4e Zondag van de Grote en Heilige Vasten – H. Johannes Climacos [ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ] van de Sinaï, schrijver van de Geestelijke Ladder

Abraham sprak met GodWant toen God aan Abraham zijn belofte deed, zwoer Hij, omdat Hij bij niemand hoger kon zweren, bij Zichzelf, zeggende:
Voorzeker zal Ik u zegenen en zekerlijk u vermeerderen.
En zo, door geduld te oefenen, heeft deze het beloofde verkregen.
Want mensen zweren bij wie hoger is, en de eed dient hun tot bekrachtiging, als einde van alle tegenspraak.
Daarom heeft God, toen Hij des te nadrukkelijker aan de erfgenamen der belofte het onveranderlijke van Zijn raad wilde doen blijken,
Zich onder ede verbonden, 
opdat door twee onveranderlijke dingen, waarbij het onmogelijk is, dat God liegen zou, wij, die [tot Hem de] toevlucht genomen hebben,
een krachtige aansporing zouden hebben om de hoop te grijpen, die voor ons ligt.
Haar hebben wij als een anker der ziel, dat veilig en vast is, en
dat reikt tot binnen het voorhangsel,
waarheen Jezus voor ons als voorloper is binnengegaan
naar de ordening van Melchisedek hogepriester geworden in eeuwigheid“.
Hebr.6: 13-20

H. Johannes Climacos2Waarom viert de Kerk op de vierde zondag in de Grote en Heilige Vasten Johannes Climacos en niet, zoals vroeger, de Aartsvader en Patriarch Abraham?
In bovenstaande Apostellezing kun je nog de echo horen van dit oude gebruik. Inderdaad, toen het Ware Geloof zich begon te verspreiden,
werd het boek Genesis aan de catechumenen voorgelezen.
Zij kregen belangrijke instructies, die geput werden uit de aanvang van de Heilsgeschiedenis.
De schepping, de val van Adam, de uitdrijving uit het Paradijs, de moord van Kaïn op Abel, de bouw van de ark en de zondvloed en
vervolgens het verhaal van Abraham.
Hoe hij met zijn vrouw, zijn neef en zijn gehele hebben en houden zijn land verlaat en op weg gaat naar het Land, dat hem en zijn nageslacht door God beloofd werd.

Geloof, Hoop en Liefde
Melchizedek, koning & priester van de allerhoogste GodMelchisedek was koning van Salem en priester van de Allerhoogste God in  ‘Salem’ [= vrede], wat momenteel als het oude Jeruzalem [Hebr. ירושלים Jeroesjalajim] wordt aangeduid.
Volgens de plaatselijke legende was Melchisedek ook de stichter van Jeruzalem.
Toen Abram Lot had weten te bevrijden en weer op de terugtocht was, kwam de koning van Sodom hem tegemoet in de Sawevallei, ofwel de Koningsvallei.
De koning van Salem, Melchisedek, liet brood en wijn – een feestmaal – brengen.
Vervolgens vermeldt de Bijbelse tekst dat koning Melchisedek ook
priester van God was, van de Allerhoogste God.
En Melchisedek, de koning van Salem, bracht brood en wijn;
hij nu was een priester van God, de Allerhoogste.
En hij zegende hem en zei:
‘Gezegend zij Abram door God, de Allerhoogste, de Schepper van hemel en aarde,
En geprezen zij God, de Allerhoogste, die uw vijanden in uw macht heeft overgeleverd.
En hij gaf hem van alles de tienden’
“.
Een koning en een priester waaraan Abraham vervolgens 1/10 geeft van al wat hij verkreeg, waaruit blijkt dat Abram Melchisedek erkende als zijn meerdere.
De naam Melchisedek betekent ‘de koning is rechtvaardig’.
Al de eigenschappen bij elkaar, koning, priester, rechtvaardig en
de ‘Kerkbijdrage’, die Abraham deze rechtvaardige priesterkoning  betaalde
geeft ons toch het beeld van iemand door God gezonden [een engel].
Degenen die God liefhebben en naar Hem verlangen en zouden willen ontmoeten,
smeken Hem in zichzelf te mogen ervaren opdat ze zouden kunnen zeggen:
God is in ons door Zijn Heilige Geest“.
Zulke heldere zielen zijn Zalig, want van hun is het Koninkrijk der hemelen.
cf. Matth.5: 3
De Heer heeft ons lief gehad en Zich aan de eed gehouden, die
Hij onze  vaderen gezworen heeft,  Hij heeft ons met een sterke hand uitgeleid en
ons verlost uit het diensthuis, uit de macht van Farao [duivel], de koning van Egypte [de wereld], opdat wij zouden weten, dat de Heer, onze God, de enige God is,  de trouwe God,
Die het verbond en de goedertierenheid houdt jegens wie Hem liefhebben en
Zijn geboden onderhouden, tot in duizend geslachten“.
Deut.7: 8,9
Vader, hetgeen Gij Mij gegeven hebt –
Ik wil, dat, waar Ik ben, ook zij bij Mij zijn, om
Mijn heerlijkheid te aanschouwen, die Gij Mij gegeven hebt,
want Gij hebt Mij liefgehad voor de grondlegging van de wereld
“.
[uit hoogpriesterlijk gebed, Johannes de Theoloog].

