Orthodoxie & op God gericht blijven

Christ Chilandar, Mount Athos, GrDe Heer is onze God; de Heer is een!
Gij zult de Heer, uw God,
liefhebben met geheel uw hart en
met geheel uw ziel en met geheel uw kracht.
Wat Ik u heden gebied, zal in uw hart zijn,
Gij zult het uw kinderen inprenten en daarover spreken, wanneer gij in uw huis zit, wanneer gij onderweg zijt, wanneer gij neerligt en wanneer gij opstaat.
Gij zult het ook tot een teken op uw hand binden en
het zal u een voorhoofdsband tussen uw ogen zijn,
en gij zult ze schrijven op de deurposten van
uw huis en aan uw poorten
“.
Deut.6: 4-9

Wanneer een mens in het leven van de wereld geïnteresseerd is, dan
loopt hij de kans minder gericht te zijn op God.
Het hart van de mens dient overeenkomstig de Kerkelijke leer
op het juiste doel gericht te zijn:
Mijn zoon, geef Mij je hart,
laten je ogen behagen hebben in Mijn wegen
“.
Spreuken 23: 26
Immers aan de hand van dit geloofspunt bezitten wij een vaste kern en houvast .

living at the top of the WorldNu zal er opgemerkt worden dat
een rationeel ingesteld persoon
de wereld toch dient te aanvaarden als
een mengeling van goed en kwaad, maar
dit is precies de houding waar
we als Christen de mist mee ingaan.
God heeft de mens geschapen naar Zijn Beeld en Gelijkenis, maar
Wij leven een aanvaardbaar leven:
– en toch lijkt dit leven, ondanks de grote inspanningen
die wij met vallen en opstaan getroosten,
hoewel draaglijk nauwelijks de moeite waard;
deze aanblik van de pracht van de hemelse en aardse werelden
is de pijn van onze aardse gebondenheid
“.
cf. Matthew Arnold.

Niemand twijfelt eraan dat de mens met deze wereld onmogelijk zo kan voortleven,
maar we kunnen niet genoeg kracht opbrengen om deze wereld om te vormen,
we bezitten de kracht gewoon niet om veranderingen te bewerkstelligen.
Is de mens voldoende bewogen om ontwikkeling tot stand te brengen;
vindt hij het werkelijk de moeite waard om zich hiertoe in te spannen?
Bekruipt hem niet een gevoel van medelijden en wanhoop wanneer
hij de strijd tussen goed en kwaad onder ogen ziet?
Ervaart hij niet de ambivalentie van de fanatieke pessimist en een fanatieke optimist?
Is hij ongelovig genoeg om voor de wereld te sterven en
christen genoeg om er in ten onder te gaan?
In deze combinatie, onderkennen we de rationele optimist die nalatig is en
de irrationele optimist die het succes bereikt .
Hij is bereid om de gehele wereld ten kostte van zichzelf te veranderen.

Processie van de heilige Martelaren1, Basilica di Sant'Apollinare Nuovo, RavennaTegelijkertijd kom ik de lichtzinnigheid van een enkele vrijdenker tegen die
hierbij opmerkt dat dit zelfmoord is, zoiets als een vroegchristelijke Martelaar.
Uiteraard is het plegen van zelfmoord het tegenovergestelde van de dood van een Martelaar.
Processie van de heilige Martelaren2, Basilica di Sant'Apollinare Nuovo, RavennaEen Martelaar is iemand,
die zoveel om iets of God[delijk Iemand] buiten zichzelf geeft, dat hij zijn eigen persoonlijke leven over het hoofd ziet.

Een zelfmoordenaar is iemand
die zo weinig om iets buiten zichzelf geeft, dat hij nog slechts het einde als
een vooruitzicht heeft.
De een wil iets schoons buiten zichzelf bereiken: de ander probeert gewoon aan alles een einde maken. Met andere woorden:
> De Martelaar is hoogstaand verheven, omdat hij [de wereld verzaakt of de gehele mensheid terzijde stelt) bekent hij juist deze ultieme band met het Leven; Hij stelt zijn hart boven zichzelf: hij sterft voor iets of Iemand Die leeft.
Suicide de Judas, Matthieu 8 detail> De zelfmoordenaar is onwaardig, want
hij bezit deze link in wezen niet:
hij is slechts vernietigend bezig; geestelijk vernietigt hij het universum zelf. Niet alleen is zelfmoord een zonde, wanneer een geestelijk onvermogen/ziekte niet z’n basis is, is het zelfs de grootste zonde.
Als mens kunnen we echter nimmer oordelen [bepaalde groepen psychiatrische patiënten bezitten immers een sterk verhoogd risico, ook neurobiologisch onderzoek heeft risicofactoren aangedragen].
Het blijft beschouwd worden als het ultieme en absolute kwaad,
de weigering om nog langer ​​belang in het bestaan ​​te stellen;
de weigering om het leven, de toezegging van trouw daartoe, te beroven.
De persoon die een mens doodt, doodt een mens.
De mens die zichzelf doodt, doodt alle mensen; want wat hem betreft
wist hij de hele wereld en alles wat ermee samenhangt [dus ook God] uit.
Zijn daad is [symbolisch gezien] erger dan inbreuk op de integriteit van de mens
en roept explosieve verontwaardiging op.
Want het vernietigt alles wat er voor hem bestaat: het beledigt alle vrouwen.
De dief is tevreden met diamanten; maar zelfmoord is dat niet: dat is zijn misdaad.
Hij kan niet worden omgekocht, zelfs niet door de het laatste oordeel in het Hemels Koninkrijk.
De dief doet zich tegoed aan de dingen die hij bemachtigt, echter niet hun eigenaar.
Maar de zelfmoordenaar beledigt alles wat op aarde bestaat door het terzijde te stellen.
Hij verontreinigt elke bloem door zijn weigering voor haar bestwil te leven.
Er bestaat niet het kleinste schepsel in de kosmos, die door zijn dood niet een ander onrecht aandoet.
Wanneer een mens zichzelf aan een boom verhangt, zouden de bladeren in woede dienen te vallen en de vogels in woede weg dienen te vliegen: want ieder van hen heeft van dat mensenkind een persoonlijke belediging ontvangen.
Natuurlijk kunnen er excuses voor deze handeling worden gevonden.
Er is meestal sprake van geen uitzicht op beëindiging van ondraaglijk lijden en
er komt bijna altijd kwaadwillige onbedachtzaamheid bij te pas.
Maar het gaat hier om het idee en de intelligente betekenis van alles te vernietigen,
dan komt er veel meer dan een rationele en filosofische waarheid op het einde van het leven, gedreven door het eigen lichaam, om de hoek kijken.
Er zit heus wel een betekenis in het – in een vergeethoekje – begraven van de zelfmoordenaar.
De misdaad van deze mens is anders dan alle andere misdaden – want het maakt zelfs misdaden onmogelijk.

Niemand andersPraten over suïcidaliteit, zowel eraan denken,
plannen maken, als over een mislukte poging,
is zo moeilijk en bijna onmogelijk.
De persoon zelf wil de mensen
uit haar/zijn omgeving niet wil kwetsen en/of
wil niet worden belemmerd in de plannen.
De omstanders durven er niet over te praten omdat
ze bang zijn dat praten wordt omgezet in daden.
Het is dan ook niet zo vreemd dat zij elkaar niet begrijpen. Het wordt soms figuurlijk doodgezwegen wat later letterlijk kan worden.
Toch is het met iemand erover praten zonder dat
je wordt veroordeeld helpt en dat kan in mijn ogen alleen in een neutrale omgeving,
bijvoorbeeld met een priester, huisarts of psychotherapeut.
En dat is niet zo gek, want de mensen uit je naaste omgeving
houden te veel van je om te kunnen luisteren
naar jou gevoelens over zelfdoding.

Uit recent onderzoek naar het ontstaan van suïcidaal gedrag, blijkt dat
zelfmoord vaak wordt vooraf gegaan door een suïcidaal proces.
Dit proces verloopt gedeeltelijk bewust en gedeeltelijk onbewust.
Bovendien is slechts een gedeelte ervan zichtbaar voor de omgeving.
Het suïcidaal proces veronderstelt een toenemende suïcidaliteit.
Dit proces wordt gekenmerkt door de suïcidale gedachten,
[telkens terugkerende] suïcidepoging[en] met een in de tijd toenemende graad van suïcidale intentie, planning van de pogingen en toenemende letaliteit [het percentage gevallen met dodelijke afloop] van de gebruikte methode.

Het begint met de gedachteHet suïcidaal proces
begint met gedachten aan zelfdoding.
Deze zijn aanvankelijk vaag zoals “ik zou willen dat ik er niet meer was” of “het zou voor iedereen beter zijn als ik er niet meer was”.
Deze gedachten kunnen concreter en meer dwingend worden en leiden tot een suïcidaal plan: hoe zal ik het doen, wanneer, met welk middel? Eventueel worden maatregelen getroffen om dit plan uit te voeren:
medicatie verzamelen, een touw zoeken, gaan kijken naar de spoorweg …, soms wordt het afscheid voorbereid door bepaalde regelingen
te treffen zoals
een testament of afscheidsbrief schrijven, dingen weggeven. Wanneer deze voorbereidingen uitgevoerd worden,stijgt de kans op een poging aanzienlijk.
De spreekwoordelijke “laatste druppel”, b.v. een kleine ruzie, een tegenslag,
eventueel in combinatie met ont-remmende factoren als
alcohol- en druggebruik en voorbeelden in de omgeving,
brengt de realisatie van het plan dichterbij.
Er kan een zelfmoordpoging volgen, al dan niet met dodelijke afloop.

wanneer zelfdoding de enige uitweg isNa een poging kan de suïcidale persoon
een gevoel van opluchting ervaren,
maar de kans dat het suïcidaal proces
weer opduikt is reëel.
Bij sommige personen loopt dit proces over jaren en zijn er verschillende pogingen.
Anderen doorlopen dit proces in een paar uren en zijn meer impulsief in hun gedrag.
Niet elk suïcidaal proces eindigt
in een zelfmoord.

