is om zichzelf
in hun respectieve omstandigheid te bevinden
[Dan zullen de rechtvaardigen antwoorden . . . wanneer hebben wij U….? Dan zullen zij [de verdoemden] ook Hem als antwoord geven en zeggen . . . wanneer hebben wij U….?].

De God-mens beantwoordt zowel de opgestane als de verdoemden door te verwijzen naar
de daden die hun relatie met anderen in de loop van hun leven op aarde heeft gekenmerkt en onthult dat er in de omgang van rechtvaardigheid of zondigheid met anderen,
ze allemaal rechtvaardig of zondig zijn omgegaan met de God-mens,
met Jezus Christus Zelf!
Hier maakt de Verlosser het onderscheid duidelijk tussen dat wat van God afkomstig is en
onze eigen hedendaagse seculiere-hedonistische cultuur,
zoals het is door – onder meer – de Franse atheïst-existentialistische filosoof Jean Paul Sartre, is beschreven als  L’enfer, c’est les autres [“De hel, dat is de andere mensen“].
Niets kon de zinssnede van het Woord van God duidelijker tegenspreken
dan verschrikkelijke constatering van Sartre: namellijk dat voor ons,
“andere mensen” letterlijk de middelen zijn van onze eigen redding!
Dus de evangelische vergelijking, Zoals we op aarde hebben geleefd =
zo zullen we eeuwig leven.

  • Er is een nog een ander evangelie waarin onze Verlosser,
    de God-mens Jezus Christus, over het lot van de gestorvenen spreekt.
    En een broeder zal zijn broeder overleveren ten dode en een vader zijn kind en
    kinderen zullen opstaan tegen hun ouders en hen ter dood brengen.
    En gij zult door allen gehaat worden omwille van Mijn Naam.
    Maar wie volhardt tot het einde, die zal behouden worden.
    Wanneer gij dan de gruwel der verwoesting ziet staan, waar hij niet behoort
    – die het leest, geve er acht op –
    laten dan die in Judea zijn, vluchten naar de bergen.
    Wie op het dak is, ga niet naar beneden en ga niet naar binnen om
    iets uit zijn huis mede te nemen en
    wie in het veld is, zal niet terug keren om zijn kleed mee te nemen.
    Wee de zwangeren en de zogenden in die dagen!
    Bidt, dat het niet in de winter zal vallen.
    Want die dagen zullen zulk een verdrukking brengen als
    er niet geweest is van het begin der schepping die
    God geschapen heeft, tot nu toe en ook nooit meer wezen zal.
    En indien de Heer die dagen niet had ingekort, zou geen vlees behouden worden,
    doch ter wille van de uitverkorenen, die Hij heeft uitverkoren, heeft Hij die dagen ingekort.
    Indien dan iemand tot u zegt: Zie, hier is de Christus, zie, Hij is daar, gelooft het niet.
    Want er zullen valse christussen en valse profeten opstaan en
    zij zullen tekenen en wonderen doen om, ware het mogelijk,
    de uitverkorenen te verleiden
    “.
    Marc.13: 12-22

De gelijkenis van de Maagden [coptische icoon]Wees daarom als de wijze maagden alert want je weet niet wanneer de Heer terugkomt.
Of het ‘s-avonds is of middernacht,
wanneer de haan kraait of in de ochtend
Christus zal onverwacht en plotseling terugkomen en Hij dient je niet                                                                                                             in slaap aan te treffen.
Heer, ontferm U“.
Dat is een niet mis te verstane boodschap, een onmiskenbare opdracht
onttrokken uit een helder en duidelijk gedeelte van de H. Schrift.
Laat ik het zo formuleren, bovenstaande is een korte studie van het Oude en Nieuwe Testament. Heb je de profeten doorlopen kom je aan het eind ergens het boek Daniël tegen. Zo krijg je een [be-]grip op de eschatologie, de leer van de terugkeer van Christus
aan het einde van de menselijke geschiedenis.
Elke passage in de Schrift dient intact te worden geratificeerd, omdat
alles in de Blijde Boodschap van één auteur afkomstig is en dat is God,
Die Zichzelf nooit tegenspreekt.
Na al die jaren is dit het fundament van alles welke uiteindelijk leidt naar de wederkomst van Christus, de Alpha en de Omega, aan het begin en aan het eind.
• “Velen zullen in de eindtijd onderzoek doen en
de kennis zal vermeerderen
“.
Daniël 12: 4
De tekenen zijn heel duidelijk, broeder zal opstaan tegen broeder,
de ene leider tegen de ander, is het niet rechtstreeks dan als instemmend met oost of west om er zelf goed garen mee te spinnen.
Die dagen zullen een verdrukking brengen als er nimmer geweest is;
kinderen zeggen tegen de ouders:
Kun jij dat in die kerk nog steeds navolgen,
zelfs in de kerken belijden ze met de mond
– maar in de praktijk zitten ze elkaar in de haren en
jagen elkaar in de gordijnen – mij niet gezien“.
Verdeeldheid heerst alom, maar ‘toch’ dienen we vast te houden aan
datgene wat de enige Waarheid is, Die alles maar danook alles overleeft.

  • Ook in het Evangelie van Lucas wordt de toekomst in
    De ziel van Lazaros in de boesem van Abrahamde gelijkenis van de Heer van de rijke man en
    de arme Lazaros beschreven:
    En er was een rijk man, die gekleed ging in
    purper en fijn linnen en elke dag schitterend feest hield.
    En er was een bedelaar, Lazarus genaamd,
    vol zweren, liggend in zijn voorportaal, die
    verlangde zijn honger te stillen met wat
    van de tafel van de rijke afviel; zelfs
    de honden kwamen hem zijn zweren likken.
    Het geschiedde, dat de arme stierf en
    door de engelen gedragen werd in Abrahams schoot.
    Ook de rijke stierf en hij werd begraven.
    En toen hij in het dodenrijk zijn ogen opsloeg onder de pijnigingen, zag hij Abraham van verre en                                                                                 Lazarus in zijn schoot.
    De rijke man in het dodenrijkEn hij riep en zei: Vader Abraham,
    heb medelijden met mij en zend Lazarus opdat
    hij de top van zijn vinger in water dope en mijn tong koelte brenge, want ik lijd pijn in deze vuurzee.
    Maar Abraham zei: Kind, herinner u, hoe gij
    het goede tijdens uw leven hebt ontvangen en
    insgelijks Lazarus het kwade; nu
    wordt hij hier vertroost en jij lijdt pijn.
    En bij dit alles, er is tussen ons en u een onoverkomelijke kloof, opdat zij, die
    vanhier tot u zouden willen gaan, dit
    niet zouden kunnen, en zij vandaar
    niet aan onze kant zouden kunnen komen.
    Doch hij zei:
    Dan vraag ik u, vader, dat gij hem naar
    het huis van mijn vader zendt, want ik heb vijf broeders.
    Laat hij hen dan ernstig waarschuwen, dat ook zij
    niet in deze plaats der pijniging komen.
    Maar Abraham zei:
    Zij hebben Mozes en de profeten, naar hen moeten zij luisteren.
    Doch hij zei: Neen, vader Abraham, maar
    indien iemand van de doden tot hen komt, zullen zij zich bekeren.
    Doch Abraham zei tot hem:
    Indien zij naar Mozes en de profeten niet luisteren
    zullen zij ook, indien iemand uit de doden opstaat,
    zich niets laten gezeggen
    “.
    Luc.16: 19-31
    De les hier is precies hetzelfde.
    Hij, die onverschillig is voor het lot van de “minste van mijn broeders
    heeft geen plaats in de schoot van Abraham, dat wil zeggen,
    geen plaats in het eeuwige leven te ervaren als een paradijs.
    Er is beslist een grote kloof tussen de eeuwigheid als Paradijs en
    de eeuwigheid als de hel.
    En toen de rijke man, in zijn kwelling, zich zijn levende broers herinnerde vroeg hij Voorvader Abraham om Lazaros terug naar de aarde te sturen, ten einde hen te waarschuwen voor het lot hen te wachten zou staan.
    Maar Abraham weigert dit: want de levende broers van de Rijke man hebben immers de Blijde Boodschap, en deze dienen zij te gehoorzamen en na te volgen.
    De rijke man gaat met Abraham in discussie (!).
    Hij wijst de wijze voorvader er N.B. op (!),
    dat als “iemand van de doden tot hen komt, zullen zij zich bekeren“.
    Maar de heilige Abraham heeft het laatste woord in deze onevenwichtig gesprek (!!!):
    Als ze niet luisteren naar Mozes en de profeten, zullen zij eveneens niet worden overgehaald, door iemand die uit de doden opstond.

In Uw vreedzaam Huis van gebed,
zoeken wij een sterk en verfrissend Geloof.
Wij rusten en bereiden ons vreugdevol voor
op het werk wat ons te wachten staat
“.
uit anglicaans gebedenboek

  • Genezing van de lammeJezus genas de verlamde man, maar de Joden vervolgden Hem omdat Hij dit deed op de sabbat.
    Bij de beantwoording stelt Hij Zich gelijk aan God hetgeen hen nog bozer maakte en op de koop toe werd Hem godslastering verweten.
    Toen vervolgde Hij zijn antwoord
    met een vooruitblik op de Laatste Dagen en
    het Goddelijk Oordeel.
    Voorwaar is een Hebreeuws woord:
    “Zo is het, amen, amen”.
    Wat hij hiermee bedoelt is:
    “Het is waarheid, de Waarheid”.
    Twee maal herhalend, opdat zij
    extra aandacht dienen
    te besteden aan wat ze nu te horen krijgen:
    Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, wie mijn woord hoort en Hem gelooft, die Mij gezonden heeft, heeft eeuwig leven en komt niet in het oordeel, want hij is overgegaan uit de dood in het leven.
    Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, de ure komt en is nu, dat de doden naar de stem van de Zoon van God zullen horen, en die haar horen, zullen leven.
    Want gelijk de Vader leven heeft in Zichzelf, heeft Hij ook de Zoon gegeven
    leven te hebben in Zichzelf.
    Het laatste oordeel, kerk van de H. Elias, Brampton-Ontario [Canada]En Hij heeft Hem macht gegeven
    om gericht te houden, omdat
    Hij de Zoon des mensen is.
    Verwondert u hierover niet, want
    de ure komt, dat allen, die in de graven zijn, naar Zijn stem                                                                                                                           zullen horen en zij zullen uitgaan,
    wie het goede gedaan hebben, tot de opstanding ten leven,
    wie het kwade bedreven hebben, tot de opstanding ten oordeel.
    Ik kan van Mijzelf niets doen; gelijk Ik hoor, oordeel
    Ik, en mijn oordeel is rechtvaardig, want
    Ik zoek niet mijn wil, doch de wil van Hem, Die
    Mij gezonden heeft
    “.
    John.5: 24-30
    – “Die Mijn woord hoort!” – , Degenen die Mijn woord horen.
    Wat is zijn ‘woord’ in dit confronterend perspectief?
    Christus openbaart Zich, Hij zegt onomwonden de Zoon van God te zijn.
    “Je dient nu te luisteren naar wat God je persoonlijk te zeggen heeft . . .”, want
    wanneer je in God gelooft, dan geloof je in Hem die God gezonden heeft.