De Heilige Johannes Climacos, die vandaag door de Orthodoxe Kerken
dankzij de Kerkvaders voor het voetlicht wordt gesteld,
was abt van het Sinaïklooster in de 7e eeuw.
De H. Johannes was al te oud
toen hij tot abt van het klooster op de berg Sinaï werd gekozen.
Hij was daar een lange periode en begon zijn verblijf in isolement.
'De geestelijke ladder' van Johannes Climacos - Berneboek.com, Euro 33,25Gedurende zijn totale afzondering schreef hij het
beroemde en zeer krachtige werk welke de titel meekreeg de “Hemelse ladder” of de “Ladder tot het Paradijs” of
Het bereiken van het nieuwe Israël, de mens die uit het geestelijke Egypte [de wereld] ontsnapt en de zee van het leven bewandelt“.
Dit werk omvat een systematische beschrijving van de monastieke route, de stadia tot de geestelijke volmaaktheid.
Het belangrijkste wat je ontmoet is het stelsel, een opsomming van een regelmatige reeks van ‘onderzoekingen’,
ingedeeld in etappes [treden].
De Hemelse Ladder is in eenvoudige volkstaal beschreven,
de schrijver houdt van metaforen en spreekt haast nadrukkelijk over het dagelijks leven; hij schrijft dan ook uit eigen ervaring. Afgezien van zijn persoonlijke ervaring is dit van begin tot eind gebaseerd op de Traditie, de leer van de “door God verlichte vaderen”.
De Ladder van de H. Johannes Climacos2Hij verwijst direct en indirect naar de Cappadocische periode aan de Nijl, over de H. Evragius van Pontus en gezegdes en uitspraken van de Kerkvaders.
Als westerse Kerkvader noemt hij de H. Johannes Cassianos en Gregorius de Grote.
De Hemelse Ladder eindigt in een speciaal “woord aan de leidinggevende” waarin de H. Johannes Climacos de plichten van de abt                                                                                         aanhaalt.
>>> engelse vertaling in pdf; THE LADDER OF DIVINE ASCENT by John Climacos

Een Hesychast is iemand die er naar streeft
zijn onstoffelijk wezen welke zich in
zijn lichamelijk lichaam bevindt te begrenzen
“.
H. Johannes Climacos

Groot Schema, ereteken welke door verwoede Hesychasten, onder hun kleed wordt gedragen.De H. Theophanos zegt dat degene
die Hesychasme bedrijft iemand is die,
Geheel in beslag wordt genomen
door het samenzijn met de Ene Heer,
met Wie hij van aangezicht tot aangezicht spreekt,
zoals een begunstigde van de keizer in zijn oor fluistert.
Zo sprak Abraham met God.
Deze activiteit van het hart wordt beheerst en bewaakt
door de stilte van de gedachten vast te houden.
H. Seraphim of Sarov, een geboren Hesychast uit de Russische TraditieDit niveau van geestelijke inspanning is zeer geavanceerd
en kan onmogelijk worden bereikt zonder eerst van onze passies bevrijd te zijn;
Dit is een absolute voorwaarde.
Hesychia kan alleen ontwikkeld worden
bij degenen die de ‘zoetheid van God’
geproefd hebben
“.

Zoetheid betekent niet alleen liefkozen, maar:

  • Erken dan van harte, dat de Heer, uw God,
    u vermaant, zoals een man zijn zoon vermaant
    “.
    Deut.8: 5
  • Zalig de mens die Gij onderricht, Heer;
    die Gij onderwijst door Uw Wet
    “.
    Psalm 93 [94]: 12
  • Zie, welzalig de mens, die God kastijdt;
    versmaad daarom de tucht van de Almachtige niet
    “.
    Job 5: 17
  • En dikwijls heeft hij hem ook
    in het vuur en in het water gedreven . . .
    “.
    Marc. 9: 22
  • Heft dan de slappe handen op en strekt de knikkende knieën en
    maakt een recht spoor met uw voeten, opdat
    hetgeen kreupel is niet uit het lid gerake, doch veeleer geneze
    “.
    Hebr.12: 6,7
  • Allen, die Ik liefheb, bestraf Ik en tuchtig Ik;
    wees dan ijverig en bekeer u
    “.
    Openb.3: 19

Doordat wij niet opmerkzaam zijn,
maken wij vele fouten die verbeterd dienen te worden.
We gebruiken een andere uitdrukking: het “tot de rede brengen”, wat “recht zetten” betekent. Wij struikelen op ons pad door achteloosheid of
door onze pogingen om het op eigen kracht te doen en
wij falen op die manier in vele dingen.
Maar God helpt Zijn kinderen telkens weer overeind en
laat hun dan zien op welk punt ze verkeerd hebben gehandeld.
Want de rechtvaardige valt zevenmaal, doch staat weer op, maar
de goddelozen struikelen in de rampspoed
“.
Spr.24: 16

De traptreden van de ladder naar de hemel
trede 1-4
: Afstand doen van de wereld en de gehoorzaamheid aan een geestelijke vader.
trede 5-7: Boete en benauwdheid (πένθος) als paden om ware vreugde
trede 8-17: Overwinnen van de ondeugden en de verwerving van de deugd
trede 18-26: Het vermijden van de valkuilen van ascese [luiheid, trots en geestelijke stilstand]
trede 27-29: Navolging van hesychia , of de vrede van de ziel,
over het gebed, en de apatheia
[passieloosheid of gelijkmoedigheid met betrekking tot aandoeningen of lijden]
trede 30. αγάπης, ελπίδος en πίστεως, Geloof, hoop en Liefde;
[de onderlinge verhouding van deze drie grootste deugden;
een korte vermaning en samenvatting van alles wat er in dit boek vermeld staat]