In de beginfase van dit proces is men vaak angstig en agressief
als reactie op oncontroleerbare stress.
De factoren die deze stress veroorzaken kunnen zowel vanuit
de omgeving komen als van binnen de persoon zelf en
geven hem het gevoel “in de val te zitten”[zich gevangen voelen].
De persoon wil ontsnappen aan deze situatie die hij als ondraaglijk ervaart,
maar slaagt hier niet in.
time out2Hij voelt zich hulpeloos en hopeloos.
Suïcidaal gedrag wordt door hulpverleners
eerder als een schreeuw van pijn dan
als een roep om hulp gezien.
Suïcidaal gedrag kan een communicatief resultaat hebben, zonder dat communicatie het belangrijkste motief ervan is.
Iemand die suïcidaal gedrag stelt is meestal ambivalent;
> enerzijds wil men (misschien) dood zijn,
> anderzijds wil men een ander leven.
Men wil dat de situatie verandert, dat
de gevoelens die ermee gepaard gaan ophouden en
dat het lijden stopt.

Bij een zelfmoordpoging is er nog sprake van een actief verzet.
Men is angstig, prikkelbaar en agressief.
Verder in het suïcidaal proces neemt de hopeloosheid toe en
heeft men het gevoel uitgevochten te zijn.
Men heeft de neiging op te willen geven en
de kans op een effectieve zelfmoord wordt groot.
Op gevoelsmatig vlak en in het denken is er een vernauwing.
De persoon ervaart hoofdzakelijk negatieve gevoelens,
kan niet meer genieten en voelt zich in toenemende mate hulpeloos en hopeloos.

time out2Personen die zich in een suïcidaal proces bevinden
vertonen vaak denkstoornissen en geheugenstoornissen.
Opvallend is het zwart/wit-denken, waarbij
de persoon geen middenweg ziet,
alleen nog maar de extremen.

Andere mogelijke denkstoornissen zijn:
> op basis van één element een conclusie trekken;
b.v. in de beoordeling van een verhandeling merkt de leraar op dat
de inleiding te lang was, de leerling concludeert dat zijn verhandeling niet goed was.
> conclusies trekken op basis van irrelevante zaken;
b.v. de persoon wil iemand opbellen, de telefoon wordt niet beantwoord en
hij concludeert: “Zie je wel, er is niemand die mij nog kan helpen”.
> algemene conclusies trekken op basis van één gebeurtenis;
b.v.: “Ik ben gezakt op dit examen, ik zal niet slagen dit jaar”.
> het allerslechtste denken; b.v.:
Als ik niet slaag, heb ik geen toekomst meer”.

Ook het geheugen kan geblokkeerd raken.
Het gebeurt vaak dat de negatieve herinneringen de bovenhand halen op positieve herinneringen. Men kan zich ook niet meer goed herinneren hoe
men ervoor kan zorgen dat men zich beter gaat voelen.

Concreet kan de vernauwing op de volgende vlakken vast gesteld worden:
> De beleving van de eigen situatie:
de persoon ziet alleen het probleem, kan er geen afstand van nemen,
wordt erdoor opgeslorpt.
> De kijk op de eigen mogelijkheden:
de persoon verliest zijn kracht,
heeft de indruk zijn leven niet meer in handen te hebben.
> De gevoelswereld:
de persoon heeft een negatieve stemming en voelt zich somber,
moe, wanhopig, minderwaardig, machteloos, hulpeloos, hopeloos;
ook agressieve gevoelens zijn vaak aanwezig.
> de waarde beleving:
wat vroeger belangrijk was, lijkt de moeite niet meer.
Men verliest de kracht om zich nog voor iets in te zetten.
Ook het gevoel van eigenwaarde is sterk verminderd,
wat de kans op zelfvernietiging verhoogt.
> Het tijdsbesef en de ruimtebeleving:
de persoon ziet geen toekomst meer,
het lijden lijkt wel eeuwig te zullen duren.
De ruimte waarin iemand zich beweegt
wordt steeds kleiner, ook letterlijk.
> De intermenselijke relaties:
de persoon sluit zich geleidelijk aan meer af van zijn omgeving en raakt geïsoleerd.
Communicatie wordt gemeden; b.v. de telefoon wordt niet meer opgenomen,
afspraken worden afgezegd.
Sommige mensen hebben nog wel contacten, maar deze blijven oppervlakkig.
Het zich afsluiten van anderen biedt bescherming tegen nog meer gekwetst worden.
Tegelijkertijd heeft de persoon het gevoel dat niemand hem begrijpt of werkelijk kent.
Anderen stellen zich heel afhankelijk op t.o.v. één persoon, waardoor ze zeer kwetsbaar zijn. Door zich af te sluiten krijgen ervaringen die de negatieve gedachten en verwachtingen kunnen weerleggen, weinig kans.
Men voelt zich verlaten, in de steek gelaten.
Schuld- en schaamtegevoelens over het eigen suïcidaal gedrag maken dat
communicatie hierover vaak gemeden wordt.

opgesloten en voor altijd alleen . . .Vaak merkt men een vlucht in de verbeelding op.
De persoon zit opgesloten in zijn eigen fantasieën.
Er wordt gefantaseerd over de eigen dood:
Hoe zou de wereld eruit zien zonder mij?”.
Vage gedachten kunnen evolueren naar concrete plannen.
Men fantaseert over
hoe men het zou doen, waar, wanneer.
Hoe zal de begrafenis zijn? Wie zal er om mij treuren?
Hoe zullen de anderen zich voelen?

Bij adolescenten ziet men vaak een uitgewerkte fantasiewereld.
Naar aanleiding van een bepaald boek, gedicht of film, kunnen er
uitgebreide – soms romantische – fantasieën ontstaan over suïcide en dood.
Identificatie met en romantisering van de hoofdfiguur of schrijver,
kunnen als troost dienen en als afweer van de angst voor dood en suïcide.

suïcide-preventieIn suïcide-preventie is het van groot belang dat de hulpverlener vat krijgt op het suïcidaal proces en dat communicatie erover met de betrokkene op gang komt.
Ook in periodes van lijden, van suïcidale crisis, blijft de behoefte aan communicatie, aan contact met anderen, bestaan.
Veelal worden er signalen uitgezonden naar de omgeving. Deze signalen kunnen direct of indirect zijn, verbaal of via het gedrag.
Het herkennen, juist interpreteren en adequaat reageren op deze signalen
is dan ook zeer belangrijk.

Wat maakt dat een persoon terecht komt in een suïcidaal proces?
Hulpverleners stellen dat
Suïcidaal gedrag in elk geval geen ziekte is, maar
een gedragsmatige uiting van de wens een verandering,
al dan niet de dood, te bewerkstelligen.
Meestal is suïcidaal gedrag het gevolg van tegelijkertijd optredende
onderliggende en onmiddellijke factoren in
afwezigheid van beschermende factoren”.

Het concept “suïcidaal proces“ impliceert dat suïcidepreventie mogelijk is.
Suïcide is niet meer een “onbegrijpelijke plotse daad”, ook al
speelt het proces zich misschien volledig af zonder dat
de omgeving er signalen van opmerkt.
Door rechtstreekse bevraging bij de persoon en een gunstige reactie op signalen,
kan het proces duidelijk worden en is beïnvloeding en preventief handelen mogelijk.

MandilionDit betekent echter niet dat suïcide
steeds voorspelbaar is en
altijd kan voorkomen worden.
Wel kan men het risico proberen
in te schatten en
beschermende factoren activeren.

Gemiddeld maken jaarlijks zo’n 1500 mensen in Nederland
een einde aan hun leven.
Het aantal mensen dat over suïcide denkt, ligt veel hoger.

Priesters, diakens en ziekenbezoekers

in onze geloofsgemeenschappen hebben
een signaal-functie en dienen te allen tijde
naar professionele hulp te verwijzen:
• Wat ‘zij‘ kunnen doen:
Als iemand depressief is of zelfmoordgedachten heeft, is
onze eerste reactie proberen te helpen.
We geven advies, delen onze eigen ervaringen mee en proberen oplossingen te vinden.
Shut Up and Listen> We doen er beter
aan onze mond te houden en
te luisteren.
Mensen met zelfmoordgedachten
hebben geen behoefte aan
antwoorden of oplossingen.
Ze willen een veilige plaats waar ze hun angst en bezorgdheid kunnen uiten,
waar ze zichzelf kunnen zijn.
Luisteren – echt luisteren – is niet gemakkelijk.
We dienen de neiging te onderdrukken om iets te zeggen;
een opmerking te maken, iets aan een verhaal te willen toevoegen of
advies te willen geven.
We dienen niet alleen luisteren naar de feiten die iemand ons vertelt, maar
ook naar de gevoelens die erachter zitten.
We dienen de dingen vanuit hun gezichtspunt proberen te begrijpen,
niet vanuit het onze.
Professionele hulp:
Bij veel mensen bestaat het idee dat iemand die
veel aan suïcide denkt of erover praat,
nooit echt een einde aan zijn leven zal maken.
• Dit is een misverstand.
Elke uitspraak in deze richting is een signaal dat serieus genomen moet worden.
Hoe langer iemand met suïcidegedachten rondloopt, hoe groter de kans op een poging.