Iedereen die Zijn woord hoort en in God door Hem, door Zijn Woord gelooft:
heeft eeuwig leven en komt niet in het oordeel, want
hij is overgegaan uit de dood in het leven
“.
Geloven in Christus is geloven in God.
En terwijl we geloven in God betekent dit dat we eeuwig leven hebben.
Merk hierbij op dat er gezegd wordt dat we – hier en nu – al overgegaan zijn naar het eeuwige leven. Dit bevestigt het Verbond dat we al met Christus hebben, omdat we voor de wereld gestorven zijn.
Want gij zijt gestorven en uw leven is verborgen met Christus in God“.
Kol.3: 3
Dit tot je te laten doordringen helpt ons de vruchten van de H. Geest
[de zes soorten Geestelijke liefdeshandelingen] te aanvaarden en
de pelgrimstocht van onze roeping te vervolgen.
We zijn met Christus begraven en zullen met Hem opstaan;
Dit is de reden waarom we geen angst behoeven te hebben voor de dood of
dat we onze verlossing verkwanselen.
We zijn onverbrekelijk met Hem in de dood verbonden en leven!
Dit leven is eeuwig, omdat Zijn Leven eeuwig is.

Sta nu eens stil bij de zegeningen en vervloekingen van het Oude Testament.
Een van de vervloekingen is dood, maar de zegen schenkt aan allen het leven.
Toen Christus de Wet vervulde ontving Hij  daardoor
de beloning van al degenen die zich eraan houden.
Het leven is een beloning voor Zijn gehoorzaamheid en
zijn wij  Zijn mede-erfgenamen geworden.
Hoe zal Hij, die zelfs zijn eigen Zoon niet gespaard, maar
voor ons allen overgegeven heeft, ons met Hem ook niet
alle dingen schenken?
“.
Rom.8: 32
Naast bovenstaand onweerlegbaar bewijs aan
de hand van de Blijde Boodschap [de H.Schrift]
betreft dit een voor een voorafbeelding voor de heiligen
– de boodschap is zo helder als glas en is ook ontnuchterend.
Bovendien rijst de vraag naar onze geaardheden in een pluralistische samenleving
[het naast elkaar bestaan van verschillende culturele en sociale (belangen)groepen],
wat zal het lot zijn van degenen die geen lid zijn van het Lichaam van Christus op aarde.
Dan volgt natuurlijk dat leerzame woord van  de Apostel Paulus aan de Naties:
Laatste oordeel - 'allen, die zonder wet gezondigd hebben, zullen ook zonder wet verloren gaan'Want er is geen aanzien
des persoons bij God.
Want allen, die zonder wet gezondigd hebben, zullen ook zonder wet verloren gaan; en allen, die onder de wet gezondigd hebben, zullen door de wet geoordeeld worden; want niet de hoorders der wet zijn rechtvaardig bij God, maar de daders
der wet zullen gerechtvaardigd worden.
Wanneer toch heidenen, die de wet niet hebben, van nature doen wat de wet gebiedt, dan
zijn dezen, ofschoon zonder wet, zichzelf tot wet; immers, zij tonen, dat
het werk der wet in hun harten geschreven is, terwijl hun geweten mede getuigt en hun gedachten elkander onderling aanklagen of ook verontschuldigen,
ten dage, dat God het in de mensen verborgene oordeelt
volgens mijn evangelie, door Christus Jezus
“.
Rom.2: 11-16
De nadruk ligt op wat er wordt gedaan gedurende het hele leven van een mens.
Het lot van de mens is in de handen van Jezus Christus onze God, waar het thuishoort.
Ik vermaan u dan allereerst smekingen, gebeden, voorbeden en dankzeggingen te doen voor alle mensen, voor koningen en alle hooggeplaatsten, opdat
wij een stil en rustig leven mogen leiden in alle godsvrucht en waardigheid.
Dit is goed en aangenaam voor God, onze Heiland, die wil, dat alle mensen
behouden worden en tot erkentenis der waarheid komen
“.
1Tim.2: 1-4

Wij vertrouwen erop dat God best weet hoe hij ieder mens dient te gedenken,
op een wijze die zowel effectief is als respect toont voor de Vrijheid van de mens.
En toch, bidt voor hen, wat ze ook uithalen. Men dient voor hen te bidden.
Goddelijke Liturgie [16th cnt],  Levend Geloof, zowel thuis, in de Kerk als op SchoolDit betreft de essentiële verantwoordelijkheid van de Christenen voor anderen,
het is de enig juiste manier om met deze geteisterde samenleving van vandaag en
alle dagen, die ons nog te wachten staan om te gaan. De rest laten we over aan God.
We weten niet altijd wat God zal doen en ook niet waarom.
We weten wel zeker wat ‘wij‘ dienen te doen, en waarom.
Daarom bidden we in de Goddelijke Liturgie van Johannes Chrysostomos
voor de gelovigen, voor de ongelovigen, voor de Patriarch en Metropoliet,
voor de bisschop, de Koning, de koningin en de leiders van de wereld,
hoe [verkeerd] ze ook handelen.
Het verhoudt zich niet tot het Christelijk handelen
tégen je broeders en naasten [vijanden] te bidden.
Doen we dat niet, dan is het gebed niet tegen hen, maar tegen onszelf gericht,
want we provoceren God door het uitspreken van de Goddeloze woorden:
Laat hem hetzelfde ondergaan als hij anderen doet! “, “Slaat hem!, vergeldt hem!“.
De woorden van u, als volgeling van Christus, dienen altijd en overal
mild en zachtmoedig te zijn.
Uit de mond die op het punt staat zo’n Groot en Heilig Mysterie te ontvangen,
dient niets van verbitterdheid voort te komen.
Want “Lasteraars en oplichters zullen het Koninkrijk Gods niet beërven“.
1Kor.6: 10
Want die vervloekt is schadelijk aan anderen en
schadelijkheid en gebed zijn in strijd met elkaar,
vloeken en bidden liggen mijlenver ver van elkaar verwijderd,
beschuldigingen en gebed bijten elkaar.
Want indien gij de mensen hun overtredingen vergeeft,
zal uw hemelse Vader ook u vergeven;
maar indien gij de mensen niet vergeeft,
zal ook uw Vader uw overtredingen niet vergeven
“.
Matth.6: 14,15
Daarom bidden we in de Goddelijke Liturgie, na het Trisagion:
Laat ons alle aardse zorgen terzijde stellen.
Om te ontvangen de Koning van het Heelal,
onzichtbaar begeleid door Zijn lijfwacht van Engelscharen
“.
God, wees mij zondaar genadig“, zegt de Priester namens ons allen,
want wat hebben wij hier bij deze offergave in te brengen.

De H. Schrift dient niet alleen aangehaald te worden als
normatieve inhoud van ons antwoord op grote [levens-]vragen.
Het dient tevens als criterium te worden gebruikt als norm in ons doen en laten.
Stellen we onze Heer en Schepper dus de verkeerde vraag – dan kan daar
alleen maar een negatief antwoord op volgen.
Ons denken en ons hart dient gericht te zijn op
onze deemoedige, bescheiden positie in dit heelal,
opdat we daarmee verankerd blijven met God.
De functie van Zijn Blijde Boodschap in ons hart
is daarom altijd het uitgangspunt van de Kerkvaders geweest.
Hef uw handen op naar het Heiligdom en zegen onze Heer“.

Orthodoxie & Vasten, de ontmoeting . . . die leidt tot overwinning

Jesus, the Christ - iconVeel mensen vinden het moeilijk om
hun hart voor de volle 100% of
misschien nog wel veel meer aan
de Heer en Heiland over te geven.
Het draait om het kiezen . . .
het is het maken van een keuze . . .
Ben je werkelijk bereid een keuze te maken voor
Christus Jezus, onze Verlosser.
Ben je werkelijk bereid om de keuze te maken
voor de Overwinning?

Wij leven vandaag de dag in een wereld waarin
het maken van keuzes zeker niet noodzakelijk is,
je kunt je zo gemakkelijk laten meevoeren                                                                                          met de massa.
Je kunt zogenaamd de strijd aangaan zonder een werkelijke keuze te maken.
Je kunt op bepaalde punten een neutrale positie innemen om
de mensen om je heen maar niet voor het hoofd te stoten.
Kun jij, en velen samen met je, een strijd aangaan zonder een duidelijke keuze te maken?
Is er nog wel hoop voor degene die de gulden middenweg kiest?
Of dienen wij werkelijk te gaan voor datgene waarin wij geloven?

Aan het begin van deze periode plaats ik deze overdenking
Vasten, de ontmoeting . . .  die leidt tot overwinning
Soms denken wij dat als wij wel kunnen schipperen met het maken van keuzes . . .
we hinken op twee gedachten, twee ideeën . . .
we proberen een compromis te vinden tussen het wel en het niet . . .
Wel of niet de strijd aangaan, geen wapens in te zetten en
de zaak maar op z’n beloop laten, voor de zoete, lieve vrede en de rust . . .
In de H. Schrift komen wij regelmatig tegen dat God
duidelijke keuzes van ons verlangt . . .
of je wilt of niet je dient keuzes te maken.
Mijn hoop en gebed is dan ook, dat
je inzicht krijgt dat je eigen heilige huisje uiteindelijk instort en
dat de Overwinning gloort voor degenen die Christus werkelijk volgen.
Laten wij eens kijken hoe de maatschappij  uit de Schrift met
dit thema van “het maken van keuzes” omging.

Een smeltkroes van culturen en mensen vind je over het algemeen in steden.
Daar komen mensen tezamen . . . Daar wonen de vooraanstaanden
[de belangrijke personen of zij die dit zo bij zichzelf ervaren], daartegenover
de armen van geest, de meesters en hun ondergeschikten.