De Ladder van de H. Johannes Climacos3Het opklimmen tot God
Indien we niet zouden treuzelen,
wanneer een aardse koning roept en verlangt dat
wij aan Zijn hof komen om Hem van dienst te zijn en
we geen voorwendsel zouden zoeken,
maar dat wij alles achter ons zouden laten vallen om
vol ijver op Hem af stappen.
We dienen er dan op te letten dat, wanneer
de Koning der koningen en de Heer der heerscharen en de God der goden ons naar Zijn verheven Hemelse Dienst roept,
wij niet weigeren uit ledigheid of nalatigheid.
Daar wij daarbij dienen te overwegen dat wij eens                                                                    zonder verdediging voor Zijn Grote Rechterstoel zullen staan
.”
                                              H. Johannes Climacos, 1e trede §35.
Bij het voornemen zich uit de wereld terug te trekken
meent een Godsvruchtig mens de roep van God te horen.
Roeping betekent kiezen voor een leven waarin je tot je bestemming en tot je doel komt.
Kiezen voor een leven [en werk] waarin je al je talenten, capaciteiten en passies gebruikt
om te doen wat God je zeer indringend als verlangen gedurende lange tijd heeft ingegeven.
Deze roeping heeft voor die vrome een verplichtende kracht en
hij/zij dient er onvoorwaardelijk gevolg aan te geven.

a sheep that is sealedZoals deze rechtvaardige
in werkelijkheid was, door Gods Genade
de verlosser en herder van zijn geestelijke schapen, zo was ook de man die hij van God gekregen had als de schatbewaarder van de bezittingen van het klooster,
wijs meer dan wie ook en zachtmoedig zoals zeer weinigen.
Tot nut van de anderen, voer de γέροντας [ouderling] zonder reden tegen hem uit
in de kerk en gaf bevel hem te verjagen en dat op een misplaatste wijze.
Ik nu, daar ik wist dat hij onschuldig was aan de beschuldiging,
die de ποιμεν [herder] hem voor de voeten wierp,
begon onder vier ogen de econoom bij de herder te verdedigen.
Maar de wijze man zei:
‘Ook ik weet dat, vader, maar zoals het ellendig is en onrechtvaardig het brood te roven uit de hongerige mond van een kind, zo
benadeelt degene die aan het hoofd van zielen staat
èn zichzelf èn de geestelijk [εργατεσ] werknemer , indien
hij hem niet zoveel kronen verschaft, als hij ziet dat hij kan dragen op ieder ogenblik,
hetzij door beledigingen, hetzij door vernederende behandelingen,
door misprijzen en door bespottingen.
Want in drie zeer belangrijke opzichten begaat hij onrecht.
Eerst en vooral berooft de overste zichzelf van het loon dat
voortkomt uit de berisping [van een ander].
Ten tweede, wanneer hij ook derden kon helpen door de deugd van een ander,
heeft hij dat niet gedaan.
Ten derde – wat nog het ergste is – dat dikwijls zij, die
de indruk wekken over het meeste uithoudingsvermogen te beschikken, voor een tijd verwaarloosd worden en daar zij schijnbaar deugdzaam zijn, door
hun overste niet bestraft of berispt worden en daarom beroofd worden van
de [πραότητα] zachtmoedigheid en het [υπομονή] geduld, die zij bezaten.
Want indien een grond goed is en vruchtbaar en vet, weet dan dat
een tekort aan water van vernedering hem
kreupelhout kan laten voortbrengen en doornstruiken van
[τyφοε] verwaandheid en slechtheid en brutaliteit kan laten opbloeien.
Omdat hij dat wist schreef Paulus aan Timotheüs:
Verkondig het woord,
dring erop aan, gelegen of ongelegen,
weerleg, bestraf en bemoedig
met alle lankmoedigheid en onderrichting
“.
2Tim.4: 2
Toen ik tegen deze waarachtige leidsman de tegenovergestelde opinie verdedigde en daartegenin bracht de zwakheid van onze huidige generatie en dat wellicht door een onverdiende berisping, maar ook door een verdiende, de meesten van de kudde losgescheurd worden,
antwoordde dit huis van de wijsheid:
‘Een ziel, die omwille van Christus met Liefde en Vertrouwen aan haar herder verbonden is, wordt niet afvallig, zelfs al koste het bloed en vooral niet indien zij [de ziel] ooit
zijn weldaden tegenover haar striemen zou ervaren hebben, dat zij zich herinnert
degene [Apostel Paulus] die zegt:
‘Want ik ben verzekerd, dat noch dood noch leven,
noch engelen noch machten, noch heden noch toekomst,
noch krachten, noch hoogte noch diepte, noch enig ander schepsel
ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus, onze Heer’.

Rom.8 : 38,39
Maar het zou mij ten zeerste verbazen dat de ziel die
niet op deze wijze verbonden is en vastgehecht en verenigd met haar herder,
er in zou slagen haar verblijf op deze plaats te bestendigen.
Zij is immers door een gehuichelde gehoorzaamheid gebonden
“.
H. Johannes Climacos,
4e trede §24
Hij vergiste zich niet, deze grote man, werkelijk.
Trouwens, hij heeft schapen zonder vlek
én de weg getoond én tot volmaaktheid gebracht
én aan Christus als offer aangeboden.