Resurrection, we become an icon of Christ's own Love for the worldDe hulpverlening op dit gebied
maakt gebruik van nieuwe en betere behandelmethoden; zij zijn gewend aan
de omgang met dit soort patiënten en
hebben op diverse terreinen van de samenleving overzicht en een betere ingang,
waardoor zij uitzicht kunnen bieden op
een beter leven.
Bidden wij voor al diegenen, die
zich in een uitzichtloze situatie bevinden;
dat de Heer Zich voor eeuwig
ook over hen ontfermen zal.

Orthodoxy & Hesychasm

Karoúlia [Grieks, Τα Καρούλια] is een gebied in het zuidwesten van de berg Athos, waar diverse kluizenaars wonenDe Traditie van het aanleren van het geestelijk gebed wordt in de Orthodoxe Kerk Hesychasme genoemd.
Het wordt tot in detail beschreven in
de Philokalia, een compilatie van wat diverse heiligen over het gebed en het geestelijk leven hebben geschreven.

In de praktijk draagt het Hesychastisch gebed maar een ​oppervlakkige gelijkenis met wat in andere tradities veelal mystiek gebed of meditatie wordt genoemd, hoewel deze overeenkomst ontzettend vaak in populaire geschriften op nogal overdreven wijze onjuist wordt benadrukt.
Men zou er bijvoorbeeld specifieke lichaamshoudingen bij dienen te betrekken en
het gebed zou moeten worden begeleid door een zeer bewuste ademhaling.
Waar het in werkelijkheid om gaat is het verwerven van een innerlijke stilte, het negeren van de fysieke zintuigen, het trachten te bereiken van een innig [gebeds]contact met de Heer.

H. Silouan de Athonite, frescodetail uit de I.M. Kellí Maroudá, naby Karyes, AthosDe hesychasts wordt geacht het gebod van Christus te volgen
Ga je binnenkamer [ταμεῖον] binnen” [Matth.6: 6], hetgeen
betekent dat je al je zintuigelijke indrukken dient te negeren en
je naar binnen dient te keren om te bidden.
Het omvat het onophoudelijk herhalen van het Jezusgebed:
Heer Jezus Christus, Zoon van God,
ontferm U over mij, zondaar“.

Sommigen leggen dit uit als een uit als een uit het verre oosten afkomstig mantra, maar een beoefening op zo’n manier schiet totaal haar doel voorbij, sterker nog de intentie, de achtergrond en het doel wordt geschonden.
Het is nimmer de bedoeling van de Kerkvaders geweest aaneensluitende lippendienst met
een “oppervlakkige” betekenis te propageren.
Een inhoudsloze herhaling van woorden wordt door hen als waardeloos beschouwd en
in de Hesychasme traditie zelfs als geestelijk schadelijk geacht.

De H. Theophan de kluizenaar haalt slechts terloops een keer aan dat
lichaamshoudingen en ademhalingstechnieken in zijn jeugd vrijwel verboden waren, omdat zij in plaats de Geest van God te verkrijgen,
de mensen ertoe brachten “hun longen te ruïneren“.
Gebedsnoer van de ''tranen van de moeder Gods'', [Δάκρυ της Παναγίας] wordt eveneens voor het Jezusgebed gebruiktHet Hesychasme werd door
de H. Gregory Palamas theologisch verdedigd tijdens drie afzonderlijke Hesychasme synodes in Constantinopel
in de periode van 1341-1351.
Hij werd door zijn collega-monniken op
de berg Athos gevraagd het Hesychasme te verdedigen tegen de aanvallen van
Barlaam van Calabrië, die voor een meer intellectualistische benadering van het                                                                                               gebed had gepleit.

‘Hemelladder’, ets uit de 17e eeuw van Jan Luyken, Amsterdam [1649-1712]Over de herdenking van de dood in
het boek “de Hemelladder” [stap 6]:
Elk woord wordt voorafgegaan
door het denken.
De gedachte aan de dood en de zonden
gaat vooraf aan wenen en rouw.
Niet elk verlangen naar de dood is goed.
Sommigen mensen, die voortdurend zondigen als macht der gewoonte,
bidden om in deemoed te mogen sterven.
Anderen, die weigeren zich te bekeren, roepen uit radeloosheid om de dood.

En sommigen, die zich uit hoogmoed emotieloos beschouwen, bezitten voor zolang het duurt geen angst voor de dood.
Anderen weer, [indien deze ergens te vinden zijn], roepen voorafgaand aan hun vertrek uit deze wereld, om de nederdaling van de Heilige Geest.
Er zijn er ook die zich vol verwondering afvragen: “Wanneer de herinnering aan de dood zo gunstig voor ons is waarom heeft God dan de kennis van het uur van de dood voor ons verborgen?

—> Niet wetende dat God ons op deze grandioze manier onze redding doet toekomen.

Want iemand die na zijn doop of kloosterleven – de wetenschap zou hebben – onmiddellijk zijn dood te moeten ondergaan, zou al zijn dagen door brengen in ongerechtigheid en
zou zich alleen op de dag van zijn dood aan de doop en bekering overgeven en zich met God verbinden.
Na een lange gewoonte van verbondenheid met de ondeugd zou hij volkomen onverbeterlijk volharden.

Het inzicht in de Passies aan de hand van de Philokalia [= de liefde voor het schone] en
de Kerkvaders over de genezing van de ziel door je onophoudelijk in te zetten tot het Jezusgebed

ascetismeIk kan in dit verband niet zwijgen over
het verhaal van Hesychius de Horebite.
Hij had zich zijn hele leven overgegeven
aan grove nalatigheid, zonder ook maar
de minste aandacht te schenken
aan zijn ziel.
Toen werd hij ernstig ziek en zijn einde leek nabij.
Toen hij daarbij tot zichzelf kwam,
smeekte hij ons allemaal om hem onmiddellijk te verlaten.
En hij blokkeerde de deur van zijn cel en bleef daar twaalf jaar lang zonder ooit een woord met  iemand anders te wisselen en zonder iets anders dan water en brood te eten.

Hij was al die tijd onverbeterlijk gebleken en was zo verrukt geraakt wat hij in de geest
in zijn extase had gezien, dat hij zijn manier van leven de rug toe keerde.
Hij was bij voortduring  met zijn verstand en gedachten bezig geweest maar vergoot nu stilletjes dikke tranen.
Toen hij op het punt stond te sterven, werd de steen voor zijn graf weggerold en
kon Christus bij hem binnendringen en na veel aandringen is
het enige wat wij ooit uit zijn mond nog hebben vernomen:

– “Vergeef me! Want niemand die de aanblik van de dood onder ogen heeft gezien
zal nog in staat zijn te zondigen
” -.

We waren met stomheid geslagen dat iemand die voorheen zo nalatig was geweest
zo plotseling te zien veranderen door deze confrontatie.
We hebben hem eerbiedig op het kerkhof begraven in de buurt van het klooster en een vastgestelde periode later hebben we zijn heilige overblijfselen trachten op te graven, maar we vonden ze niet.
Dus door Hesychius’s observatie en zijn prijzenswaardig berouw, liet de Heer ons zien dat
Hij degenen aanvaardt die zelfs na lange nalatigheid verlangen om te veranderen.
H. Johannes Climacos,
boek “De Hemelladder”, over de vooruitgang op de goddelijke weg.
de dokter als replica van God; '' Dokter, hoe lang heb ik nog?''.De Kerkvaders waarschuwen ons
over de noodzaak om ons te bekeren,
ons van de wereldse geneugten af te wenden.
Zoals de psalmist zegt:
De mens, zijn dagen zijn als gras;
als een veldbloem is zijn bloei.
Want wind waait erover, en hij is er niet meer;
zelfs zijn plaats is niet meer te vinden“.
uit Psalm 102 [103], vert RO-klooster Den Haag

> “In mijn lichtzinnigheid ben ik weggetrokken van het heilige werk; ik ben weggetrokken naar een ver land om slaaf te worden van vreemden, die
listig gebruik maakten van mijn hartstochten.
Maar nu keer ik terug naar Huis:
Vader, neem mij op en roep mij tot U, als een van Uw huurlingen
“.

??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????> “Neem mij op, Verlosser,
zoals de Verloren Zoon.
Laat mij in reinheid terugkeren
tot de vroegere schoonheid,
opdat ik Uw grote barmhartigheid
mag bezingen
“.

> “Barmhartige Verlosser,
strek ook mij Uw armen tegemoet,
zoals Gij ze hebt uitgestrekt naar de Verlorene, toen hij zich afkeerde van zijn zondige wegen.
                                                                                  Schenk mij de vroegere schoonheid terug,
                                                                                  die ik in mijn dwaasheid door slechte daden
                                                                                  verloren heb doen gaan“.
uit 1e ode van de metten
van de Zondag van H. Gregorios Palamas.

2e Zondag van de Grote vasten – Zondag van de Heilige Gregory Palamas [Γρηγόριος Παλαμάς, 1296–1359]

H. Gregory Palamas, icoon Dionysiou klooster, AthosDe zondag van de Heilige Gregorius Palamas is
de tweede zondag van de Grote Vasten.
Zij herdenkt de Heilige Gregory Palamas [1296-1359].
Gregory Palamas was een monnik van de berg Athos in Griekenland, later de metropoliet [aartsbisschop] van Thessaloniki en staat bekend als een vooraanstaande theoloog betreffende het  Hesychasm.
Zijn leer belichaamt de verdediging van het Hesychasm tegen de aanvallen van Barlaam, welke in westerse kringen veelal wordt aangeduid als Palamism,
Deze zondag wordt tussen de zondag van de Orthodoxie en
de zondag van het Groot en Heilig Kruis gevierd.

Iedere zondag in de Grote en Heilige Vasten heeft haar eigen speciale thema.
Deze zondag heeft als thema dat de mens door Gods genade in de Heilige Geest
een goddelijke staat, de theosis kan bereiken.
Dit spirituele thema geeft een uitbreiding  aan dat van de eerste zondag van de Grote Vasten, het Orthodox Geloof.
Als aanvulling op het verkrijgen van het Geloof, dient men zich inspanning te getroosten.