Hoor, O Israël, De heer is onze God, de Heer is een . . .• Zo was er in de tijd van onze aartsvader Abraham een welbekende stad
Sodom en Gomorra . . .
Zodra je deze twee steden hoort . . .
denk je onmiddellijk aan verdorven steden.
Abram wordt gevraagd met zijn neef Lot
een land te kiezen [Gen.13].
Daar sta je dan . . . het land is te klein om
bij elkaar te blijven . . .
je moet dus afscheid nemen of je wilt of niet, je dient je lot achter je te laten . . .
daar gebeurt het al,  je zult moeten kiezen.
Abraham maakt het Lot gemakkelijk en zegt:  “kies jij maar eerst . . .
ga jij rechts . . . , dan ga ik links, ga jij links . . . , dan ga ik rechts

Gen.13: 9
Lot keek voor zich en zag de weelde van Sodom en Gomorra, rijk aan water, groen . . .
een prachtplek voor de schapen, de runderen en zijn volgelingen.
Lot koos dus zijn lot voor Sodom. Je zou denken dat hij Lot een goede keuze gemaakt had.
Maar “De inwoners van Sodom nu waren zeer slecht en zondig tegenover de HeerGen.13: 13
Lot wist dus waaraan hij begon – hij kende zijn lot.
Terwijl Abraham in het arme Kanaän juist de belofte kreeg
dat een groot volk zou worden gegeven, naast een groot land.

Sodom Gomorra, posterVaak worden wij in dit leven voor de keuze gesteld . . .
Kies je op het eerste gezicht voor een prachtig land dat
een verdorven einde heeft?
met andere woorden kies je voor overvloedig genot omdat het goed oogt, maar
waar je later een onstuimig hart en vetrolletjes van krijgt.
Of kies je voor een werkelijk vruchtbaar doel waar
je het juiste [geestelijk] voedsel mee binnen krijgt voor
nu en in de toekomst.
Lot koos, waar velen van ons
vandaag da dag ook voor kiezen . . .
voor het voor het oog aantrekkelijke, het gemakkelijke,
het simpele en zorgeloze . . .,
maar waar beland je dan wanneer
je kiest voor dit schijnbaar aantrekkelijke . . .
Terwijl Abraham met hulp van de Heer talrijke volken verdreef uit het beloofde land,
werd Lot ondanks veel strijd verbannen uit datzelfde beloofde land.

Hoe vaak maken wij niet problemen mee omdat wij verkeerde keuzes gemaakt hebben.
Wanneer Lot wijs was geweest, dan had hij zich gevoegd in een ander deel van Kanaän.
Maar nadat Abraham hem bevrijdde uit de gevangenschap,
koos Lot toch weer voor het vernietigend Sodom.
Wanneer de Heer je bevrijdt uit de problemen,
nadat je een foutieve keuze hebt gemaakt . . .
keer dan nooit terug tot dezelfde fout,
want in plaats van één duivel,
zul je er een legioen tegenstrevers ontmoeten
“.

Abraham & SarahWe lezen voorlopig niets meer over Lot en Sodom
tot in het tweede deel van hoofdstuk 18 in Genesis
waar wij lezen dat twee van Gods engelen Sara vertellen dat Abraham en zij
een zoon tegemoet konden zien…
Na het ongeloof van Sara vertrokken zij richting Sodom en wij zien dat de Heer aan Abraham bekend maakt wat Hij met Sodom gaat doen.
Daarop zei de Heer:
het geroep over Sodom en Gomorra is voorwaar groot en haar zonde is voorwaar zeer zwaar.
Ik wil nederdalen om te zien of
zij inderdaad gedaan hebben naar het geroep,
dat tot Mij gekomen is, of niet.
Ik wil het weten
“.
                                                               Gen 18: 20

Een afbeelding zegt meer dan duizend woordenHet is goed om te zien hoe God handelt.
Hij is niet kieskeurig met Zijn Oordeel.
Hij is rechtvaardig;
ook al was Sodom nog zo slecht.
Toch laat Abraham de Heer in 1e instantie weten, dat hij, in menselijke termen gesproken, poolshoogte dient te nemen.
Abraham was wel bekend met
de slechte gewoontes van Sodom en
hij deed wat wij waarschijnlijk ook in dezelfde situatie zouden doen;
smeken dat God de rechtvaardigen toch maar zal behouden.

Hoe vaak bidden wij voor anderen?
Hoe vaak pleiten wij bij onze Heer en Heiland of
onze kinderen de kerk zullen bezoeken,
Hoe vaak bidden wij tot onze Vader of Hij
de zwakke, lijdenden, hulpelozen en andere hulpbehoevenden bij zal staan.
Abraham wist dat er oordeel over Sodom uitgesproken zou worden.
Abraham bleef daarom smeken, of die verdorven stad bewaard zou blijven.
Hij probeert het keer op keer.
En elke keer belooft onze liefdevolle Heer en Heiland, dat
als er maar genoeg gelovigen in de stad zouden zijn;
Sodom gespaard zou blijven.

Als je weet dat je verkeerd zit in je persoonlijk leven,
als je dat weet, dan kun je NU vragen om vergeving van zonden.
Wees er onomwonden overtuigd dat Jezus Christus al je fouten zal vergeven,
zodat je niet negatief in het Oordeel zult vallen.
Zelfs voor het moordenaar aan het kruis was er redding mogelijk,
zelfs in de laatste minuten van zijn leven.
Nu, het maakt niet uit wat er allemaal heeft afgespeeld in je leven.
Het maakt niet uit wat je ervan hebt gebrouwen of wat voor fouten je hebt gemaakt.
Jezus Christus van Nazareth kwam naar deze wereld om
een ieder die verdwaald geraakt is in de duisternis van deze wereld,
weer de weg naar het Paradijs te laten vinden,
het Paradijs, het Sion, het eeuwige Jerusalem, het hemels Koninkrijk,
welke Hij op dit moment voor ons aan het voorbereiden is.
Als je nog geen keuze gemaakt hebt.
Maak vandaag dan die keuze, je kunt het,
zeker wanneer we dat met z’n allen doen.

Terug naar Sodom… die verschrikkelijke stad.
Een stad die niet veel verschilt van de wereld van vandaag.
Soms heb je als gelovige het gevoel dat je
helemaal in de steek gelaten wordt in deze zondige wereld.
Toch zie je dat de opvoeding van Lot door Abraham zijn vruchten afgeworpen heeft.
Daarom zegt het boek prediker ook,
Gedenk de Heer in uw jonge jaren, voordat de kwade dagen komen”.
Lot ziet twee verdwaalde vreemdelingen lopen
[dezelfde vreemdelingen die Sara dat wonderbaarlijke bericht gaven van
een kind op haar late leeftijd].
Lot doet wat een goede gewoonte was in de tijd:
Hij laat de vreemdelingen niet op straat slapen of bij de poort van de stad, maar
nodigt ze uit en geeft ze onderdak en te eten
“.

Opeens begint te menigte haar mond te roeren.
Verschrikkelijke taferelen spelen er zich af.
Zo erg dat de engelen besluiten om Lot te vertellen wat
de Heer van plan is met Sodom en Gomorra.
Zo lezen wij
Sodom en GomorraWie hebt gij hier nog meer?
Schoonzoons, of uw zonen, uw dochters, of
wie gij ook in de stad hebt,
voer hen uit deze plaats,
want wij gaan deze plaats verwoesten; want groot is het geroep over haar
voor de Heer;
daarom heeft de Heer ons gezonden om haar te verwoesten.
Toen ging Lot heen en sprak tot zijn schoonzoons, die met zijn dochters zouden trouwen, en zei: Staat op, verlaat deze plaats, want de Heer gaat de stad                                                                                                       verwoesten.
Maar hij was in de ogen van zijn schoonzoons                                                                                 als iemand die gekscheerde
“.
Gen 19: 12-14

Je huis staat in brand. Je wordt wakker, ruikt de rook.
Zul je dan in je eentje het huis uitrennen en de rest achterlaten?
Je zult toch iedereen willen waarschuwen.
Je zult door de donkere rook heen rennen en iedereen willen wakker maken.
Het zou verschrikkelijk zijn als je het huis zou afbranden
terwijl al je geliefden binnen zitten.
Wij zitten in een andere brandende situatie.
De wereld staat in brand.
De Heer geeft ons een boodschap die onze levens en
die een ieder in deze wereld kunnen redden.
Wat doen wij. Worden wij wakker en rennen wij in ons eentje naar buiten.
Of maken wij onze gezinsleden, familieleden, buren, etc, etc wakker?

Lot koos er voor om zijn schoonzonen te waarschuwen.
Maar hij kreeg en velen krijgen dat nog steeds dovemans oren.
Uiteindelijk ging Lot er met zijn gezin vandoor, met alleen zij die luisterden.
Als de Heer je roept om erop uit te gaan, dan kun je niet anders dan met Hem gaan.
We gaan op weg met de Heer, het Kruis en de [weder-]Opstanding tegemoet . . .
Ook al lijkt dit leven verschrikkelijk. Ook al is er duisternis alom.
Uiteindelijk redt de Heer degenen die voor Hem blijven kiezen en
is de eindverwinning, de Opstanding daar.

  • JonahEen andere stad waar
    wij veel van kunnen leren is Nineve
    ten tijde van de profeet Jona.
    Iedereen kent het verhaal wel van
    de opstandige jonge profeet Jona die
    ervoor kiest om niet naar de Heer
    te luisteren en de andere kant op te gaan.
    Uiteindelijk wordt toch het plan van
    de Heer uitgevoerd en loopt Jona op de verdorven stad Nineve af.
    Nineve is eigenlijk geen haar beter dan de stad Sodom en Gomorra.
    Zo spreekt de Heer tegen Jona:
    Maakt u op, ga naar Nineve, de grote stad, en predik tegen haar,
    want haar boosheid is opgestegen voor Mijn Aangezicht
    ”.
    Jona 1: 2