de Hand van God met de geredde zielen - Resava [Manasija] Servië“ – Liefde is naar haar hoedanigheid
een gelijkenis met God,
voor zover dat voor stervelingen mogelijk is.
Naar haar werking
is ze dronkenschap van de ziel,
naar haar eigenheid is ze de bron van geloof,
afgrond van geduld en zee van nederigheid.
– Wie de Heer bemint,
heeft eerst zijn broeder bemind
cf. 1John.4: 20,
want  het tweede is het bewijs van het eerste.
Wie zijn naaste bemint,
zal kwaadsprekers nooit verdragen,
maar eerder van hen wegvluchten als voor                                                                                         vuur.
Wie zegt dat hij de Heer bemint, maar vertoornd is op zijn broeder,
gelijkt op een slaapwandelaar [bedriegt zichzelf en heeft een illusie].
– Liefde is schenker van [de gave van] profetie.
Liefde verschaft [de gave van] wonderen.
Liefde is afgrond van verlichting. Liefde is bron van vuur.
Hoe meer zij ontspruit, hoe meer zij de dorstige doet branden.
Liefde is een gemoedstoestand van de engelen.
Liefde omvat eeuwige vooruitgang.”
H. Johannes Climacos, 30e trede, §3, §15 en §18a
Christ Pantocrator, [detail] Chilandar, Athos [Gr.]De Liefde is voor de H. Johannes Climacos
het toppunt van al het Hoge en Goddelijke.
Daarom zijn haar effecten dan ook buitengewoon.
Er worden zielsgebieden blootgelegd, waarvan
wij tot nog toe geen vermoeden hadden:
wij mogen een blik werpen in
een door mystiek vuur vervulde ziel.
In het voorbijgaan worden haar ethische effecten vermeld;
‘gelukkig is hij die zo ijverig is op het gebied van de deugden als zij die
uit naijver waken over hun echtgenoten’
[30, §5b];
of wordt gewezen dat zij ‘haar minnaars onoverwinnelijk maakt’ [30, §18b].
Maar de grote interesse van de H. Johannes Climacos richt zich op de uitwerking in
de ‘dronkenschap van de ziel’ [30, §3].
Met steeds toenemende geestdrift wordt de Liefde bezworen:
‘Verlicht ons, geef ons te drinken, wees ons een gids  . . . . . opdat wij opstijgen naar U’ [30, §18b].
‘Gij hebt mijn ziel verwond en ik kan Uw vlam niet bedwingen.
‘Hoe meer de Liefde opkomt, hoe meer de dorstige doet opbranden’
[30, §18a].
‘De ziel is door een heilige waanzin overrompeld: [de Liefde] laat ook wie door haar zalige begeestering overvallen wordt, komt niet meer met rust’ [30, §1].
‘Gelukzalig is hij die zulk een vurig verlangen naar God bezit als een waanzinnige minnaar voor zijn geliefde heeft’ [30, §5a].
Hij is met Christus zeer nauw verbonden:
‘Een moeder pleegt niet zo gehecht te zijn aan het kind dat zij nog de borst geeft als een zoon van de christelijke Liefde altijd aan de Heer gehecht is’ [30, §5b].
Het gaat hier uiteraard niet om beeldtaal, maar om werkelijke mystieke ervaringen.
De stemming wordt steeds warmer en gebruikt de taal van het Hooglied.
De minnaar stelt zich onophoudelijk het gelaat van zijn Geliefde voor.
‘Zelfs tijdens de slaap wordt hij niet van zijn verlangen bevrijdt’ [30, §6].
Hooglied 5: 2 wordt geciteerd:
Ik sliep, maar mijn hart was wakker.
Hoor! Mijn lief klopt aan!
‘Doe open, zusje, mijn vriendin,
mijn duif, mijn allermooiste.
Mijn hoofd is nat van de dauw,
mijn lokken vochtig van de nacht’
“[erôs, 30, §7]
Dan volgt het slot waarin het verlangen en vervulling samenklinken:
‘De ziel verlangt en smacht naar de Heer als door een pijl van Liefde getroffen’ [30, §8].

Tot slot een gezegde uit de geschriften van de H. Johannes Climacos als geestelijk leidsman:

vasthouden aan God; ondanks alles vind je een blijvende Bron van Hoop”Alle dingen zijn mogelijk voor diegenen, die
geloven, zo heeft de Heer gezegd.
Ik ben onzuivere zielen tegengekomen die
tot over hun oren begeesterd zijn geworden
nadat zij de lichamelijke liefde bekend hadden.
Maar de ervaring met deze liefde gaf hen een reden voor berouw, ze hebben dezelfde liefde voor de Heer overgedragen en daardoor overwonnen zij alle angst,
werden ze aangespoord zich onverzadigbaar op
de liefde van God te storten,
dat is de reden waarom de Heer zegt:
Zien jullie deze vrouw?
Ik ben in uw huis gekomen; water voor Mijn voeten hebt gij Mij niet gegeven maar zij heeft met tranen Mijn voeten nat gemaakt en ze met haar haren afgedroogd.
Een kus hebt gij Mij niet gegeven, maar zij heeft, van dat Ik binnengekomen ben, niet opgehouden Mijn voeten te kussen.
Met olie hebt gij Mijn hoofd niet gezalfd, maar zij heeft met mirre Mijn voeten gezalfd.
Daarom zeg Ik u:
Haar zonden zijn haar vergeven, al waren zij vele, want zij betoonde veel liefde; maar
wie weinig vergeven wordt, die betoont weinig liefde.
En Hij zei tot haar: Uw zonden zijn u vergeven.
En die met Hem aan tafel waren, begonnen bij zichzelf te zeggen:
Wie is deze mens, dat Hij zelfs de zonden vergeeft?
En Hij zei tot de vrouw: Uw geloof heeft u behouden, ga heen in vrede!

Luc.7: 44-50

Mag de Heer ons een goede heilige Vastentijd met ware bekering  bezorgen,
door onze oefening, het onophoudelijk gebed en aandacht in Christus,
door deelachtig te zijn aan de Goddelijke Genade en
het Mysterie van het Groot en Heilig Kruis en dat wij
daardoor de Opstanding van Christus mogen ervaren.

Bij de Lofpsalmen van de Metten:
'I have found the One whom my soul loves'Komt, laat ons werken in de Mystieke wijngaard,
laat ons er vruchten verwerven van b
oetvaardigheid;
laat ons niet slechts zwoegen voor spijs en drank,
maar onder gebed en vasten deugden beoefenen.
Dan zullen wij de Heer van het welbehagen,
die ons ieder de denarie [4,5 gram zilver] verleent om onze zielen
vrij te kopen van de schuld van de zonden
in Zijn barmhartigheid
“.