De Apostellezing geeft daarom aan dat we meer aandacht dienen te schenken aan
de dingen die we hebben gehoord, opdat wij niet zullen afdrijven …
hoe kunnen wij daaraan ontkomen, nu wij zo’n grote zaligheid in het vooruitzicht hebben?
[Hebr.1: 10 -2: 3]
Het Evangelie les toont ons de scene van de inspanning en het verlangen via
de verlamde die door het dak tot Christus wordt gebracht.
[Marc.2: 1-12]

Historisch was het de Heilige Gregory Palamas, die 14 november zijn feestdag heeft,
die getuigenis aflegde dat de mens, in dit leven al, door gebed en vasten
deelachtig kan worden aan het ongeschapen licht, Gods goddelijke Glorie.
Na de heiligverklaring van H. Gregorius Palamas in 1368, werd er een tweede herdenking vastgesteld;  waarbij als een tweede Triomf van de Orthodoxie voor de 2e Zondag van de Grote Vasten werd gekozen.Het viert de veroordeling van de tegenstanders van de H. Gregory Palamas en de rechtvaardiging van zijn leer van de Kerk.

Saint Gregory Palamas celebration in ThessalonikiTroparion           Tn.8
Toortsdrager van de Orthodoxie,
steun en leraar van de Kerk,
Sieraad van de monniken,
onoverwinnelijke kampioen van Theologen,
Roem van Thessalonika,
Prediker van Gods Genade,
wonderdoende Gregorios ,
Bid onophoudelijk opdat
onze zielen worden gered
“.

Kontakion          Tn.4
Nu is het tijd voor actie!
een vonnis staat ons te wachten!
Dus laten we snel opstaan​,
laten we met tranen van berouw
een liefdegift aanbieden:

Onze zonden zijn talrijker dan het zand van de zee;
maar vergeef ons, o Meester van allen,
zodat we de onvergankelijke kronen mogen ontvangen
“.

Kontakion          Tn 8
Heilig door God bezield instrument van Wijsheid,
stralende luid-klinkende bazuin van de theologie,
zo bezingen wij U, o God geïnspireerde Gregorios.
wiens geest zich gehel gevestigd heeft in de Eerste Geest.
leid ook onze geest tot Hem, o Vader,
opdat we mogen zingen:
‘Verheug u, prediker van genade’
“.

Orthodoxie & het gebed tijdens de vasten

Het gebed van Ephraim de Syriër

Heer en Meester van mijn leven,
Bewaar mij voor een geest van luiheid, moedeloosheid, heerszucht en ijdel gepraat.
Maar schenk mij, uw dienaar, een geest van ingetogenheid, nederigheid, geduld en liefde.
Ja mijn Heer en mijn Schepper,
Doe mij mijn eigen fouten zien en
niet mijn broeder veroordelen;
Want gij zijt gezegend
in de eeuwen der eeuwen. Amen
“.
gebed van Ephraïm de Syriër
Youtube: gebed van Ephraïm de Syriër                                                                                            [Engels]
De Blijde Boodschap roept ons op om de gewone handelingen van ons leven te beheersen;
dit vormt de basis van onze christelijke geloofsovertuiging waartoe wij ons inzetten.
Je zult er geen enkele oproep in de Schrift tegenkomen als verplichting de openbare eredienst bij te wonen, hoewel de Kerk daar wel toe aandringt; teneinde
door frequente aanwezigheid het beoogde doel voor ogen te blijven houden.
De Apostelen roepen wel via Christus op om de wereld te verzaken, aangezien de wereld een andere geestesgesteldheid en manier van leven heeft.
Het verzaken aan de wereld is het afscheid nemen van de geest van de wereld:
om al haar uitkomsten  en voortbrengselen vaarwel te zeggen, haar kwaad langs je te laten afglijden, haar zogenaamde vreugde te verwerpen en
geen waarde te hechten aan haar [zogenaamd] geluk.
De wereld achter je laten: is als pasgeboren baby’s, die in een nieuwe levenshouding worden geboren: om te leven als pelgrims met een spirituele blik, het heilige te zoeken en het hemelse en het andere leven na te jagen.
Het roept op ons dagelijks kruis op te nemen, onszelf te verloochenen en de zaligheid te belijden en na te jagen.

St Ephraim the SyrianHet verlangt arm van geest te worden:
– om de trots en ijdelheid van rijkdom te verzaken,
– om geen aandacht te hebben voor de dag van morgen,
– om te leven in de diepste staat van nederigheid,
– om je in werelds lijden te verheugen en
de begeerte af te wijzen.

De begeerte van het vlees omvat,
de begeerte van de ogen,
de grootsheid van het leven:
– om blessures te [ver]dragen,
– om te vergeven en onze vijanden te zegenen en
de mensen om je heen lief te hebben
zoals God hen liefheeft:
ons hele hart te richten op de genegenheid tot God en
te streven door de nauwe poort te gaan,
kortom het aangaan van een leven van eeuwige heerlijkheid.

onze Heer, Jezus ChristusDe gemeenschappelijke toewijding, die onze Heer en Verlosser Jezus Christus, ons heeft voorgeleefd is
om met Hem het gemeenschappelijk leven van
alle christenen te volgen.
Het is dan ook verwonderlijk dat het in de loop van
de geschiedenis zo belangrijk is geworden dat de aanwezigheid van de openbare eredienst belangrijker is geworden, dan datgene wat onze Heer ons als gemeenschappelijke christelijke taken
in het gewone leven heeft meegegeven.
De oproep daartoe vindt uiteraard plaats in onze samenkomst waarbij de dienst van het woord en het breken van het brood een voorname plaats innemen.
De toewijding dient echter evenzeer
in ons persoonlijk leven een plaats te krijgen,
want wanneer ze daar wordt beoefend, heeft de openbare eredienst zin, want
ze kunnen op geen andere plaats worden gerealiseerd, beoefend.

De verachting van de wereld en de hang naar hemelse genegenheid is een noodzakelijke geestesgesteldheid van alle christenen, het dient die vurige gesteldheid weer te geven
welke in de gehele levensloop als een rode draad aanwezig behoord te zijn.
– Wanneer zelfverloochening als een voorwaarde van het heil wordt beschouwd,
dan dient dit deel uit te maken van ons dagelijks leven.
– Wanneer nederigheid als een christelijke plicht wordt beschouwd,
dan dient het leven van een christen een onophoudelijk verloop van nederigheid
in al haar vormen te bezitten.
– Wanneer armoede van geest noodzakelijk wordt geacht, dient dit de geest en
het temperament van elke dag in ons leven zijn.
– Wanneer we geroepen worden om de naakte, de zieken en de gevangenen te verlichten,
dienen we, zo ver als we kunnen, het gemeenschappelijke goede doel daartoe te ondersteunen en door onze eenvoudige levenswijze onszelf daartoe in staat te stellen om dit uit te voeren.
– Wanneer we onze vijanden dienen lief te hebben, dienen we ons in ons gemeenschappelijk leven zo te gedragen dat er sprake is van een zichtbare oefening en
die onderlinge liefde ook bewaarheid kan worden.
– Wanneer wij de betekenis en dankbaarheid ten opzichte van God waar willen maken;
de vergeving van zonden, datgene waarmee ten opzicht van Hem hebben gefaald, willen verkrijgen, dienen we Zijn plichten, dat zijn de verplichtingen van elke dag,
in alle omstandigheden van ons leven waar te maken.
– Indien wij wijs en heilig willen worden, als pasgeboren kinderen van God, dan
kunnen we gewoon niet anders, dan afstand nemen van alles wat dwaas en ijdel
in ieder onderdeel van ons gemeenschappelijk leven.
– Wanneer we nieuwe schepselen zijn en ons bekleed hebben met Christus,
dienen we dit ook aan de wereld te laten zien, door de nieuwe manieren van leven
in de wereld als voorbeeld te stellen.
– Wanneer wij Christus willen volgen dient dit te blijken uit de manier
waarop wij elke dag als nieuw en herboren mens besteden.
Dit, en dit alleen, is het christendom,
een uniforme, open en zichtbare praktijk van al deze deugden.
Dit is waarnaar wij als zondaars streven en
met vallen en opstaan met behulp van onze Heer trachten te bereiken .

Maart de 4e – H. Gerasimos, de rechtvaardige van de Jordaan

interieur Gerasimos klooster aan de JordaanH Gerasimos leefde in de 5e eeuw en
was abt van een gemeenschap van 70 monniken die
in de woestijn ten oosten van Jericho leefden, in
de buurt van de rivier de Jordaan.
Hun leven was onverzettelijk, ze sliepen op rieten matten,
ze hadden cellen zonder deuren en de stilte werd strikt in acht genomen. Hun dieet bestond voornamelijk uit water, dadels en brood.
Er wordt gezegd, dat Gerasimos in zijn niet aflatend geloof en standvastigheid werd beïnvloed door een verwensing uit zijn jeugd, waarop  hij een leven ging leiden beneden het bestaansminimum.

Op een dag kwam Gerasimos, terwijl hij langs de Jordaan liep, een leeuw tegen die het in doodsangst uitbrulde. De leeuw kon zich, vanwege een grote splinter in een poot, niet in leven houden. Overmand door medelijden met het beest, verwijderde Gerasimos de splinter en maakte de wond schoon en verbond hem, waarna hij verwachtte dat de leeuw naar zijn grot zou terugkeren.
In plaats daarvan volgde het schepsel hem gedwee op zijn terugweg naar zijn klooster en
werd zijn toegewijd huisdier.
De hele gemeenschap was verbaasd over het plotseling vreedzame karakter van het dier
tot een leven van toewijding aan de abt; het roofdier at namelijk niets dan brood en groenten.