Hoe vaak krijgen wij niet de opdracht van God om naar plaatsen te gaan
om Zijn Boodschap te brengen en gaan de andere kant op?
Vaak denken wij dat wij degenen zijn die het zo goed doen,
goed kunnen praten of mooie gedachten hebben, maar
het is de Heilige Geest, Die ons leidt, Die ons stuurt en
Die ons de woorden ingeeft om te spreken.
Wij zijn slechts instrumenten, handlangers.
Vandaag de dag maken wij geen duidelijk keuzes meer in ons geloofsleven,
we blijven hinkelen, zullen we wel of zullen we niet.
Net als Jona hinken wij op twee gedachten,
Jona ging uiteindelijk toch naar Nineve.
En Jona begon de stad in te gaan, een dagreis, en
hij predikte en zei:
Nog veertig dagen en Nineve wordt ondersteboven gekeerd!
“.
Jona 3: 4
NiniveNet als Sodom, is God rechtvaardig.
God voert niet meteen Zijn oordeel uit en grijpt in, Hij heeft namelijk de tijd.
Net als bij Sodom geeft God een periode respijt. Net als bij Sodom geeft de Heer de gelovige de kans om voor Hem te kiezen:
En de mannen van Nineve geloofden God en riepen een vasten uit en bekleedden zich, van groot tot klein, met rouwgewaden.
Toen het woord de koning van Nineve bereikte, stond hij op van zijn troon,
legde zijn opperkleed af, trok een rouwgewaad aan en zette zich neder in de as.
En men riep uit en zei in Nineve op bevel van de koning en van zijn groten:
Mens en dier, runderen en schapen mogen niets nuttigen, niet grazen en geen water drinken.
Zij moeten gehuld zijn in rouwgewaden, mens en dier, en met kracht tot God roepen en
zich bekeren, een ieder van zijn boze weg, en van het onrecht dat aan hun handen kleeft
“.
Jona 3: 5-8

de goede moordenaar zag Jezus en geloofde terstond in HemVaak hebben we het idee dat wat wij verkondigen en wat wij ook doen,
geen enkel resultaat heeft.
Maar er zijn mensen
die luisteren naar het Woord des Heren.
Denk nog maar eens aan
die moordenaar aan het Kruis.
Eentje geloofde Jezus niet… hij had kans… maar ontkende… de ander zag Jezus en                                                                                               geloofde terstond in Hem!
God zag het berouw van het volk van Nineve . . . ,
hoe zij zich bekeerden van hun boze weg.
Toen berouwde het God dat Hij had gedreigd hen kwaad te zullen aandoen,
en Hij deed het niet
“.
Jona 3: 10

Het lijkt alsof ons werk op de akker van onze ziel geen zin heeft, geen hoop biedt,
geen resultaat met zich meebrengt.
Maar weest ervan overtuigd dat wij naast Lazaros velen in het Paradijs
zullen ontmoeten die zullen zeggen:
Door de Liefde van God ben ik tot geloof gekomen.
Door het Woord van God wat ons van kindsbeen af is overgeleverd, ben ik gered.
Door elkaar te bezoeken in gevangenis en ziekenhuis,
door interesse en medeleven met de ander,
ervaar je de Heilige Geest die jou persoonlijk motiveert
om de ander op te zoeken
“.
stone stairesSoms zien wij niet direct
het resultaat van ons doen en laten.
Soms zullen wij nooit
het resultaat op deze aardbol meer ervaren.
Maar weest ervan overtuigd:
Uiteindelijk zullen velen kiezen voor
Jezus Christus, de Zoon van God en
is er ook voor hen de Overwinning,
de Opstanding.
God wil ons die Overwinning schenken;
de Heer is er immers voor hen die
Hem willen volgen.
Voor Zijn troon van Genade zal Hij spreken en
zal Hij al de fouten voor de zonden beoordelen die je begaan hebt.
Alles wat je bent en bezit . . . behoort immers alleen Hem toe.
Daarom kan ik niet zeggen dat ik mezelf kan rechtvaardigen.
Daarom is Zijn kelk gevuld met Zijn kostbaar Lichaam en kostbaar Bloed
en mogen wij hier – zo we ons er op voorbereiden – tijdens de Goddelijke Liturgie aan deelnemen, terwijl we het niet eens verdienen.
Want ten opzichte van Zijn reddende Genade kunnen wij onmogelijk iets terugdoen.
Wanneer dit leven voorbij is . . . , dan zal Hij ons thuisbrengen.
Wij delen de grootste Liefde die de wereld ooit gekend heeft.
We zingen met blijdschap iedere dag van ons leven:
Gods NameV:De Naam des Heren
zij geloofd in de eeuwen der eeuwen
“.
De Naam des Heren
zij geloofd in de eeuwen der eeuwen
“.
De Naam des Heren
zij geloofd in de eeuwen der eeuwen
“.
P: “Wij hebben, Christus God,
met de mogelijkheden
die wij in ons hadden
het Mysterie van Uw Heilseconomie volbracht en beëindigd. Wij hebben de gedachtenis gevierd van Uw Dood, en de voorafbeelding aanschouwd van Uw Opstanding. Wij zijn vervuld met Uw oneindige Leven, en mochten Uw onvergankelijke vreugde genieten.
Maak ons ook waardig ook deze te ontvangen in de komende eeuwigheid.
Door de Genade van Uw beginloze Vader, en van Uw heilige goede en levendmakende Geest; nu en altijd en in de eeuwen der eeuwen.
Amen”.
Slotgebeden Liturgie van Johannes Chrysostomos.

Alpha Omega PXLaten wij tot slot
de woorden van Christus ter harte nemen:
Ik ben de Alfa en de Omega,
het Begin en het Einde.
Ik zal de dorstige om niet van
het water des Levens geven uit de bron.
Wie overwint, zal deze dingen
beërven en Ik zal hem een God zijn en
hij zal Mij een zoon zijn
“.
Openb.21: 7

2e zondag als voorbereiding op de grote vasten – het berouw van de verloren zoon

de gelijkenis van de verloren zoon
(Luc.15, 11-32)
Vignet van Jan Luiken uit het boek historie van het O.T & N.TWanneer je de term “verloren zoon” hoort,
wordt je aangenaam verrast en
krijg je bijna sympathie voor dit personage.
De “religieuze cultuur” heeft bijgedragen aan deze wijze van verkondiging, want het ontkracht en vermindert de inhoud van het Evangelie.
Woorden hebben een geschiedenis.
Ze ontstaan, ontwikkelen zich en passen zich aan veranderende omstandigheden aan.
Soms verdwijnen ze ook weer, na korte of lange tijd.
Daarom dien je altijd de diepere betekenis, de etymologisch betekenis van de woorden van God, het Woord en het indringende en profetische karakter van gelijkenissen te zoeken.
Want in feite betekent “verloren” niets meer of minder dan een “verrader“.
Het zou daarom beter zijn om over de ‘verloren en gevonden zoon” te spreken.

In een paar zinnen vat de Heer de geestelijke geschiedenis van de hele mensheid samen.
Dit sluit volledig aan bij de liturgische opgang in het jaar, omdat
we immers aan het begin staan van de “opgang” naar de Opstanding, de grote vasten.

Christus is aan het einde van zijn openbare leven:
Hij is de steden en dorpen van Galilea doorgetrokken om het goede nieuws van het Koninkrijk Gods te verkondigen en deed dit meestal via gelijkenissen.
Tollenaars en zondaars, degenen die de Wet niet te gehoorzaamden, benaderden bereidwillig Jezus om hem te gehoorzamen.
Daarop morden de Farizeeën en schrift-geleerden en bovendien ontvangt Hijzelf zondaars en eet met hen
” [Luc.15: 1-2].
In reactie hierop geeft de Heer drie gelijkenissen die één geheel vormen:
het verloren schaap, de verloren zoon en de verloren drachme.
Vreemd genoeg worden de laatste twee alleen vermeld door de heilige Lucas
[waarbij dezen bovendien nog  worden opgevolgd door de ontrouwe dienaar].
Deze drie gelijkenissen vormen een samenhangend geheel en
zijn van groot belang in het kader van
de soteriologische [uit het Grieks σωτηρ, sootèr, redder] drie-eenheidstheologie

De man die twee zonen heeft staat voor de hemelse Vader.
De twee zonen zijn, volgens het overgrote deel van de kerkvaders,
de wereld van de engelen en die van de mens.
Het verloren schaap en de verloren drachme staan voor de gevallen mens,
terwijl de andere 99 en 9, die verloren hebben, de engelachtige wereld omvat.
Deze kunnen worden gelijkgesteld met twee soorten spirituele mensen:
de grootste tak, de eerste tak van de erfgenamen en laat de jongste, die het koninkrijk erven (4) .
In koninklijke families, is de hoofdlijn de lijn die van de vorst afstamt [meestal de oudste zoon van de koning]; opvolgende erfgenamen zijn afkomstig van de zonen.

De jongste toont buitengewone vrijmoedigheid: hij vraagt ​​de vader zijn erfdeel.
De onbevangen emotie klopt hier niet, want er was geen erfenis omdat zijn vader niet gestorven was.
Slechts een mens is in deze gelijkenis van God in staat om zich een ​​dergelijke vrijheid toe te eigenen!
De hoogmoedigheid ten top; de Vader is het dan ook niet verplicht om dit te accepteren.
Maar de Almachtige Vader toont [ten opzichte van de mens] een ongekende vriendelijkheid:
Hij verdeelde hij zijn activa onder de twee zonen.
Waar bestaat deze  activa, deze “goederen” uit?
Dit is alles wat we om niet van God cadeau krijgen,
het leven, de intelligentie, de schoonheid,
de kracht en bovenal de Genade.
Het tweede wat in deze ongelooflijke gebeurtenis plaats vindt is dat de jongste zijn boeltje bij elkaar pakt en zijn vader verlaat en zich ver van Hem en de zijnen verwijderd;
[“naar een ver land”, dat wil zeggen hij verlaat het prototype van het goddelijke en
begeeft zich op het goddelijk ongelijke pad].
En daar, “leeft hij zijn eigen eenzame leventje” zonder God,
hij  doet wat hij leuk vindt en jaagt er zijn erfenis als afval doorheen
“een leventje in luxe”; hij verwerpt de Genade en is alleen gericht op zichzelf,
op zijn eigendom, zijn genot en zijn macht.
Wanneer de oudste zoon de jongste aanklaagt omdat hij
” die uw bezit heeft opgemaakt met slechte vrouwen [overspel]” [Luc.15: 30], betekent
dit dat de jongste door de wereld werd beheerst en
dat hij God terzijde stelde.

Dit eerste deel van deze levenshouding komt overeen met die van
Adam en Eva in het paradijs en hun verdrijving naar de wereld
vanwege hun ongehoorzaamheid [hoogmoed].
Wij gelovigen zijn van mening dat een ver land waar “honger” heerst en
waar de mens leeft in het gezelschap van varkens op hetzelfde moment,
het samenwerking met de demonen betreft en
de mens die de vijandige natuur aanneemt, vol distels en doornen [zie Gen.3: 18]
hij is in opvatting afgeweken en is bezeten door de satan.

In dit land heerst de hongersnood en
de jongste heeft honger.
Dit is een voorbeeld van de ondergang, hetgeen de betekenis omvat van de geestelijke ondergang. Ver van God kan de mens alleen maar verhongeren,
de nieuwe mens zal zich alleen te goed doen aan het Woord van God,
Zijn liefde, Zijn Goddelijk voedsel – het lichaam en bloed van Christus -,
door de Heilige Geest kan de geest van de mens
het beeld van God [Gods gelijkenis] in zich voeden.
De verloren zoon, pentekening van Rembrandt van RhijnDe mens heeft een grote zwakte:
hij is niet in staat te leven en
alleen maar in de Heer te worden vervuld,
in de onophoudelijke vereniging met God.
Iedereen die afwijkt van de Heer zal echter “honger” lijden.
En deze honger naar de Heer is wonderbaarlijk!
Want omdat het onlosmakelijk verbonden is met een wonder: “zal de jongste zich [uiteindelijk !] herstellen”.