16 Maart – H. Christodoulos Latrinos van Patmos [Ὅσιος Χριστόδουλος ὁ ἐν Πάτμῳ – 1020-1093]

H. Christodoulos van PatmosJohannes [κατὰ κόσμο Ἰωάννης, Yannos], was de
zoon van eenvoudige landbouwers Theodore en Anna, en werd in 1020 geboren in Nicea van Bithynië
in Klein-Azië in de elfde eeuw.
Johannes was een autodidact, die een voorliefde voor boeken ontwikkeld had.
Als jonge man, volgde hij een ascetisch leven en
bracht zijn leven door als een kluizenaar op de
berg Olympus van Klein-Azië
evenals in de woestijn van Palestina.
Hierij veranderde hij overeenkomstig de monastieke gewoonte van naam en kreeg de naam Christodoulos [hetgeen in het Grieks “slaaf van Christus” betekent].
Hij diende vervolgens als abt van het klooster op de berg [Mount] Lamos in Caris in het westen van Klein-Azië.
Na de inval van de Saracenen in 1085 vluchtten abt Christodoulos en de monniken van het klooster naar het eiland Kos in het zuidoosten van de Egeïsche Zee.

verovering van Kreta door de SaracenenSaracenen en de term Sarakenoi [Grieks: Σαρακηνοί] werd al door klassieke schrijvers
in de 1e eeuw gebruikt voor een Noord-Arabisch volk dat zich lange tijd verzette tegen de Byzantijnse keizers en zich al vroeg [8e eeuw] bekeerde tot de islam. Gedurende de middeleeuwen werd de term uitgebreid naar alle moslims en later alle
tegenstanders van de christenen, of ze nu Arabisch, Perzisch of Turks waren.

Op Kos vestigde Abt Christodoulos een klooster gewijd aan de Moeder Gods.
Ook op Kos ontmoette Christodoulos een asceet, Arsenius Skinouris,
zoon en erfgenaam van een rijke landeigenaar van Kos, die een spiritueel kind van de abt werd.  Samen, droomde ze van het herstel van het monastieke leven op het nabijgelegen eiland Patmos,
dat ontvolkt was  als gevolg van de aanvallen van Saraceense machthebbers.
Tijdens de daarop volgende jaren vestigde Hegoume Christodoulos ook een klooster op het eiland Leros, welke werd toegewijd aan de H. Johannes de Theoloog.

In 1088 presenteerde Vader Christodoulos zich met Arsenius, aan het hof van keizer Alexius I Comnenos in Constantinopel en maakte zijn plan bekend om het eiland Patmos te herbevolken met kloosterlingen. De keizer stemde in met zijn verzoek.
Vadertje Christodoulos kreeg de soevereiniteit over het eiland Patmos,
met als tegenprestatie dat hij zijn activiteiten op Kos, die gebonden waren aan de erfenis van Arsenius, afstond.
In augustus 1088 nam vadertje Christodoulos bezit van het “verlaten en onbewoond eiland” van Patmos.

Orthodoxe Kerk ConstantinopelToen hij terugkwam vanuit Constantinopel, nam hij metselaars en andere ambachtslieden met zich mee en
begon in 1091 met de bouw van het klooster dat opnieuw werd toegewijd aan de H. Johannes de Theoloog.
Het nieuwe klooster werd gebouwd op de ruïnes van de Johannesbasiliek uit de 4e eeuw en een vroegere tempel aan de heidense godin Diana.
Het werd opgebouwd met een defensieve structuur die hij “de Vesting” noemde.
De structuur van zijn opgebouwde klooster is tot op de dag van vandaag in gebruik gebleven.

In 1093 echter werd vadertje Christodoulos en de monniken, door de invallen van Emir Dzaha op het eiland, gedwongen te vluchten naar het eiland Euboia.
Vadertje Christodoulos overleed daar op 16 maart 1093.
De monniken hebben het klooster een paar jaar later herwonnen en keerden naar Patmos terug.
Zij namen ongeschonden gebleven relikwieën van de H.  Latrinos van Patmos met zich mee, zodat hij aldaar in het klooster van de H. Johannes de Theoloog, onder hun hoede kon rusten.

 

2e Zondag van de Grote vasten – Zondag van de Heilige Gregory Palamas [Γρηγόριος Παλαμάς, 1296–1359]

H. Gregory Palamas, icoon Dionysiou klooster, AthosDe zondag van de Heilige Gregorius Palamas is
de tweede zondag van de Grote Vasten.
Zij herdenkt de Heilige Gregory Palamas [1296-1359].
Gregory Palamas was een monnik van de berg Athos in Griekenland, later de metropoliet [aartsbisschop] van Thessaloniki en staat bekend als een vooraanstaande theoloog betreffende het  Hesychasm.
Zijn leer belichaamt de verdediging van het Hesychasm tegen de aanvallen van Barlaam, welke in westerse kringen veelal wordt aangeduid als Palamism,
Deze zondag wordt tussen de zondag van de Orthodoxie en
de zondag van het Groot en Heilig Kruis gevierd.

Iedere zondag in de Grote en Heilige Vasten heeft haar eigen speciale thema.
Deze zondag heeft als thema dat de mens door Gods genade in de Heilige Geest
een goddelijke staat, de theosis kan bereiken.
Dit spirituele thema geeft een uitbreiding  aan dat van de eerste zondag van de Grote Vasten, het Orthodox Geloof.
Als aanvulling op het verkrijgen van het Geloof, dient men zich inspanning te getroosten.