H Gerasimos van de JordaanDe leeuw kreeg als speciale taak het bewaken van de klooster ezel, die langs de Jordaan graasde.
Op een dag gebeurde het dat, terwijl de leeuw lag te dutten, de ezel afdwaalde en door een passerende handelaar werd gestolen.
Na zonder succes gezocht te hebben, keerde de leeuw terug naar het klooster, het hoofd laag bij de grond, vanwege zijn tekortkoming.
De broeders concludeerden al snel dat de leeuw de ezel had overmeesterd en opgegeten had.
Als straf, kreeg de leeuw de taak van de ezel; om het water in een zadelpak met vier aarden kruiken  van de rivier naar het klooster te gaan dragen.

Maanden later, gebeurde het dat de handelaar met de gestolen ezel en drie kamelen langs de Jordaan trok.
De leeuw herkende de ezel en brulde zo hard dat de handelaar op de vlucht sloeg en weg rende.
De leeuw nam het touw van de ezel tussen zijn kaken en leidde hem terug naar het klooster
met de kamelen, die er achteraan vastzaten en hen volgden.
De monniken beseften dat ze zich in de leeuw hadden vergist; waarop
de leeuw zijn naam “Jordanes” van de vader Gerasimos kreeg toegewezen.

Voor nog eens vijf jaar maakte de leeuw “Jordanes” deel uit van de kloostergemeenschap.
Toen vader Gerasimos in de Heer ontsliep en werd begraven, ging Jordanes op het graf van verdriet liggen brullen en legde haar hoofd op het graf tegen de grond.
Tenslotte liet ook Jordanes het leven en stierf op de laatste rustplaats van Gerasimos.

Jordanus, de Leeuw - standbeeld in het kloosterDe Icoon van de H. Gerasimos richt zich op de ontwikkeling van het directe contact tussen de monnik en de leeuw.
Abt Gerasimos en deze geschiedenis
zijn zo indrukwekkend dat
veel teksten naar hem verwijzen en
al snel na zijn dood werd hij als
een heilige erkend.
Het klooster dat hij stichtte heeft de tand van de tijd doorstaan en is tot op de dag  van vandaag een spirituele ontmoetingsplaats
van pelgrims in de woestijn.

Troparion           Tn.1
Saint-Gerasimos1“Als woestijnbewoner en
engel in het menselijk lichaam,
bleek u voor ons ​​een wonderdoener te zijn.
God-dragende vader Gerasimos
Door vasten, waken en bidden,
ontvangt u hemelse gaven om zieken te genezen en de zielen te redden van hen
die door u tot geloof zijn gekomen:
Eer aan God, Die u deze kracht verleende!
Eer aan Hem, Die u een kroon gaf!
Eer aan Hem, Die door u genezing verleent aan allen!
“.

Kontakion          Tn.4
Vader, door hemelse liefde ontstoken,
De voorkeur aan de hardheid van de woestijn van Jordanië
deed u alle geneugten van de wereld ontvluchten!
Daarom heeft een wild beest u zelfs naar uw overlijden gediend.
Hij stierf in gehoorzaamheid en verdriet op uw graf.
Door u is daarmee onze God verheerlijkt.
Nu u voor Hem staat, heilige Gerasimus,
houdt u nog steeds rekening met ons!
“.

Maart 8e – H. Felix, bisschop van Dunwich and verlichter van oost Anglia

H. Felix van Dunwich, Apostel en verlichter van oost Anglia, detailWat betekent het om je Kruis op te nemen?
Dit betekent dat je, van de hand van de Voorzienigheid,
ieder middel van genezing bereidwillig aanvaardt,
hoe bitter wat je wordt aangeboden,
ook maar kan zijn.
dat houdt in dat je je hele hebben en houwen
volledig in de hand van de Menslievende God overgeeft
“.
H. Nicolaas Velimirovich

Felix werd aan het einde van de zesde eeuw
geboren in Bourgondië hetgeen in oost-Frankrijk ligt.
Als jongeman werd hij hieromonnik, wellicht
onder invloed van de Ierse klooster van
de H. Columbanus bij Luxeuil in de Bourgogne.
Hier ontmoette hij een koninklijke uit East Anglia afkomstige banneling Sigebert, aan
wie Felix het christendom verkondigde en die hij doopte.

Neem je Kruis opToen Sigebert in 630 terugging naar oost Anglia,
vroeg hij Felix mee te gaan om zijn koninkrijk te evangeliseren.
Felix werd blijkbaar onmiddellijk tot bisschop gewijd, naar alle waarschijnlijkheid
door H. Honorius, de aartsbisschop van Canterbury.
Afvarend vanuit Kent, tekent de lokale traditie aan dat bisschop Felix aan
land kwam bij het verwoeste Romeinse fort wat
heden ten dage Felixstowe genoemd wordt.
Hoewel sommigen van mening zijn dat
bisschop Felix ‘Felixstowe’ als uitvalsbasis heeft uitgekozen,
geloven de meesten toch dat zijn bisschopszetel verder
langs de kust van Suffolk heeft gelegen wat nu
dan de bloeiende haven van Dunwich heet.

H. Felix van Burgundy, de bisschop van Dunwich, 8e maartBisschop Felix hield toezicht op het zendingswerk over geheel East Anglia.
De overlevering van Suffolk vermeldtt dat hij het was die
de lokale bevolking bijgebracht heeft om
kerken te bouwen met het vuursteen wat
zo overvloedig op Suffolkse velden voorhanden is.
Naast zijn kathedraal en een school die
naar wij aannemen in Dunwich gelegen waren en
zijn activiteiten in en nabij het Felixstowe schiereiland, was
hij o.a. ook actief in het noorden van de provincie
bijvoorbeeld bij HallowTree en in de buurt van Sutton Hoo.
Hier bij Beccles en in het dorp Flixton
[Hetgeen evenals Felixstowe naar de H. Felix is vernoemd],
predikte hij het christelijk geloof.
Ook blijkt hij op de Stour te hebben gevaren en
actief te zijn geweest in het zuiden van de provincie, in
Sudbury evenals in het centrum van Suffolk, heeft hij
samen met de toekomstige H. Sigebert een
klooster opgericht wat nu St. Edmunds in Bury heet.

Buiten Suffolk wordt ​​ook verkondigd dat
de H. Felix de oudste kerk in Norfolk te Babingley, in
de buurt van Sandringham heeft gesticht
De nabijgelegen dorpen van Shernborne en Flitcham, waarvan
wordt gezegd dat ze vernoemd zijn naar de H. Felix,
onderhouden nog steeds banden met de H. Felix.
H. Felix, die een miniatuur van de kerk in Woolpit, Suffolk vasthoudtDe heilige bisschop zou eveneens
in de omgeving van Swaffham bij  Saham Toney gepredikt hebben en misschien ook op Cockley Cley waar nog steeds een zeer oude kerk staat.
De heilige was ook actief in de buurt van Yarmouth op Loddon en Reedham en in dit gebied werkte hij nauw samen met een Ierse missionaris, de H. Fursey.
Tenslotte zegt de traditie dat
bisschop Felix een klooster stichtte in Soham in Cambridgeshire.

Bisschop Felix kon al dit werk doen dankzij
de volledige goedkeuring van de vrome koning van East Anglia, Sigebert.
Nadat deze in 635 stierf, werd Sigebert opgevolgd door zijn neef, Anna.
Deze man was de vader van diverse later heilig- verklaarde kinderen, waarvan
de meest bekende de H. Audrey is, die werd in het geloof werd onderwezen door
bisschop Felix en ook gedoopt, waardoor
zijn apostolisch werk na zijn ontslapen kon worden voortgezet.
Bisschop Felix overleed op 8 maart 647 en
werd daarop als de apostel van East Anglia gehuldigd en heilig verklaard.

H. Felix of Burgundy, Beeld achter het altaar van de h. Petruskerk in Mancroft, Norwich, UKTroparion           tn. 4
Als Regel van geloof en
een voorbeeld van zachtmoedighied,
heeft de waarheid van uw daden u aan uw kudde getoond.
Daarom zijt gij door nederigheid groot en
door armoede rijk geworden,
Vader en Hogepriester Felix.
Bid Christus God, onze zielen te redden
“.

Kondakion         tn.2
Goddelijke Roeper, bazuin van de Geest en
Planter van het geloof.
Uitroeier van het bigeloof,
beminde van de Heilige Drieëenheid.
Grote Vader, hiërarch Felix,
gij die heerst met de Engelen,
bid zonder ophouden voor ons allen
“.

28e februari – de H. Theodor, Grootmartelaar van Tyron en het wonder met de Kollyva

H. Theodorus, Grootmartelaar van TyronDeze heilige, glorierijke Martelaar van Christus was afkomstig uit Amasia in Pontus en was een Romeinse legeraanvoerder in  de tijd van de grote vervolging van keizer Maximianus [ca. 303].
Hij was al vanaf zijn jeugd christen maar
hield zijn geloof geheim, niet uit lafheid, maar
omdat hij van God nog geen teken had ontvangen
om zichzelf voor het martelaarschap op te offeren.
Terwijl zijn troepen in de buurt van de stad van Euchaïta [Helenopontus] werden gestationeerd, vernam hij dat de mensen in een stadsdeel de terreur van een vreselijke draak ondergingen, die hen vanuit het omliggende bos belaagde.