Hij was alleen maar met de buitenkant bezig, het leven buiten het zelf te zoeken,
in plaats van te vertrekken, maakt hij nu een beweging  naar binnen [internaliseren],
om het nog duidelijker te stellen, hij dringt binnen in de kern van zijn wezen,
hij laat de Heilige Geest toe tot hem te naderen.
En daar in de diepste diepten van zijn [verborgen] hart,
begint hij na te denken over zijn leven aan de leiband van de wereld,
aan zijn lijden, aan zijn vader en het verloren geluk.
En zie, dit is de gigantische stap voorwaarts op het pad van de bekering:
de voorbereiding die van binnen plaats vindt en zuiverend werkt.
Doe niets, vraag geen genade aan anderen, zoek noch enige rechtvaardiging,
maar belijdt je zonde;
Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen U
[tegen de Heilige Drie-eenheid, waaronder uw Vader] en
daarna het berouw:
ik ben het niet langer waard uw zoon te worden genoemd;
maak mij tot een van uw dagloners
“.

Zondag van de verloren zoonChristus leert ons dit grote Mysterie van berouw,
vertrouwt ons deze verborgen schat toe.
Bekering komt na de zonde door de jongste begaan.
Hij verachtte de Liefde van zijn vader, weigerde de gelijkenis met Zijn beeld.
Door de Genade en Goddelijke Kracht van God
te verlangen, hervindt hij zich nu,
plotseling in haar prachtige glans.
Hij zegt: Ik ben het niet waard Uw evenbeeld te zijn, om Uw ​​huis als de mijne te beschouwen,
in Uw glorie te verblijven en het geduld te ondergaan wat U met mij als met een
eenvoudige dienaar opbrengt, een vreemdeling,
iemand die wordt betaald voor zijn dagelijks werk.
De mens ontmoet in dit tonen van berouw de Grootsheid van God, Die hem geneest.

Christus openbaart als een Heerser het element van de Goddelijke Gedachten:
hij tilt een tipje van de sluier op over het hemels Koninkrijk.
De Vader, Die staat te wachten op de terugkeer van zijn zoon,
de horizont afzoekt, in de hoop dat wij terugkeren tot Zijn gelijkenis Vader “staat Hij voortdurend op de uitkijk”, dat wil zeggen wanneer we de weg tot berouw nog maar nauwelijks hebben betreden, de weg naar tot het hemels Koninkrijk.
En als Vader heeft Hij medelijden met ons”
en bewondert ons als jongste, die inspanning betoont.
En niet alleen dat, hij loopt hem tegemoet om hem te ontmoeten,
dit verkort de lange weg terug naar de bron,
Hij neemt ons in de armen en geeft ons een kus van vrede.

Zodra de onderliggende bedoeling van berouw in het hart ontloken is,
is de verademing van de vergeving niet veraf.
Hier krijgen wij het beeld te zien van Christus’ komst in de wereld, we verkorten het lijden door het inzicht van het Geloof van Abraham en
de Vaderlijke kus geeft ons een beeld van komst van de Heilige Geest.
De Vader geeft ons de tijd om berouw te tonen, de jongste die tot bekering is gekomen is degene die  vergeving mag ontvangen. Het berouw werd binnen geopenbaard.
De vergeving van de Vader is onvoorwaardelijk, als Heer der Heerscharen.
Er is dan ook blijdschap in de hemel rond de troon van God.
De Vader verheugt Zich omdat “Deze zoon van Mij dood was en is weer levend is geworden;
hij was verloren en is gevonden
“.
In dit tweede deel van het verhaal ontmoeten we de verlossing door Christus verkregen:
Hij verhief de mens en zette hem op de troon van God.

Zondag van de verloren zoon [detail]Vervolgens spreekt deze gelijkenis over de oudste zoon: dit deel is theologisch nogal complex maar op het spirituele vlak eveneens toegankelijk.
We geven hier geen gedetailleerde exegese, omdat deze te lang is; maar we bieden
een enkel denkpatroon.
De oudste zoon, die altijd dicht bij zijn Vader verbleef, is trouw gebleven en
deelt alles met Hem.
Dit kan gezien worden als
een beeld van de engelenwereld die trouw aan God belijdt.

Na de Apocalyps, “volgt slechts een-derde van de engelenwereld de satan in zijn opstand;
twee-derde zijn op deze wijze trouw aan God gebleven sinds ook zij geschapen werden“. . [zie, de staart van een grote draak welke een derde van de sterren aan de hemel wegsleepte en op aarde neerwierp” [Op.12: 4]]. Dit is de mening van vele kerkvaders.

Maar de extreem lange dialoog tussen de Vader en [eerstgeboren lijkende] zoon is soms nogal  confronterende en mysterieus hetgeen het uiterst moeilijk verklaarbaar maakt in theologische kwesties.
Aan de andere kant kan dit ook worden opgevat als een geestesgesteldheid van een van de erfgenamen.
Het gaat over mensen die altijd trouw zijn gebleven aan God, of zij die niet ooit afgedwaald zijn van de Wet, die nimmer enige twijfel hebben ondervonden en die hun ziel en zaligheid aan de Kerk hebben gewijd, de grote zonden die de mens van God scheiden zorgvuldig hebben ontweken.
Zij worden de rechtvaardigen genoemd.
Er hebben dergelijke prachtige zielen in de Kerk bestaan, niet alleen individuen, maar ook gezinnen, die volledig overtuigd van God, hun leven hebben doorgebracht.
De onvergelijkelijke Goedheid van God aan de goddelozen, terwijl
de rechtvaardigen grote ontberingen hebben geleden om Christus’ wil,
kan een heel grote geestelijke test vormen.
En de ziel kan hiermee een groot verdriet hebben ondergaan, tot vele vergoten tranen toe.
In de Bijbel vinden we hier veel voorbeelden van:
> Koning David klaagt in de Psalmen over het schaamteloos geluk welke de goddelozen genieten,
> Job vervloekt de dag dat hij geboren werd,
> zo zal de oude Tobit God verzoeken om te mogen sterven;
> zoals de profeet Jona vlucht voor de goedheid van de Heer om
de goddelozen zullen in verlegenheid te brengen.
>>> Bijna alle rechtvaardigen hebben wel een dag beleefd met deze bitterheid,
het verdriet over het kwaad dat triomfeert, arrogant en zo te zien onschuldig.
En dit zal nimmer volledig worden gerechtvaardigd, totdat
deze gevallen wereld voorbij zal zijn.
Alleen het Oordeel geeft enige troost, omdat de ongerechtigheid over de gehele  schepping bekend zal worden gemaakt.
De goddelozen zullen vergeving verkrijgen wanneer zij berouw tonen, maar het kwaad zal universeel en permanent worden gestraft.
En de eerstgeboren zoon zal dan ongetwijfeld blij zijn met de verandering van de  jongste en beiden zullen samen met volle teugen genieten van de vreugde van hun Vader.

Psalmen op basis van Waarheid samengesteld – Psalm 2

??????????????????????????????????????????????????????????????Het is wel even schrikken als midden in
ons bestaan de goddelijke spotlach uit de hemel losbarst en als een rollende donderslag nog een tijdje blijft na rommelen.
Daarop waren Witte Huis noch Kremlin,
het Elysée noch het Haagse torentje ook
maar één seconde voorbereid;
eh . . . , hierin was niet voorzien.
De goddelijke lach is er niet minder
gul en dus veelzeggend om.
Integendeel, want God richt zich tot en tegen de machtigen van de aarde.

Waarom woeden de heidenen?
Waarom zinnen de volken op ijdelheid?
In opstand zijn de koningen der aarde;
de vorsten zijn samengeschoold.
Zij zijn in opstand tegen de Heer,
en tegen Zijn gezalfde[n].
Zij zeggen: Laat ons hun boeien verbreken,
laat ons hun juk van ons afwerpen.
Maar die in de hemelen wonen lacht hen uit:
de Heer bespot hen.
Dan spreekt Hij tot hen in Zijn toorn,
in Zijn gramschap brengt Hij hen in verwarring.
Doch ik ben door Hem als koning gesteld,
over Sion, Zijn heilige berg.
Om de bevelen des Heren
bekend te maken en te verkondigen.
De Heer toch zei tot mij: Gij zijt Mijn zoon;
heden heb Ik u verwekt.
Vraag Mij, dan geef Ik u volkeren tot erfdeel;
de einden van de aarde tot uw bezit.
Gij zult hen weiden met ijzeren staf,
Hen stukslaan als aardewerk.
Nu dan, koningen, wees wijs: wordt onderricht, gij allen die de aarde oordeelt.
Dient de Heer in vreze,
juicht Hem toe met ontzag.
Aanvaardt onderricht, opdat de Heer niet vertoornd wordt en
jullie verloren gaat van de gerechte weg,
wanneer straks Zijn toorn ontbrandt.
gelukzalig zijn allen,
die op Hem hebben vertrouwd
“.
Psalm 2,
vert. klooster ROC Den Haag

de zoon [david] op de troonWe leven in een merkwaardige tijd,
de mens doet zich tegoed met hetgeen hij ontmoet.
Maar is het goed voor de wereld en de maatschappij wat zij ontmoeten?
Wij fungeren als luchtbellen, kunnen nauwelijks ademhalen, door de laag korsten van kunstmatige
geformeerde ismen [afgeleid van het Gr. –ισμός], welke ons jaar in jaar uit steeds verder belasten.
Deze tonen ons slechts een glimp van het goddelijke licht en zuiveren een fractie van de lucht om de gemodificeerde massa nog enigszins
tegemoet te komen.

Lach zo veel als je wilt ,
schepselen in jullie in beton-en-ijzer en in glas-en-lak gegoten paleizen van onze tijd.
” ‘Eet, drink, en laten we vrolijk zijn’, zoals van ouds” is de moderne uitdrukking,
‘Rook [wat dan ook], laat je glas vullen en wees grappig / De kroeg en de uitgaanscentra vormen de pasvorm en de juiste woning voor je goddeloos bestaan

Ja, we leven in merkwaardige tijden.
Kinderen krijgen voorgeschoteld dat er geen toekomst zit in de kunst en
wordt geen gelegenheid geboden hun eigen creativiteit te ontwikkelen,
zich al dan niet in spirituele zaken te verdiepen, dat
doen ze maar als ze zelf oud [en wijs?] genoeg zijn.
Wel krijgen ze te horen dat er geen toekomst zit in dat soort zaken en dat
zij zich dienen te spiegelen aan succes in politiek en bedrijfsleven.
Maar bijna de helft van de studenten die afstuderen vindt geen werk; want
er is gewoon geen werk voor de richtingen waarin zij afstuderen.
Creativiteit wordt buitengesloten en omgaan met je gevoelens al in een vroeg stadium gedood. Er is geen ruimte meer om buiten te spelen, dus vergapen ze zich maar op irreële virtuele voorstellingen [tv, lap-top, telefoon of tablet].
Er is geen tolerantie meer, iedereen heeft overal zijn commentaar klaar en ouderen zijn bij het minst of geringste kwaad op jonge mensen, degenen die ze zelf verpest hebben.
Het is onvoorstelbaar – een complete generatie staat altijd en overal in contact met elkaar – maar weet niet hoe ze werkelijk dient te communiceren; iedereen liegt on-line of het de gewoonste zaak van de wereld is.
Is het dan niet verwonderlijk dat ze met hun 25e nog niet weten – wat voor toekomst zij voor zichzelf op zouden kunnen bouwen?