De Apostellezing geeft daarom aan dat we meer aandacht dienen te schenken aan
de dingen die we hebben gehoord, opdat wij niet zullen afdrijven …
hoe kunnen wij daaraan ontkomen, nu wij zo’n grote zaligheid in het vooruitzicht hebben?
[Hebr.1: 10 -2: 3]
Het Evangelie les toont ons de scene van de inspanning en het verlangen via
de verlamde die door het dak tot Christus wordt gebracht.
[Marc.2: 1-12]

Historisch was het de Heilige Gregory Palamas, die 14 november zijn feestdag heeft,
die getuigenis aflegde dat de mens, in dit leven al, door gebed en vasten
deelachtig kan worden aan het ongeschapen licht, Gods goddelijke Glorie.
Na de heiligverklaring van H. Gregorius Palamas in 1368, werd er een tweede herdenking vastgesteld;  waarbij als een tweede Triomf van de Orthodoxie voor de 2e Zondag van de Grote Vasten werd gekozen.Het viert de veroordeling van de tegenstanders van de H. Gregory Palamas en de rechtvaardiging van zijn leer van de Kerk.

Saint Gregory Palamas celebration in ThessalonikiTroparion           Tn.8
Toortsdrager van de Orthodoxie,
steun en leraar van de Kerk,
Sieraad van de monniken,
onoverwinnelijke kampioen van Theologen,
Roem van Thessalonika,
Prediker van Gods Genade,
wonderdoende Gregorios ,
Bid onophoudelijk opdat
onze zielen worden gered
“.

Kontakion          Tn.4
Nu is het tijd voor actie!
een vonnis staat ons te wachten!
Dus laten we snel opstaan​,
laten we met tranen van berouw
een liefdegift aanbieden:

Onze zonden zijn talrijker dan het zand van de zee;
maar vergeef ons, o Meester van allen,
zodat we de onvergankelijke kronen mogen ontvangen
“.

Kontakion          Tn 8
Heilig door God bezield instrument van Wijsheid,
stralende luid-klinkende bazuin van de theologie,
zo bezingen wij U, o God geïnspireerde Gregorios.
wiens geest zich gehel gevestigd heeft in de Eerste Geest.
leid ook onze geest tot Hem, o Vader,
opdat we mogen zingen:
‘Verheug u, prediker van genade’
“.

Maart de 4e – H. Gerasimos, de rechtvaardige van de Jordaan

interieur Gerasimos klooster aan de JordaanH Gerasimos leefde in de 5e eeuw en
was abt van een gemeenschap van 70 monniken die
in de woestijn ten oosten van Jericho leefden, in
de buurt van de rivier de Jordaan.
Hun leven was onverzettelijk, ze sliepen op rieten matten,
ze hadden cellen zonder deuren en de stilte werd strikt in acht genomen. Hun dieet bestond voornamelijk uit water, dadels en brood.
Er wordt gezegd, dat Gerasimos in zijn niet aflatend geloof en standvastigheid werd beïnvloed door een verwensing uit zijn jeugd, waarop  hij een leven ging leiden beneden het bestaansminimum.

Op een dag kwam Gerasimos, terwijl hij langs de Jordaan liep, een leeuw tegen die het in doodsangst uitbrulde. De leeuw kon zich, vanwege een grote splinter in een poot, niet in leven houden. Overmand door medelijden met het beest, verwijderde Gerasimos de splinter en maakte de wond schoon en verbond hem, waarna hij verwachtte dat de leeuw naar zijn grot zou terugkeren.
In plaats daarvan volgde het schepsel hem gedwee op zijn terugweg naar zijn klooster en
werd zijn toegewijd huisdier.
De hele gemeenschap was verbaasd over het plotseling vreedzame karakter van het dier
tot een leven van toewijding aan de abt; het roofdier at namelijk niets dan brood en groenten.

H Gerasimos van de JordaanDe leeuw kreeg als speciale taak het bewaken van de klooster ezel, die langs de Jordaan graasde.
Op een dag gebeurde het dat, terwijl de leeuw lag te dutten, de ezel afdwaalde en door een passerende handelaar werd gestolen.
Na zonder succes gezocht te hebben, keerde de leeuw terug naar het klooster, het hoofd laag bij de grond, vanwege zijn tekortkoming.
De broeders concludeerden al snel dat de leeuw de ezel had overmeesterd en opgegeten had.
Als straf, kreeg de leeuw de taak van de ezel; om het water in een zadelpak met vier aarden kruiken  van de rivier naar het klooster te gaan dragen.

Maanden later, gebeurde het dat de handelaar met de gestolen ezel en drie kamelen langs de Jordaan trok.
De leeuw herkende de ezel en brulde zo hard dat de handelaar op de vlucht sloeg en weg rende.
De leeuw nam het touw van de ezel tussen zijn kaken en leidde hem terug naar het klooster
met de kamelen, die er achteraan vastzaten en hen volgden.
De monniken beseften dat ze zich in de leeuw hadden vergist; waarop
de leeuw zijn naam “Jordanes” van de vader Gerasimos kreeg toegewezen.

Voor nog eens vijf jaar maakte de leeuw “Jordanes” deel uit van de kloostergemeenschap.
Toen vader Gerasimos in de Heer ontsliep en werd begraven, ging Jordanes op het graf van verdriet liggen brullen en legde haar hoofd op het graf tegen de grond.
Tenslotte liet ook Jordanes het leven en stierf op de laatste rustplaats van Gerasimos.

Jordanus, de Leeuw - standbeeld in het kloosterDe Icoon van de H. Gerasimos richt zich op de ontwikkeling van het directe contact tussen de monnik en de leeuw.
Abt Gerasimos en deze geschiedenis
zijn zo indrukwekkend dat
veel teksten naar hem verwijzen en
al snel na zijn dood werd hij als
een heilige erkend.
Het klooster dat hij stichtte heeft de tand van de tijd doorstaan en is tot op de dag  van vandaag een spirituele ontmoetingsplaats
van pelgrims in de woestijn.