Hij realiseerde zich de zoektocht voleindigd was, waarin God hem zou laten zien of de tijd was gekomen om zichzelf te bieden voor het martelaarschap.
Diep in het bos kwam hij in een verlaten dorp waarvan de enige overgebleven bewoner, een christelijke prinses was, die Eusebia heette.
De H. Theodorus, die het monster verslaat en de prinses redtDeze Eusebia vertelde hem
waar het monster zijn hol had.
Hij ging op weg om het hol te vinden en bewapende zichzelf met
het teken van het Groot en Heilig Kruis.
Toen hij met het brullende, vuurspuwende beest geconfronteerd werd stak hij
zijn speer door zijn kop en doodde het.
Door Gods genade was hij er nu van overtuigd dat hij in staat zou zijn om de spirituele draak, de duivel te overwinnen.

Hij zou net zoals hij de zichtbare draak had gedood
zou de duivel overwonnen kunnen worden.
De H. Theodore keerde terug naar het kamp en
was ​​klaar om zijn christelijk Geloof te belijden.
Toen de commandant van zijn troepen een offer aan de goden van het Rijk wilde brengen, bleef Theodore in zijn tent.
Ik ben een christen,” zei hij tegen de ploeg die hem kwam ophalen’‘.
Ik ben alleen gericht op Christus. Hij is de Koning in wiens dienst ik sta en alleen voor Hem ben ik bereid offers te brengen!“.
Toen lieten zij hem in het bijzijn van andere christelijke soldaten
met listige vragen onderzoeken. Door goddelijke ijver bewogen moedigde Theodore zijn medechristenen met vuur aan om zich als hoogwaardige soldaten van Christus in zijn leger openbaar te maken.

Christus zegent de Alheilige Moeder Gods en de H.Theodore, mosaïc Demetriuskathedraal, Thessaloniki, GrDie nacht ging hij naar de heidense tempel en
sloeg het altaar van Rhea, de moeder van de goden kort en klein en legde de tempel door vuur in as.
Hij werd op heterdaad betrapt door een beheerder, welke hem zonder enig verzet aan de gouverneur Publius overleverde.
Er ontstond een oproer in Euchaïta toen dit bekend werd gemaakt; maar Theodore antwoordde rustig
op de vragen van de gouverneur en verkondigde
de absurditeit van het aanzien van een godheid, die
als een levenloos stuk hout in
luttele seconden tot as gereduceerd was.
Ondanks bedreigingen met ontzettende kwellingen antwoordde de Heilige:
Uw bedreigingen roepen bij mij geen angst op, want te midden van kwellingen zal de kracht van Christus mij vreugde en blijdschap schenken“.
Tandenknarsend van woede heeft de gouverneur hem daarop in een diepe kerker gegooid.

Die nacht verscheen Christus aan Zijn moedige dienaar en beloofde hem Zijn genade vooreerst zijn eten en drinken zou zijn, welke hem vreugde en bescherming zou verlenen.
Aldus getroost bracht Theodore zijn tijd hymnen zingend met de Engelen door, zodat ook al was
zijn cel werd afgesloten en versperd, de cipiers de indruk kregen dat andere christenen zich bij hem zouden hebben aangesloten.

fresco van de H. Theodore de Recruit and Theodore de CommandantToen men hem brood en water aanbood
weigerde Theodore dit met de woorden,
dat Christus hem voedsel uit de hemel beloofd had.
Toen hij de tweede keer vóór Publius werd  gebracht werd hem de functie van hogepriester van de afgoden aangeboden, waarop hij lachte en hij verzekerde
de gouverneur dat hij bereid was uit liefde voor Christus in stukken gesneden te worden.
Hij werd toen aan zijn enkels opgehangen terwijl zijn lichaam met ijzeren klauwen uiteen werd gescheurd.
Maar de ontembare overtuiging van de heilige
werd alleen maar versterkt
naarmate de beulen hem harder aanpakten.
De gouverneur bang dat dit voorbeeld andere christenen zou aanmoedigen, besloot dat het met hem  gedaan was en
hij veroordeelde hem om tot de dood door het vuur.
Martelaarschap van de Grootmartelaar, H. Theodore van TyronToen ze de brandstapel bereikt hadden en de Martelaar zijn kleding hadden ontnomen,
stuurde deze een vurig gebed tot God dat Deze de andere belijders zou versterken.
Hij liep vrijwillig de vlammen tegemoet, die hem omringden, maar deze lieten hem ongemoeid alsof ze voor hem wilden buigen.
In het midden van deze triomfantelijke vuurzee, die hem omringde, gaf de H. Theodore dankbaar zijn ziel aan God.
De vrome Eusebia heeft daarop zijn lichaam vrijgekocht, dat ze naar Euchaïta meenam.
Er werd daar een kerk ter ere van de martelaar gebouwd, die aan de vele pelgrims genezing van ziel en lichaam bezorgde, die hem vanwege zijn voorspraak kwamen bezoeken.

H. Theodore en het grote wonder van de Kollyva
Saint Theodor of tyron - Icoon Pantocrator monastery, AthosIn 361 deed Julianus de Afvallige zijn uiterste best om de heidense gebruiken weer te herstellen. Wetende dat de christenen gewend waren
de eerste week van de vasten door vasten en gebed te heiligen, gaf de sluwe tiran de prefect van Constantinopel de opdracht om
al het voedsel wat op de markten te koop was,
te besprenkeld met het bloed van dieren,
welke aan de goden geofferd waren.
Niemand in de stad Constantinopel zou op deze manier aan de besmetting van de afgoderij kunnen ontsnappen. Echter, de Heer liet Zijn uitverkoren volk niet in de steek, maar
stuurde Zijn dienaar Theodore om
de tiran te slim af te zijn.
Theodore vertoonde zich in een visioen aan Patriarch Eudoxius [360-364].
De heilige martelaar deelde hem mee wat er gebeurde en
liet hem weten dat hij de christenen moest instrueren niet
het eten van de markten te kopen.
In plaats daarvan  diende zij kolyva te eten
welke gemaakt wordt van korrels gekookte tarwe.
Dus, dankzij de tussenkomst van de heilige martelaar Theodore, zijn de Christelijke mensen van Constantinopel voor de besmetting van afgoderij bewaard gebleven.
Vanaf die tijd  herdenkt de Kerk dit wonder op de eerste zaterdag van de Grote Vasten,
om de gelovigen te herinneren aan het vasten en onthouden waarmee de macht van de zonde en de besmetting wordt voorkomen.

De heilige Theodore van Tyron heeft nog vele andere wonderen verricht voor
degenen die in Geloof een beroep op hem deden en die
in Christus Kerk het gebed en de diensten hebben voortgezet.
Op een dag verscheen hij in pracht en glorie op zijn witte paard aan een arme weduwe en bevrijdde haar enige zoon, die gevangen was genomen door de Saracenen.
Hij temde regelmatig opkomende stormen  gooide en verleende veiligheid tegen diefstal en
bracht verlorenen terug naar hun Heer Jezus Christus.
In al zijn wonderen, toonde deze Romeinse legeraanvoerder dat hij de hemelse beschermer van het christenvolk was geworden.

Orthodox-christelijke viering van het feest van Sint Theodore De Tyron
Het feest en de herdenking van de H. Theodore van Tyron wordt gevierd
met de Goddelijke Liturgie van de heilige Johannes Chrysostomus, die
wordt uitgevoerd op de ochtend van dit feest en wordt voorafgegaan door een dienst van de Metten [Orthros].
Een Grote Vespers kan de avond voor de dag van het feest worden gehouden.
De herdenking van de verschijning van de H. Theodore en het wonder van de kolyva
wordt elk jaar met een Goddelijke Liturgie en gedachtenis gevierd op de eerste zaterdag van de Grote Vasten.
Deze dag is de laatste van de drie zaterdagen van de zielen  Souls elk jaar waargenomen in het begin van de vastentijd plaatsvinden.
De gelovigen brengen kolyva mee naar de kerk en lijsten met namen van vrienden en familieleden mee, die in het geloof ontslapen zijn.
De namen worden tijdens de gedachtenisdienst door de priester hardop voorgelezen.

Troparion              Tn.2
Groot zijn de prestaties van het Geloof,
Want de Heilige Martelaar Theodore verheugde zich in de vlammen,
alsof het was aan wateren van rust,
Het aanbieden van zichzelf als zoete spijs aan de Drie-eenheid.
H. Theodore [met diadeem] en de H. Demetrius van ThessalonikiDaarom door zijn gebeden,
Christus God, red onze zielen!“.

Kontakion           Tn.8
Uw Geloof in Christus lag
als een pantser om uw hart:

Met Zijn hulp heeft u
de kracht van de vijand overwonnen.

Dus wordt u gekroond in de eeuwigheid
met een hemels diadeem“.

Door de gebeden van onze Alheilige Moeder Gods en alle Heiligen,
Heer Jezus Christus, onze God,
heb medelijden met ons ons en red ons!
Amen!