Het mantra van de tegenstrever ‘ IK HEB’ viert hoogtij – daar komt al het negatieve vandaan; dat je met wijsheid en compassie kunt leven, wordt in dit bestaan ter zijde geschoven.
De veelkleurige wijsheid van onze God en het profetisch perspectief, welke als ontdekkend en vernieuwend voor de persoonlijkheid zelf kan worden beschouwd, krijgt totaal geen aandacht, om over de eschatologische verwachting en de Bijbelse jaarfeesten maar niet te spreken.

Ondanks dat behaagt het Christus om Zijn Volk vrij te kopen en te ondersteunen.
Hij doet dat op een zodanige wijze dat het een eenheid vormt met Zijn eigen Levenswerk en Hij maakt daarmee kenbaar dat de lof alleen aan Hem toebehoort.
Hiermee maakt Hij Zijn vijanden in verwarring wanneer ze Zijn Getuigenissen niet onderhouden.
Voor een buitenstaander lijkt de tegenstand tegen het Christelijk Geloof op te bloeien;
het Geloof wordt bedreigd en verwacht wordt dat het z’n tijd heeft gehad.
De tegenstand vertrouwt erop dat het verzet kan scoren, Maar hun
verzet brengt altijd verwarring en schande teweeg .
God verwart niet alleen hun plannen, maar maakt hen tevens tot speelbal om Zijn
intenties te bewerkstelligen.
Zo gebeurde het toen Hij Mozes naar Israël zond om hen uit Egypte te bevrijden.
Omdat de Farao niet voldeed aan Gods [via Mozes] bevel, werden de ongemakken voor Egypte ondraaglijk. En dit overkwam Egypte ondanks het feit dat de Farao Israël een zwaarder regime van slavernij oplegde.  De farao werd door een opeenvolging van ernstige oordelen berispt en verhardde  zelf des te meer en was vastbesloten om de Israëlieten zoveel hij kon in Egypte vast te houden.

Doortocht in de Rode ZeeMaar hij kon hen nog geen dag of uur
vast te houden, daar God dit reeds lang
vóór die tijd aan Abraham
bekend had gemaakt.
Gods beloften waren, naast een talrijk nageslacht, ook een eigen land, waarin
zij allerlei zegeningen zouden verkrijgen.
Daarna werden de Egyptenaren verslagen, waarbij de Farao en
zijn legers in de Rode Zee omkwamen.
Hierbij werd de Naam van de God van Israël steeds meer bekend en alom openbaar.
Dit zou niet mogelijk zijn geweest wanneer de farao het volk van Israël
zonder aarzeling en oponthoud had laten gaan.

Op dezelfde wijze verliet Christus met Hemelvaart de aarde,
Zijn volgelingen werden als schapen zonder herder beschouwd.
De wereld spande samen om Gods belangen te onderdrukken en
de herinnering aan Zijn volk weg te poetsen.
Maar de methoden waar zij gebruik van maakten werkten tegen hun eigen bedenksels in.
Zij, die door de vervolging, de dood van Martelaren navolgden, werden uiteen gejaagd, doch
predikten het Woord waar ze ook gingen.
De Blijde Boodschap verspreidde Zich daarop van plaats tot plaats en
het aantal volgelingen nam dagelijks toe.
Nu de Joodse leiders en de overpriesters deze woorden hoorden,
waren zij hierover in verlegenheid gebracht en
vreesden wat daarvan komen zou
“.
Hand.5: 24
Stuttgarter Psalter - Cod.bibl.fol.23, Fol.In bepaalde gebeurtenissen kwam
de Heer hoogstpersoonlijk tussenbeide en toonde Zijn Macht door te tonen dat
het hart en leven van Zijn tegenstanders volledig in Zijn handen waren.
De hooghartige Herodes werd plotseling geslagen door een onzichtbare hand en
stierf aan een walgelijke en dodelijke ziekte                                                                                       [Hand.12: 23]
Hij viel, verslonden door wormen; maar het succes van het Evangelie, die
hij had verondersteld te weerstaan, sterk toegenomen en te verspreiden.
De woedende ijver van Saulus van Tarsus [Hand. 9] tegen de waarheid, werd
een andere manier het zwijgen opgelegd.
Jezus, die hij onwetend vervolgd, verscheen hem in de weg naar Damascus,
toen hij dreiging en moord tegen de discipelen verspreidde.
Zijn woede werd ontwapend en maakte hem tot een pronkstuk van Zijn Genade
Paulus werd een oprecht en succesvolle prediker van het Geloof dat hij getracht had te vernietigen.

Het Verbond met de Joden werd overgedragen aan de heidenen, waar de oppositie niet minder vruchteloos bleek te zijn.
Hoewel de heidenen regelmatig beïnvloed werden en er prat op gingen de Christelijke leer te hebben onderdrukt, werd de Blijde Boodschap, in weerwil van hun pogingen om het te voorkomen, toch  uitgedragen.
De slechtste en de beste van de Romeinse keizers bleken zowel ambitieus als kansloos, in hun pogingen om het werk van God in de kiem te smoren.
Uiteindelijk verkreeg de Christelijke religie, in de regeerperiode van Constantijn, het fiat en de bescherming van het keizerlijke gezag.
Het bleek echter al snel dat de geloofsovertuiging welke vanuit het Nieuwe Testament werd verkondigd weinig voordeel van deze revolutie verkreeg.
Hoewel de verering van heidense afgoden geleidelijk afnam en in diskrediet werd gebracht,
waren de mensen voor het overgrote gedeelte slechts in naam veranderd.
De wereld lag nog steeds in het boze [1John.5: 19] en het ware Christendom was nog steeds onderhevig aan vervolging.
Wanneer de naam ‘Christian’ niet langer als hatelijke en verachtelijk werd beschouwd, werden er al snel nieuwe namen bedacht om de ware dienaren Gods te stigmatiseren.
De kerkelijk leiders werden geleidelijk aan in de adellijke stand verheven totdat de verborgenheid der ongerechtigheid alom regeerde in de Godshuizen.
De vervolgingen van het pontificaat zijn ongeëvenaard en overtroffen die van het heidendom.
Zaccheus, God heeft mij hier geplaatst met een doelEn zij, die de christenen metterdaad ondersteunden, werden beperkt in hun mogelijkheden, zoals
de vroegere elite gedwongen werden op de bergen en
in de woestijnen te dwalen en zich te verbergen in
de spelonken en grotten van de aarde [Hebr.11: 38].
Toch bleef er ondanks alle tegenstand nog een restant over ter de verkiezing van de Genade, die niet kon worden gedwongen het merkteken van het beest te dragen.
En dat terwijl onder vervolgers, die alleen het lichaam maar kunnen doden, de strijdende Kerk leek te verzwakken, nam het aantal deelnemers aan de triomferende Kerk toe.

Uiterlijk, werd de Kerk van Christus vaak vernederd, maar telkenmale werd het onverwacht nieuw leven ingeblazen. De zon brak weer van achter een donkere wolk door en het licht van het Evangelie werd wijd en zijd verspreid, zoals in het begin in dagen van de Apostelen.
In welke vorm dan ook zal het Christendom worden beleden en beschermd en
de kracht ervan worden ontkend en bestreden.
En tot op de dag van vandaag is dit na te gaan door
de ervaring dat allen, die in Christus Jezus godvruchtig willen leven op
de een of andere manier vervolgd zullen blijven worden [2Tim.3: 12].

Door Abraham heeft God ons de belangrijkheid van het Geloof geopenbaard,
alsmede de verstrekkende gevolgen van het Geloof.
Uw vader Abraham heeft zich erop verheugd
Christus’ 
dag te zien en hij heeft die gezien en zich verblijd“.
John.8: 56
Dit wordt ook door Paulus bevestigd:
En de Schrift, die tevoren zag, dat
God de heidenen uit geloof rechtvaardigt,
heeft tevoren aan Abraham het evangelie verkondigd:
In u zullen alle volken gezegend worden.
Zij, die uit het geloof zijn,
worden dus gezegend tezamen
met de gelovige Abraham“.
Gal.3: 8,9

Februari 3e, H. Nicolaas, gelijk-aan-de-apostelen, Metropoliet en verlichter van Japan [1836-1912]

H. Nicolaas van Japan, ApostelgelijkeNicolaas werd als Ivan Kasatkin
geboren in het dorp Berezovsky,
nabij Volsk, in de provincie Smolensk.
Zijn vader, Dmitri, diende als diaken en zijn moeder overleed al toen hij nog maar vijf jaar oud was.
Het gezin van de diaken was groot en het leven zwaar. Ondanks dat, werd de jonge Ivan naar de Theologische School van Belsk gestuurd en later naar het Theologisch Seminarie van Smolensk.
In 1857 werd Ivan, als een van de beste studenten, naar de Theologische Academie in St. Petersburg gestuurd om daar te studeren, hier toonde hij zijn opmerkelijke talenten.