Troparion           Tn.1
Saint-Gerasimos1“Als woestijnbewoner en
engel in het menselijk lichaam,
bleek u voor ons ​​een wonderdoener te zijn.
God-dragende vader Gerasimos
Door vasten, waken en bidden,
ontvangt u hemelse gaven om zieken te genezen en de zielen te redden van hen
die door u tot geloof zijn gekomen:
Eer aan God, Die u deze kracht verleende!
Eer aan Hem, Die u een kroon gaf!
Eer aan Hem, Die door u genezing verleent aan allen!
“.

Kontakion          Tn.4
Vader, door hemelse liefde ontstoken,
De voorkeur aan de hardheid van de woestijn van Jordanië
deed u alle geneugten van de wereld ontvluchten!
Daarom heeft een wild beest u zelfs naar uw overlijden gediend.
Hij stierf in gehoorzaamheid en verdriet op uw graf.
Door u is daarmee onze God verheerlijkt.
Nu u voor Hem staat, heilige Gerasimus,
houdt u nog steeds rekening met ons!
“.

Heilige oudvader Porphyrios [Bairaktaris] van Kavsokalyvia [1906-1991] over de ascetische beoefening van het Vasten

Wandel waardig overeenkomstig de roeping, waarmee je geroepen bent
met alle nederigheid en zachtmoedigheid,
met lankmoedigheid en elkander in liefde te verdragen,
Zet je in de eenheid van Geest te bewaren door de band van de Vrede.
Een in Lichaam en een Geest, zoals je ook geroepen bent in de ene hoop van je roeping,
een Heer, een Geloof, een Doop,
Want God is de Vader van allen,
Hij Die is boven allen is verheven
en door allen en in allen werkzaam is.
Maar aan een ieder van ons is afzonderlijk Genade gegeven,
naar de mate, waarin Christus haar schenkt“.
Cf. Eph.4: 1-7

μονή Χρυσοπηγής• Dit artikel is mede samengesteld
aan de hand van het boek ‘Γέροντος Ποφύρου Καυσοκαλυβίτου Βίος και Λόγοι’,
door μοναστήρι ζωογόνο πηγή, Χρυσοπηγής, Χανιά, Κρήτη 2003;
> in het Engels vertaald ‘Wounded by love’  by Elder Porphyrios [Author],
John Raffan in 2005 [Translator]
> in het Nederlands vertaald
door het Klooster Portaïtisa, Trazegies, België, 2008.
uitgeverij Orthodox Logos, Tilburg
ISBN/EAN: 978-90-811555-5-7

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣMen wordt niet heilig door
het kwaad te bestrijden.
Laat het kwade met rust.
[wanneer je op straat uitwerpselen van een hond ziet liggen, loop je er ook omheen en
je kijkt er niet naar].
Kijk naar Christus en
al het schone wat je omringt,
alleen dat zal je redden.
Wat iemand heilig maakt is de liefde
voor de aanbidding van Christus,
die alle uitdrukkingsmogelijkheden te boven gaat, die alles wat bestaat te boven gaat.
Daarom probeert
de mens ascetische oefeningen te doen en neemt zaken op zich
die hem doen lijden uit liefde voor God.
Geen mens/monnik werd ooit heilig zonder ascetische oefeningen.
Niemand kan in het geestelijke omhoog komen
[de Ladder van John Climacos] zonder ascese.
Deze dingen zijn een noodzaak, je komt er niet omheen,
wil je vooruitgang boeken op de geestelijke weg.
Ascetische oefeningen zijn bijvoorbeeld metanieën [= grote of kleine buiging],
nachtwaken, enz. maar alles dient ongedwongen [zonder verplichting] te gebeuren.
as gentle as a lambAlles dient met vreugde te worden gedaan.
Het belangrijke zijn niet de metanieën die
wij kunnen maken, het bekruisigen of de gebeden, maar
de daad van het jezelf [aan Christus over] te geven,
de vurige liefde voor God en voor het geestelijke.
Er zijn veel mensen die deze dingen niet voor God doen,
maar als gymnastiekoefening, om
er fysiek voordeel uit te halen.
Maar geestelijke mensen doen dit om
er geestelijk voordeel mee te behalen; zij doen ze voor God.
Tegelijkertijd echter heeft het lichaam er
groot voordeel van en wordt niet ziek; er komt dus veel goeds uit voort.