Heilige oudvader Porphyrios [Bairaktaris] van Kavsokalyvia [1906-1991] over de ascetische beoefening van het Vasten

Wandel waardig overeenkomstig de roeping, waarmee je geroepen bent
met alle nederigheid en zachtmoedigheid,
met lankmoedigheid en elkander in liefde te verdragen,
Zet je in de eenheid van Geest te bewaren door de band van de Vrede.
Een in Lichaam en een Geest, zoals je ook geroepen bent in de ene hoop van je roeping,
een Heer, een Geloof, een Doop,
Want God is de Vader van allen,
Hij Die is boven allen is verheven
en door allen en in allen werkzaam is.
Maar aan een ieder van ons is afzonderlijk Genade gegeven,
naar de mate, waarin Christus haar schenkt“.
Cf. Eph.4: 1-7

μονή Χρυσοπηγής• Dit artikel is mede samengesteld
aan de hand van het boek ‘Γέροντος Ποφύρου Καυσοκαλυβίτου Βίος και Λόγοι’,
door μοναστήρι ζωογόνο πηγή, Χρυσοπηγής, Χανιά, Κρήτη 2003;
> in het Engels vertaald ‘Wounded by love’  by Elder Porphyrios [Author],
John Raffan in 2005 [Translator]
> in het Nederlands vertaald
door het Klooster Portaïtisa, Trazegies, België, 2008.
uitgeverij Orthodox Logos, Tilburg
ISBN/EAN: 978-90-811555-5-7

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣMen wordt niet heilig door
het kwaad te bestrijden.
Laat het kwade met rust.
[wanneer je op straat uitwerpselen van een hond ziet liggen, loop je er ook omheen en
je kijkt er niet naar].
Kijk naar Christus en
al het schone wat je omringt,
alleen dat zal je redden.
Wat iemand heilig maakt is de liefde
voor de aanbidding van Christus,
die alle uitdrukkingsmogelijkheden te boven gaat, die alles wat bestaat te boven gaat.
Daarom probeert
de mens ascetische oefeningen te doen en neemt zaken op zich
die hem doen lijden uit liefde voor God.
Geen mens/monnik werd ooit heilig zonder ascetische oefeningen.
Niemand kan in het geestelijke omhoog komen
[de Ladder van John Climacos] zonder ascese.
Deze dingen zijn een noodzaak, je komt er niet omheen,
wil je vooruitgang boeken op de geestelijke weg.
Ascetische oefeningen zijn bijvoorbeeld metanieën [= grote of kleine buiging],
nachtwaken, enz. maar alles dient ongedwongen [zonder verplichting] te gebeuren.
as gentle as a lambAlles dient met vreugde te worden gedaan.
Het belangrijke zijn niet de metanieën die
wij kunnen maken, het bekruisigen of de gebeden, maar
de daad van het jezelf [aan Christus over] te geven,
de vurige liefde voor God en voor het geestelijke.
Er zijn veel mensen die deze dingen niet voor God doen,
maar als gymnastiekoefening, om
er fysiek voordeel uit te halen.
Maar geestelijke mensen doen dit om
er geestelijk voordeel mee te behalen; zij doen ze voor God.
Tegelijkertijd echter heeft het lichaam er
groot voordeel van en wordt niet ziek; er komt dus veel goeds uit voort.

H. Porphyrios [Bairaktaris] van Kafsokalivia, Athos.Bij de verschillende ascetische oefeningen,
metanieën, vigilies en andere onthoudingen,
is het vasten onlosmakelijk verbonden.
De Vaders hielden ervan te zeggen dat
een dikke bulk nog geen verfijnde geest maakt
[oa. H. Greg. de Theoloog & John Chrysostomos].
Alle boeken van de Vaders spreken over het vasten.
Zij benadrukken dat wij niet moeten eten wat
moeilijk verteerbaar is, of rijk en vet, omdat
dit niet alleen slecht is voor het lichaam, maar
vooral de ziel ontregelt.
Zij zeggen dat wanneer een lammetje slechts gras eet,
het daarom ook zo rustig is.
Daarom wordt er gezegd dat iemand
mak is als een lammetje is“.
Honden en katten en alle vleeseters zijn allemaal woeste dieren.
Vlees blijkt slecht te zijn voor mensen. Fruit en groente zijn juist goed.
De Ladder van de H. Johannes Climacos2Daarom spreken de heilige Vaders veelvuldig over Vasten en raden
zij het teveel eten en het plezier dat
men heeft bij het eten aan rijk voedsel
ten zeerste af.
Laat ons voedsel daarom eenvoudig zijn,
en laten wij er ons ook niet zoveel mee bezighouden, het leidt af van het gebed, waartoe we het doen.
Het is juist niet het goede eten of de goede levenscondities die
een goede gezondheid veroorzaken, maar eerder het tegenovergestelde.
Een heilig leven wordt door het leven in Christus gevormd [John van Kronstadt].
Ik ken kluizenaars die met de grootste strengheid hebben gevast en
nooit een dag ziek zijn geweest.
U loopt echt geen gevaar door te vasten en daarmee wat minder te consumeren.
Ik ben nog nooit iemand tegen gekomen die door te vasten ziek is geworden.
Mensen die vlees, eieren eten en melkproducten lopen meer gevaar ziek te worden dan
zij die een sober en mager dieet volgen.
Dit is een vaststaand feit en wordt bevestigd door de medische wetenschap.
Het wordt zelfs door vooraanstaande artsen aanbevolen.
Niet alleen worden zij die vasten niet ziek, maar
zij kunnen mogelijk zelfs van veel ziektes genezen.
Maar daarvoor dien je over Geloof beschikken en
dat kun je beter voeden dan je dikke buik.
Vast je zonder het Geloof in Christus dan zul je snel een leeg gevoel bemerken,
je misselijk voelen, naar eten verlangen. Vasten is namelijk een kwestie van geloof.
Het doet u geen kwaad wanneer je je eten beter na-kauwt en goed laat verteren.
Kluizenaars kunnen lucht in eiwitten veranderen en het vasten doet hen geen kwaad.
Wanneer je liefde kunt opbouwen voor het goddelijke,
kun je zelfs met plezier vasten en wordt alles veel gemakkelijker;
anders zou alles immers onoverkomelijk lijken.
Het overkomt degenen die hun hart aan Christus hebben gegeven en
met vurige liefde bidden dat zij erin slagen hun verlangen
naar voedsel en gebrek aan onthouding te overwinnen en
onder controle te houden.
Er zijn tegenwoordig genoeg mensen, die uit niet-religieuze overwegingen maar
gewoon omdat zij geloven dat het goed voor hun gezondheid is,
dachten dat ze onmogelijk een enkele dag zonder voedsel konden,
die nu vegetarisch leven.
Geloof me, het kan echt geen kwaad geen vlees te eten.
Maar wanneer iemand zwak en ziek is, is het echt geen zonde om
vlees, eieren en melkproducten te eten om
de gezondheid op peil te houden en te herstellen.
Denk er aan dat het menselijk lichaam water en zout nodig heeft.
Men hoort dikwijls dat zout slecht is, maar dit is niet waar;
het is een noodzakelijk element.
Er zijn zelfs mensen die er een grote behoefte aan hebben dan anderen.
Voor anderen is het niet zo noodzakelijk en voor sommigen is het ronduit slecht.
Het is een kwestie van de sporenelementen in het lichaam.
Hiervoor is onderzoek nodig.

H. Porphyrios Bairaktaris of Kafsokalivia2Ik heb een ideaalbeeld!
– iets om op de Heilige Berg ten uitvoer te brengen.
Ik heb namelijk tarwe besteld om dit fijn te malen en
bruin brood voor onszelf te gaan bakken.
En dan denk ik er tevens eraan om verschillende peulvruchten te malen en deze te vermengen:
tarwe met rijst, met soja, sojabloem met of met linzen, enz.
En dan beschikken wij ook nog over pompoenen,
tomaten, aardappelen en diverse andere groenten.
Vader Hesychios en ik zien het al voor ons.
Wij zeggen dan tegen elkaar
dat we ons ergens als kluizenaar kunnen vestigen en
tarwe zaaien en het dan in water weken en eten.
Is dat niet zo dat de heilige Basilios dit ook in de woestijn heeft gedaan?

En dit zou nu – in de ons gegeven tijd – onmogelijk zijn?
Het blijkt ook voor jou mogelijk te zijn een dusdanig vastenprogramma
samen te stellen dat gebaseerd is op bovengenoemde periode van vasten;
een werking die van oudsher is doorgegeven en die je jezelf eigen maakt,
heeft van oorsprong een eigen plaats in het Orthodoxe liturgisch leven ingenomen.
bij: Heer ik roep . . . [vespers 1e Zondag, tn.4]
Mozes en de brandende braambos, Arnold FribergToen Mozes, de heerlijke,
door het vasten was gereinigd, mocht hij U, naar Wie zijn verlangen uitging,
op de berg aanschouwen.
Volg hem dan na, mijn arme ziel,
haast u om in deze dagen van onthouding
gereinigd te worden van het kwaad,
opdat gij de Heer, Die u vergiffenis schenkt,
in uw ziel mag zien,
want Hij is de Goede, de Menslievende en Almachtige Heer
“. vert. Rus. klooster Den Haag

Moge de Heer ons allen een goede heilige vastentijd geven;
een waarachtige bekering in Christus door onze oefeningen
in een onophoudelijk gebed en aandacht.
Dat wij deelachtig mogen worden aan Zijn Goddelijke Genade,
het Mysterie van het Groot en Heilig Kruis en
de Opstanding van Christus mogen ervaren.

1e Zondag van de Grote en Heilige Vasten – Zondag van de Orthodoxie, de Waarheid van het Geloof

The Mind of the Orthodox Church; Amazon Paperback – 1998[Deze tekst is ontleend aan hoofdstuk 9 van het boek,
het “Synodikon van de Orthodoxie” door
Metropoliet Hierotheos van Nafpaktos ,
De gedachtengang van de Orthodoxe Kerk]
<<<
Iedereen die het “Synodikon van de Orthodoxie” leest
zal in een keer ontdekken dat, aan de ene kant, de ketters worden ge-‘anathematiseerd’ [verketterd] en
aan de andere kant door de heilige Vaders en belijders van de Kerk worden geprezen.
Voor de aanwezigen verkondigen het “anathema” indertijd drie keer en als laatste verkondigde
het volk bij elk voorstel ook drie keer dat zij dit
“zich eeuwige herinneren”.