Toen Ivan bijna klaar was  met zijn studie, werd – door de Goddelijke Voorzienigheid zijn toekomstige missie onthuld – om het orthodoxe geloof in Japan te gaan prediken.
De Russische consul in Japan had bij de Heilige Synode een verzoek ingediend [welke later naar de Academie werd doorgestuurd], om een voorganger, “die zijn nut zou bewijzen, zowel als geestelijk leidsman als geleerde en wiens privé-leven een voorbeeld zou vormen voor de plaatselijke geestelijken, niet alleen in Japan maar ook aan vreemdelingen in en buiten Japan“.
Ivan diende een petitie aan bisschop Nectarius, de rector, met de vraag om om zijn voorspraak en hem te benoemen tot het Russische consulaat in Japan.

ga uit uw vaderlandOp 24 juni 1860, stelde bisschop Nectarius Ivan Kasatkin aan en gaf hem de naam ‘Nicolaas’ in de parochie van de Twaalf Apostelen, waar hij werkzaam was.
Op 29 juni, de dag van de apostelen Petrus en Paulus, werd monnik Nicolaas
tot hierodiaken gewijd en op 30 juni, op het feest van de Synaxis van de Twaalf Apostelen werd hij Hieromonk [priester- monnik] gewijd.
De woorden van zegen over nieuwe missie van de jonge monnik door de bisschop waren dan ook opmerkelijk:
Je wordt verondersteld je ascetisch leven buiten het klooster voort te zetten,
Je dient hiertoe in opdracht van God je vaderland te verlaten en
in een land dat ver weg ligt en trouw belijden
met het kruis van een asceet dien je de monastieke opdracht te vervullen en
zul je de weg van een pelgrim afleggen aan boord van een schip met
een apostolische missie!

icoon van de Moeder Gods van SmolenskIn juni 1860 was deze Hieromonk Nicholas,
met de icoon van de Moeder Gods van Smolensk, onderweg naar zijn werkplek
in de stad Hakodate.
Onderweg naar Japan, ontmoette hij
de beroemde bisschop van de Russische Kerk,
de H. Innocentios [Veniaminov], Metropoliet van Kamchatka, de Koerilen en Aleoeten
[de latere Metropoliet van Moskou en Apostel van Amerika en Siberië].
In Nikolaevsk-op-Amur, leerde H. Nicolaas van de ervaringen van deze oudere zendeling
alles wat nodig is om
zijn apostolische werken te verrichten,
De zending “tot aan de uiteinden der aarde” [Hand.1: 8].

Op 2 juli 1861 kwam Nicolaas in Hakodate aan.
Op het eerste gezicht leek het bijna onmogelijk om
het Evangelie in Japan te prediken, dit blijkt uit vader Nicholaas’ woorden,
Japanners uit die tijd beschouwden buitenlanders als beesten en
het Christendom werd beschouwd als een zich uit de markt prijzende kerk, waartoe
alleen beruchte schandplegers en tovenaars konden behoren“.
Het kostte hem acht jaar om zich vertrouwd te maken met het land,
met de mensen, de taal,  gewoonten en tradities van
degenen tot wie hij was om te preken was uitgezonden.
Met volle inzet leerde Nicolaas de Japanse cultuur en taal grondig kennen.
H Innocenti [Veniaminov], Metropoliet van Moscow en KolomenskVooral nadat hij Metropoliet Innocent [Veniaminov} in september 1861 in Hakodate ontmoette, leek zijn motivatie nog groter te worden.
In Japan probeerde de jonge Nicolaas om zijn bekwaamheid voor Westerse talen te
bemachtigen en las hij buitenlandse boeken.
Metropoliet Innocent vond het lezen van westerse boeken nutteloos en kon er geen achting voor opbrengen.
Volgens Innocent dienden alle inspanningen van Nicholas gericht te zijn op ‘het leren van de Japanse taal, cultuur en geschiedenis’, zodat hij in staat
zou zijn om een juiste Japanse vertaling van
de H. Schrift te maken.
Nicholas was sterk onder de indruk van deze woorden van de Metropoliet.
Hij heeft zijn woorden gehoorzaam en gedwee opgevolgd.

stuurwielHieromonk Nicholas woonde populaire bijeenkomsten
bij van verhalenvertellers en boeddhistische predikers.
Daardoor had vader Nicolaas het gesproken Japans al
in 1868 onder de knie. De kennis over de geschiedenis van Japan die hij verkreeg was diepgaander dan die van veel Japanners zelf.
In de tussentijd leerde hij ook Engels, hetgeen een steeds internationalere taal werd. Tegen die tijd telde de gemeenschap van Vader Nicholas ongeveer 20 mannen en vrouwen.

In het najaar van 1869 bezocht Hieromonk Nicolaas St. Petersburg om
de synode verslag uit te brengen over de resultaten van zijn werk.
Er werd besloten “Tot de opzet van een speciale Russische Kerkelijke Missie om
Gods Woord daar te prediken onder de heidenen
“.
Vader Nicolaas werd gepromoveerd tot de rang van Archimandrite en
benoemd tot hoofd van deze missie.
Bij zijn terugkeer naar Japan, ruilde de toekomstige bisschop zijn gemeente in Hakodate
ten gunste van Hieromonk Anatole, zijn nieuwe partner en verplaatste
het missionaire centrum naar Tokio.
In 1871 begon de christenvervolging in Japan, waarbij veel mensen,
waaronder Paul Sawabe, de eerste orthodoxe Japanner,
die later een beroemde missionaris priester zou worden,
om het leven kwam.
Het was pas in 1873 dat de vervolging een beetje afnam en
de verspreiding van het christendom mogelijk werd.
In hetzelfde jaar begon Archimandrite Nicolaas
een kerk en een school voor vijftig mensen in Tokyo te bouwen,
welke werd opgevolgd door een theologische school, die
werd omgevormd tot een seminarie in 1878.

Japans, Onze VaderIn 1874 was, Zijne Eminentie Paulus,
bisschop van Kamchatka, in Tokio aangekomen teneinde de, door Archimandrite Nicolaas aanbevolen,
lokale kandidaten te wijden.
Tegen die tijd, waren er vier scholen in Tokio:
een catechisatie school, een seminarie, een meisjesschool en
een school bemand door de geestelijkheid.
In Hakodate waren twee scholen,
één voor jongens en één voor meisjes.
In het najaar van 1877 begon de missie regelmatig
een tijdschrift, De Kerk Herald te publiceren.
In 1878 werden er in Japan 4.115 christenen geteld.
In de openbare eredienst en de opleiding van de lokale gemeenschappen, werd de volkstaal, het Japans,
algemeen gebruikt.
De publicatie van boeken over spiritualiteit en ethiek werd ook opgestart.
In 1880 besloot de Heilige Synode om de missie verder te bemannen en
Archimandrite Nicholas verheffen aan het hoofd de rang van bisschop te verlenen.
Op 30 maart 1880 werd  Archimandrite Nicolaas  tot bisschop van Tokio gewijd in de Drie-eenheids kathedraal van Alexander Nevski-klooster.
De bisschop schreef later:
Tijdens het Mysterie van die wijding,
lijken de menselijke gevoelens je tegen je wil te overweldigen, worden je ogen nat,
is je ziel beschaamd en je innerlijke wezen wordt zo onder de handen van de hiërarchen geplaatst
dat je totaal omgevormd weer op staat . . .
als een totaal ander persoon dan je daarvoor op het altaar toetrad
“.

Vanaf dat ogenblik zette bisschop Nicolaas zijn apostolische arbeid met nog meer ijver voort.
In 1891 voltooide hij de bouw van de kathedraal van de Heilige Opstanding [Tokio, Japan] en
daarna ging hij over tot de composities van de liturgische boeken en vertaalde  hij het orthodox theologisch woordenboek in het Japans en bezocht tevens  de gemeenschappen om aan de behoeften van de vele orthodoxe gemeenschappen te voldoen.
De Russisch-Japanse oorlog van 1905 bleek echter een tijd van
beproevingen voor Nicolaas en zijn kudde te zijn.
Tot grote verbazing van de Japanners weerstond hij deze met eervol.
Hij vond een manier om de Russische krijgsgevangenen in hun moeilijke omstandigheden te helpen. Als erkenning van deze ongekende inspanning, werd hij tot de rang van Metropoliet bevorderd.
In 1911, na vijftig jaar ‘zendingswerk van de H Nicolaas telde de Kerk van Japan 266 gemeenschappen, met inbegrip van 33.017 Orthodoxe leken,
een aartsbisschop, een bisschop, 35 priesters, zes diakens,
14 zangdocenten en 116 docenten catechesatie.

Gedurende zijn gehele leven is H. Nicolaas  een voorbeeld als echte geestelijke leidsman gebleven en offerde hij zich geheel op aan zijn bediening.
Hij was een man van onuitputtelijke energie, een man van zijn woord en bezat hij een uitmuntende efficiëntie.
Hij zei eens:
Ik vind het ongepast om als missionaris met pensioen te gaan, tenzij
ik totaal niet meer in staat zou zijn om mijn diensten te doen.
Ik heb zelfs in mijn stoutste dromen niet overwogen m’n plicht te verzaken
ik zou liever in het harnas sterven in het veld waar Gods Voorzienigheid . . .
mij heeft voorbestemd om te ploegen en zaaien
“.
Deze woorden tonen ons een volledig beeld van zijn menselijke natuur.
Zijn privé-leven was dat van een asceet.
Hij probeerde nooit een speciale prestatie te leveren maar gaf zijn hele ziel over aan God.
Zijn leven werd gekenmerkt door ontberingen, eigenzinnigheid en zelfkritiek ondanks
de vermoeidheid en zwakheid die hij als oude man onderging.
Het leven van deze heilige toonden de wereld overduidelijk
een uiting van succes in het overwinnen van deze ontberingen
door de vervulling van Christus’ geboden.
H. Nicolaas, apostelgelijke en verlichter van JapanOp 3 februari 1912 ontsliep Aartsbisschop Nicolaas,
de verlichter van Japan, vreedzaam in de Heer op
de leeftijd van 75 jaar , om te worden opgevolgd door
zijn assistent, de toekomstige Metropoliet Sergius [Tikhomirov] van Japan.
Op 10 april 1970 heeft de autofecale Kerk van Rusland onder leiding van Patriarch Alexis I van Moskou en
geheel Rusland besloten Metropoliet Nicholas
als Heilige uit te roepen en hem te benoemen tot
gelijke-aan-de-Apostelen.
Onder de orthodoxen – in het bijzonder in Japan –
wordt deze H. Nicolaas nu vereerd als een man met een grote heiligheid en werd hij
een speciale bemiddelaar in onze gebeden tot de Heer.

Orthodoxie & de uiteindelijke beoordeling

Laatste oordeel -icoon detail, de wederkomst van onze Heer en Verlosser“Nu is buiten alle tegenspraak,
dat het mindere door het meerdere
wordt gezegend.”
Hebr. 7: 7
De Heer Jezus Christus heeft
Zijn volgelingen zorgvuldig [bij-]gesproken over  het einde der tijden, wanneer
ons het Laatste Oordeel te wachten staat.
Hij deed dit uit Liefde, omdat ook hij als grootste pedagoog bekend is met
het gegeven dat angst tegenover de liefde staat.
Op die dag zullen de gelovigen deze woorden te horen:
Komt, gij gezegenden van mijn Vader,
beërft het Koninkrijk, dat u bereid is van
de grondlegging van de wereld af“.
Matth.25: 34
niet van deze wereldRechtschapen dienaren van de Meester
– die dienen te worden beschouwd als “mindere“, omdat
we de volmaaktheid alleen door Zijn genade verkrijgen –
zullen dan de ultieme zegen van Christus verkrijgen,
van hun leraar, die “beter” is – voorzeker, de beste.