Sommige mensen zijn nogal gechoqueerd wanneer zij een dergelijke actie meemaken of ervan horen, vooral als ze het “anathema” vernemen.
Ze vinden het erg hard en zeggen dat er op deze manier een geest van haat over de andere doctrines dan die van de Orthodoxe Kerk  wordt uitgedrukt.

vaders van de Oecumenische ConciliesMaar de feiten worden dan niet op
de juiste wijze geïnterpreteerd.
De vervloekingen kunnen niet als filosofische ideeën worden beschouwd of als een uiting van haat ten opzichte van de andere doctrines, maar
als een medische, heelkundige actie.
Allereerst worden de ketters door de keuze die zij hebben gemaakt beoordeeld als hun verval in ketterij en wordt hun afwijken van de leer van Christus Kerk bevestigd.
Door gebruik te maken van de filosofie hebben zij zichzelf in tegenstelling gebracht met
de Theologie en de Goddelijke Openbaring.
Op deze manier geven zij zelf de indicatie aan dat ze ziek zijn en zich in werkelijkheid afgezonderd hebben van de [oorspronkelijke] Kerk.
Deze afzondering [dwaling] toont de betekenis aan dat zij zich als ketter van de Kerk hebben afgescheiden.
De heilige Vaders bevestigen hen door het “anathema” van de reeds bestaande toestand en
daarnaast staan zij hun mede-christenen bij om zich te beschermen tegen deze ketterse dwaling/ziekte.

Metropoliet Hierotheos of NafpaktosEr bestaat hierover een karakteristieke uittreksel uit de registers van
de vierde bijeenkomst van het Zevende Oecumenische Concilie.
Daar wordt vermeld dat de heilige Vaders:
Het woord van Christus vervullen om
de lamp van de Goddelijke kennis welke
‘op de kandelaar’ is geplaatst om op
allen die in het huis zijn
[zijnde de Kerk]
te schitteren en om deze niet voor hen
“onder de korenmaat” te verbergen.
Op deze manier worden degenen die
de Heer belijden geholpen om ongehinderd
de pelgrimstocht  van het heil te vervolgen.
De heilige Vaders ontkrachten elke fout van de ketters door er in deze
grote afstand van te nemen, en wanneer een ledemaat rot is en ongeneeslijk
dan houw je ze af.
Zij bezitten de schop waarmee de dorsvloer wordt gereinigd en het graan, oftewel
het voedende Woord, wat het hart van de mens ondersteunt,
slaan ze op in het magazijn van de ene heilige Katholieke Kerk, maar
het kaf van het ketterse, de verkeerde leer verwijderen ze en
gooien het weg om het te verbranden in onblusbaar vuur
“.

Interieur van een kerk op de H. Berg Athos, kaarsen op een standaard en hangende lampades, op de voorgrond de voorzanger, met engelenmantel, die heen en weer loopt.Dus de ketters worden als ongeneeslijk ziek en als rotte ledematen van de Kerk beschouwd en worden daarom
afgesneden van het Lichaam van de Kerk.
De afwijkende, dwalende ketters dienen
in dit licht worden onderzocht [getoetst].
Op deze manier kan men dit als
Liefde van de Kerk voor
de mensheid beschouwen.
Want, zoals we elders eveneens hebben benadrukt, wanneer
iemand een foutieve geneeskundedidactiek aan de dag legt,
zijn er eveneens geen therapeutische resultaten en
zal nooit het gunstige resultaat van de behandeling worden bereikt.

Wat in het leven van mensen altijd op de eerste plaats komt is,
in iedere situatie, de opvoeding in de Kerk …
Onze Christenen dienen te leren wat er in de Kerk wordt gezegd en gedaan en
mensen dient tevens te worden bijgebracht van de dingen in de Kerk te gaan houden.
Tenzij we vanaf dit punt beginnen, hebben we niet met christendom te maken,
maar creëren
[vormen] we mensen die de geest van de Kerk niet in zich hebben en
hebben geen gelovigen maar onwetende bezoekers
“,
met andere woorden dan is de Kerk dood.
–  Metropoliet Dionysios van Kozani

Orthodoxie & het begin van de Grote Vasten [2] – 1e week

Lezingen van het 6e Uur:
In den beginne schiep God de hemel en de aarde.
De aarde nu was woest en ledig, en duisternis lag op de vloed en
de Geest Gods zweefde over de wateren.
En God zei laat er Licht schijnen en er was LichtEn God zei: Er zij licht; en er was licht.
En God zag, dat het licht goed was en
God maakte scheiding tussen het licht en de duisternis.
En God noemde het licht dag, en
de duisternis noemde Hij nacht.
Toen was het avond geweest en
het was morgen geweest: de eerste dag.
En God zei: Daar zij een uitspansel in het midden der wateren en dit make scheiding
tussen wateren en wateren.
En God maakte het uitspansel en
Hij scheidde de wateren die onder het uitspansel waren, van de wateren die boven het uitspansel waren;
en het was alzo.
En God noemde het uitspansel hemel.
Toen was het avond geweest en het was morgen geweest:
de tweede dag.
En God zei: Dat de wateren onder de hemel op een plaats samenvloeien en
het droge tevoorschijn kome; en het was alzo.
En God noemde het droge aarde en de samengevloeide wateren noemde Hij zeeën.
En God zag, dat het goed was.
En God zei:
Dat de aarde jong groen voortbrenge, zaadgevend gewas, vruchtbomen, die
naar hun aard vruchten dragen, welke zaad bevatten, op de aarde; en het was alzo.
En de aarde bracht jong groen voort, gewas, dat naar zijn aard zaad geeft en
geboomte, dat naar zijn aard vruchten draagt, welke zaad bevatten.
En God zag, dat het goed was.
Toen was het avond geweest en het was morgen geweest: de derde dag
“.
Genesis 1: 1-13

Toen Mozes, de Wetgever en profeet begon te spreken over de schepping van de wereld
om het door de Heer, door de majesteit van Zijn rechterhand, geschapen uitspansel van de hemel te laten zien voegde hij eraan toe:
En God zei: Dat er lichten zijn aan het uitspansel van de hemel om
scheiding te maken tussen de dag en de nacht en
dat zij dienen tot aanwijzing zowel van vaste tijden als van dagen en jaren;
en dat zij tot lichten zijn aan het uitspansel van de hemel om
licht te geven op de aarde; en het was alzo.
En God maakte de beide grote lichten, het grootste licht tot heerschappij over de dag en
het kleinere licht tot heerschappij over de nacht, benevens de sterren.
En God stelde ze aan het uitspansel van de hemel om licht te geven op de aarde en
om te heersen over de dag en over de nacht en
om het licht en de duisternis te scheiden.
En God zag, dat het goed was
“.
Genesis 1: 14-18

Christus en de KerkOok aan het firmament van het menselijk begrip
plaatste God
– hetgeen het gezag van de kerkvaders bevestigt – twee grote lichten, dat wil zeggen,
Christus en de Kerk, opdat Zij schijnen in de duisternis van onwetendheid en
onze bescheiden intelligentie verlichten zoals
de Evangelist Johannes  het Woord van de Heer omschrijft:
Want Het waarachtige licht, dat
ieder mens verlicht,
was komende in de wereld“.
John.1: 9

Plaats de lamp op de korenmaatTevens zijn er door God aan
dit firmament sterren geplaatst, hetgeen
de Aartsvaders, de Profeten en de Apostelen zijn, die ons met hun leer onderwezen en ons met hun wonderen verlichten, zoals
er in het Evangelie staat:
Gij zijt het licht in de wereld.
Een stad, die op een berg ligt, kan niet verborgen blijven
“,
                                                                               Matth.5: 14
en daar nog eens bovenop:
Laat zo uw licht schijnen voor de mensen, opdat
zij uw goede werken zien en uw Vader, die
in de hemelen is, verheerlijken
“.
Matth.5: 16

De Waarheid van de 12 apostelen overnemend behoort de Orthodoxe Kerk tot de ene Heilige en Apostolische KerkDe Apostelen, aan wie deze woorden waren gericht,
hebben zich terecht namens de gehele Kerk voorgenomen, dat
de Kerk zonder rimpels en zonder smet zou blijven, zoals de apostel zegt:
Christus heeft Zijn Gemeente liefgehad en heeft Zich voor haar overgegeven om
haar te heiligen, haar reinigende door het waterbad met het Woord en
zo Zelf de Gemeente voor Zich te plaatsen,
stralend, zonder vlek of rimpel of iets dergelijks,
zo dat zij heilig is en onbesmet
“.
Eph.5: 25-27

Nu zijn er tot onze tijden mensen die dankzij de leer van de Apostelen,
gelijk de sterren in deze wereld, niet alleen mensen die glansrijk werden
door het licht van hun verdiensten,
maar ook schitterde door de Grootsheid van hun leringen;
en die hebben het hele Universum door de stralen van hun prediking aangestoken,
zij hebben op allerlei plaatsen onderwezen, kloosters gesticht voor de Goddelijke eredienst, mensen geïnstrueerd om zich te onthouden van aardse zorgen en
om de duisternis van begeerlijkheid te verachten,
om de ware God te volgen door Wie alles ontstaan is
“.
Uit de levensbeschrijving van de volgelingen van
de H. Gregorius van Tours

Houdt de gedachte aan God altijd voor ogen,
houdt daarbij dit gebed om erbarmen op de tong:
Kom mij te hulp, o God;
Heer, haast U mij te helpen
“.
cf. Psalm 69: 2
H. Johannes Cassianus

21 Coptic Christian MartyrsKom met goede moed, Gelovigen,
laat ons de dwaling-brengende listen van de vijand doorzien en deze afwenden met het sterke pantser van het Vasten.
Laten wij niet betoverd worden door de lust van de hartstochten,
noch bevreesd zijn voor het vuur der beproevingen,
dan zal Christus, de menslievende, ons kronen met de kampprijs van trouw geduld.
Laat ons dus vol vertrouwen neervallen in gebed om
voor de wereld de Vrede te vragen en
voor onze zielen de grote genade
“.
gebed van de H. Theodorus in de Vespers