Bij die andere gelegenheid,
wanneer de Moeder Gods en Joseph het kind Jezus naar de tempel brachten
om Hem aan de Heer te presenteren” [Luc.2: 22],
zien we dat de mindere eveneens gezegend werd door de betere.
H Simeon in de tempel met Christus in zijn armenSimeon neemt het kind in zijn armen en
erkent dat hij hier de vleesgeworden redding van het menselijk ras aanschouwt.
Nu laat Gij, Heer, uw dienstknecht gaan in vrede, naar uw woord,
want mijn ogen hebben uw heil gezien, dat Gij bereid hebt voor het aangezicht van alle volken:
Licht tot verlichting van de heidenen en
heerlijkheid voor uw volk Israël“.
Luc.2: 29-32

De apostel Paulus bevestigt dat God de Vader
Zijn ultieme zegen heeft gegeven aan Zijn volk door
de Zoon, Die Hij gesteld heeft tot erfgenaam van alle dingen,
door wie Hij ook de wereld geschapen heeft“.
Hebr.1: 2
De verschijning van de Zoon van God zet het Oude Verbond om in een splinternieuw
– en een beter Verbond.

O.T.- altaar voor het brandofferOvereenkomstig het oorspronkelijke verbond, werden de verschillende offers van Gods volk naar de tempel gebracht om
gezegend te worden door middel van de zegening van de Levitische priesters.
Zoals koning Salomon dit laat zien bij de inwijding van de Tempel [2Kron.6: 1-7,10],
een verscheidenheid aan zegeningen werden, met dankoffers aan God, geofferd,
opdat de Heer in de aardse behoeften van de mensen zou blijven voorzien [2Kron.6: 29-30].
Zoenoffers werden gebracht, opdat God vergeving zou kunnen schenken [2Kron.6: 22-23]. “Wend U dan tot het gebed van uw knecht en tot zijn smeking, Heer, mijn God en
hoor naar het geroep en het gebed, dat uw knecht voor uw aangezicht bidt”
.
2Kron.6: 18-19
De daad van aanbidding werd onder het Oude Verbond bij het woord gevoegd  en
werd altijd verbeeld door de verschijning van de ultieme Hogepriester, die de ultieme zegen uitsprak. Inderdaad, de mensheid blijft zonder ophouden alle goede dingen van God ontvangen:
voedsel, kleding, onderdak, alles wat we maar nodig hebben.

Onze God heeft ons uit alle volkeren  geroepen, tot
instelling van een nieuw tijdperk teneinde in
de christelijke bedehuizen over de hele wereld
namens de mensheid te danken.
Act of Canonical CommunionOnze lof en dank voor Gods aardse goede dingen zijn ingebed in het veel grotere offer aan God door Christus, Die Zijn eigen offerande, voor eens en altijd heeft gepresenteerd
in naam van allen, en voor allen
[uit de Anafora of Canon,
welke na de zang van het driemaal Heilig door de priester luid en duidelijk uitgesproken wordt].

We vragen God bovendien vergeving en genezing, omdat  we immers allemaal zondaars zijn. Daartoe biedt onze Grote Hogepriester Christus
Zijn Lichaam en Bloed door de eucharistie aan,
Opdat zij voor hen die dit ontvangen, worden tot reiniging van hun ziel,
tot vergeving van zonden,
tot gemeenschap met Uw Heilige Geest,
tot volheid van het Koninkrijk der hemelen,
tot vrijmoedigheid tegenover U,
maar niet tot veroordeling
“.

Russian Orthodox Wall Cross1Russian Orthodox Wall Cross2 BackDatgene wat gezocht werd in de offers van het Levitische priesterschap
is nu tot in perfectie vervuld in Christus, onze Hogepriester.
Hij, Die voor altijd leeft om voor ons te pleiten“.
Hebr.7: 25
Net zoals Simeon de ultieme zegen omarmde toen hij het Goddelijk Kind in zijn armen hield,
kunnen wij nu zeggen:
Mijn ogen hebben Uw Heil aanschouwd“.
Luc.2: 30

Mogen we op die dag Gods volmaakte zegen te horen krijgen welke
wordt uitgesproken door Zijn Zoon,
wanneer Hij de ultieme zegen
voor Zijn eigen kind uitspreekt [Hebr.7: 11]!
Mogen wij Hem nu via de Eucharistie ontvangen met
vrijmoedigheid tegenover God en
niet “tot een oordeel” en eraan herinnerd worden dat
“Christus in ons midden is!”
“Hij is en zal zijn!”

Opdat onze menslievende God
deze Gaven mogen aanvaarden op Zijn heilig, hemels, onstoffelijk Altaar
tot een welriekende geur; en
ons daarvoor Zijn Goddelijke Genade en
de Gave van Zijn Heilige Geest moge schenken;
laat ons de Heer bidden
“.

Uit: de Goddelijke Liturgie van de heilige Johannes Chrysostomos

Orthodoxie & valse Geloofsverkondiging

Petrus stelt de 12 Apostelen voorOok onder zullen u valse leraren komen, die
verderfelijke ketterijen zullen doen binnensluipen,
zelfs de Heerser, die hen gekocht heeft, verloochenend en een schielijk verderf over zichzelf brengend“.
2Petr.2: 1

In deze tweede brief uit apostel Petrus zijn ernstige zorgen over “valse leraren“, met inbegrip van “degenen die wandelen naar het vlees” [2Petr.2:10],
de “slaven van corruptie“[2Petr.2:19], “de spotters“[2Petr.3: 3], en “onkundige en onstandvastige lieden, die tot hun eigen verderf het woord verdraaien, evenals trouwens de overige schriften“. 2Petr.3:16

Door Gods voorzienigheid, spelen deze afwijkende leraren, die agressief  valse ideeën verspreiden, een wezenlijke rol bij de verlichting van ons Orthodoxe Geloof.
H.Nicolaas, bisschop van Myra [in het huidige Turkije] slaat Arius tijdens het Concilie van NiceaDe pijnlijke doornen van verkeerde leerstellingen zetten de kerkvaders, door Gods genade, aan de
juiste leer te formuleren en daardoor te handhaven.
Als gevolg hiervan, is het Orthodoxe Christendom
tot de dag van vandaag na eeuwen van strijd tegen
de leugen standvastig gebleven.
Constantijn de Grote omringt door de vaders van het Concilie van Nicaea

De Kerk handhaaft Haar integriteit met
de woorden, die door de heilige profeten tevoren gesproken [voorzegd] waren, en houdt vast aan de geboden . . . door de Heer en Heiland aan de apostelen gegeven“.
2Petr.3: 2

We dienen altijd op deze voortdurende strijd tegen de zonde en fouten alert te zijn, omdat
God zelfs de engelen die gezondigd hadden, niet gespaard heeft” [2Petr.3: 4).
Integendeel, Hij “toont terughoudendheid tegenover de onrechtvaardigen tot de straf op de dag des oordeels [2Petr.2: 9].

De slang bovenop Abrahams hoofd, is de volledige Ouroboros, een oud symbool beeltenis van een slang of een draak die zijn eigen staart opeetIn zaken van ketterij staat inderdaad onze eigen redding op het spel, want de gemeenschappelijke menselijke noemer van de zonde wordt door elke valse leer geteisterd en vervult de ketters met dodelijke trots.
Uit de 2000-jaar ketterij geschiedenis blijkt duidelijk dat arrogant geloof in onze eigen ideeën ons steevast tracht te onttrekken en te overmeesteren uit de omgeving van
de zo “Genadevolle Waarheidsgetrouwe Leer van Onze Heer“.
John.1: 17-18

Volgens de apostel Petrus, is de basis van de “eigen uitleg” van de Schrift te vinden in de “wil van de mens”[2Petr.1: 20-21].
Dergelijke interpretaties vormen de grondslag van elke ketterse leer.
Bijvoorbeeld weigerde, in het begin van de 4e eeuw, Arius, een ingetogen priester en bekwaam predikant, ondanks bevel van zijn bisschop, de fouten van zijn leer toe te geven. Constantijn de Grote en het Concilie van Nicea verbranden ariaanse boekenIn plaats daarvan bleef hij bij zijn slim gevonden verklaring over de aard van de Heer Jezus en verkondigde dat Jezus Christus een speciaal schepsel zou zijn geweest, maar beslist niet volledig God.
Toen Arius en zijn volgelingen deze beweringen bleven volhouden en ze schaamteloos bleven belijden“, schreef de patriarch Alexander, dat “zij de Kerk werden uitgezet samen met de bijna honderd bisschoppen van Egypte en Libië, en werden zij zelf met hun volgelingen vervloekt“.
Arius bleef echter onbuigzaam.
Het beroemde 1e Oecumenische Concilie te Nicea werd in 325 bijeen geroepen om zijn valse leer te verwerpen.

Laten wij goede nota van hoe de geschiedenis zowel de zaak tegen Arius bevestigt en
een illustratie vormt van datgene wat de apostel Petrus hier te berde brengt.
De kern van deze ketterij is de ontkenning van de aard en de essentie van onze Heer Jezus [2Petr.2: 1]. De heilige Athanasios, die de verspreiding van de Ariaanse ketterij observeerde , merkt op dat “de kerkvaders. . . werden gedwongen om de betekenis van het woord ‘van God’ duidelijker te omschrijven. Als gevolg daarvan omschreven ze dat ‘uit het wezen van God . . . ‘ alle andere hoedanigheden als wezens zouden worden erkend en het Woord alleen voortkomt uit de Vader“.

Wanneer we kijken naar de werkzaamheden van de plaatselijke synodes bisschoppen voorafgaand aan het Eerste Oecumenische Concilie [en die van de daaropvolgende Concilies), dan ontdekken we dat het Arianisme’s vooraf werd ontwikkeld door privileges, status en politiek voordeel,
hetgeen eveneens plaats had bij de marginale aantrekkingskracht van de ketterij zelf.
Petrus’ zorgen werden dus bevestigd:
Door hebzucht zullen zij u met misleidende woorden als koopwaar behandelen“.
2Petr.2: 3
Hebzucht en de hang naar macht en positie
volgen van nature de voetsporen en
de arrogante van de eigen wil en trots.
We dienen daarom attent te zijn voor dit soort valkuilen!

Boven alles zijt Gij verheerlijkt, Christus onze God,
Die onze vaders op aarde als sterren bevestigd hebt,
Door hen hebt Gij ons tot het ware geloof gebracht
“.
Tropaar van de zondag van de Heilige Vaders van het 1e Oecumenische Concilie