H. Porphyrios [Bairaktaris] van Kafsokalivia, Athos.Bij de verschillende ascetische oefeningen,
metanieën, vigilies en andere onthoudingen,
is het vasten onlosmakelijk verbonden.
De Vaders hielden ervan te zeggen dat
een dikke bulk nog geen verfijnde geest maakt
[oa. H. Greg. de Theoloog & John Chrysostomos].
Alle boeken van de Vaders spreken over het vasten.
Zij benadrukken dat wij niet moeten eten wat
moeilijk verteerbaar is, of rijk en vet, omdat
dit niet alleen slecht is voor het lichaam, maar
vooral de ziel ontregelt.
Zij zeggen dat wanneer een lammetje slechts gras eet,
het daarom ook zo rustig is.
Daarom wordt er gezegd dat iemand
mak is als een lammetje is“.
Honden en katten en alle vleeseters zijn allemaal woeste dieren.
Vlees blijkt slecht te zijn voor mensen. Fruit en groente zijn juist goed.
De Ladder van de H. Johannes Climacos2Daarom spreken de heilige Vaders veelvuldig over Vasten en raden
zij het teveel eten en het plezier dat
men heeft bij het eten aan rijk voedsel
ten zeerste af.
Laat ons voedsel daarom eenvoudig zijn,
en laten wij er ons ook niet zoveel mee bezighouden, het leidt af van het gebed, waartoe we het doen.
Het is juist niet het goede eten of de goede levenscondities die
een goede gezondheid veroorzaken, maar eerder het tegenovergestelde.
Een heilig leven wordt door het leven in Christus gevormd [John van Kronstadt].
Ik ken kluizenaars die met de grootste strengheid hebben gevast en
nooit een dag ziek zijn geweest.
U loopt echt geen gevaar door te vasten en daarmee wat minder te consumeren.
Ik ben nog nooit iemand tegen gekomen die door te vasten ziek is geworden.
Mensen die vlees, eieren eten en melkproducten lopen meer gevaar ziek te worden dan
zij die een sober en mager dieet volgen.
Dit is een vaststaand feit en wordt bevestigd door de medische wetenschap.
Het wordt zelfs door vooraanstaande artsen aanbevolen.
Niet alleen worden zij die vasten niet ziek, maar
zij kunnen mogelijk zelfs van veel ziektes genezen.
Maar daarvoor dien je over Geloof beschikken en
dat kun je beter voeden dan je dikke buik.
Vast je zonder het Geloof in Christus dan zul je snel een leeg gevoel bemerken,
je misselijk voelen, naar eten verlangen. Vasten is namelijk een kwestie van geloof.
Het doet u geen kwaad wanneer je je eten beter na-kauwt en goed laat verteren.
Kluizenaars kunnen lucht in eiwitten veranderen en het vasten doet hen geen kwaad.
Wanneer je liefde kunt opbouwen voor het goddelijke,
kun je zelfs met plezier vasten en wordt alles veel gemakkelijker;
anders zou alles immers onoverkomelijk lijken.
Het overkomt degenen die hun hart aan Christus hebben gegeven en
met vurige liefde bidden dat zij erin slagen hun verlangen
naar voedsel en gebrek aan onthouding te overwinnen en
onder controle te houden.
Er zijn tegenwoordig genoeg mensen, die uit niet-religieuze overwegingen maar
gewoon omdat zij geloven dat het goed voor hun gezondheid is,
dachten dat ze onmogelijk een enkele dag zonder voedsel konden,
die nu vegetarisch leven.
Geloof me, het kan echt geen kwaad geen vlees te eten.
Maar wanneer iemand zwak en ziek is, is het echt geen zonde om
vlees, eieren en melkproducten te eten om
de gezondheid op peil te houden en te herstellen.
Denk er aan dat het menselijk lichaam water en zout nodig heeft.
Men hoort dikwijls dat zout slecht is, maar dit is niet waar;
het is een noodzakelijk element.
Er zijn zelfs mensen die er een grote behoefte aan hebben dan anderen.
Voor anderen is het niet zo noodzakelijk en voor sommigen is het ronduit slecht.
Het is een kwestie van de sporenelementen in het lichaam.
Hiervoor is onderzoek nodig.

H. Porphyrios Bairaktaris of Kafsokalivia2Ik heb een ideaalbeeld!
– iets om op de Heilige Berg ten uitvoer te brengen.
Ik heb namelijk tarwe besteld om dit fijn te malen en
bruin brood voor onszelf te gaan bakken.
En dan denk ik er tevens eraan om verschillende peulvruchten te malen en deze te vermengen:
tarwe met rijst, met soja, sojabloem met of met linzen, enz.
En dan beschikken wij ook nog over pompoenen,
tomaten, aardappelen en diverse andere groenten.
Vader Hesychios en ik zien het al voor ons.
Wij zeggen dan tegen elkaar
dat we ons ergens als kluizenaar kunnen vestigen en
tarwe zaaien en het dan in water weken en eten.
Is dat niet zo dat de heilige Basilios dit ook in de woestijn heeft gedaan?

En dit zou nu – in de ons gegeven tijd – onmogelijk zijn?
Het blijkt ook voor jou mogelijk te zijn een dusdanig vastenprogramma
samen te stellen dat gebaseerd is op bovengenoemde periode van vasten;
een werking die van oudsher is doorgegeven en die je jezelf eigen maakt,
heeft van oorsprong een eigen plaats in het Orthodoxe liturgisch leven ingenomen.
bij: Heer ik roep . . . [vespers 1e Zondag, tn.4]
Mozes en de brandende braambos, Arnold FribergToen Mozes, de heerlijke,
door het vasten was gereinigd, mocht hij U, naar Wie zijn verlangen uitging,
op de berg aanschouwen.
Volg hem dan na, mijn arme ziel,
haast u om in deze dagen van onthouding
gereinigd te worden van het kwaad,
opdat gij de Heer, Die u vergiffenis schenkt,
in uw ziel mag zien,
want Hij is de Goede, de Menslievende en Almachtige Heer
“. vert. Rus. klooster Den Haag

Moge de Heer ons allen een goede heilige vastentijd geven;
een waarachtige bekering in Christus door onze oefeningen
in een onophoudelijk gebed en aandacht.
Dat wij deelachtig mogen worden aan Zijn Goddelijke Genade,
het Mysterie van het Groot en Heilig Kruis en
de Opstanding van Christus mogen ervaren.

Februari 3e, H. Nicolaas, gelijk-aan-de-apostelen, Metropoliet en verlichter van Japan [1836-1912]

H. Nicolaas van Japan, ApostelgelijkeNicolaas werd als Ivan Kasatkin
geboren in het dorp Berezovsky,
nabij Volsk, in de provincie Smolensk.
Zijn vader, Dmitri, diende als diaken en zijn moeder overleed al toen hij nog maar vijf jaar oud was.
Het gezin van de diaken was groot en het leven zwaar. Ondanks dat, werd de jonge Ivan naar de Theologische School van Belsk gestuurd en later naar het Theologisch Seminarie van Smolensk.
In 1857 werd Ivan, als een van de beste studenten, naar de Theologische Academie in St. Petersburg gestuurd om daar te studeren, hier toonde hij zijn opmerkelijke talenten.

Toen Ivan bijna klaar was  met zijn studie, werd – door de Goddelijke Voorzienigheid zijn toekomstige missie onthuld – om het orthodoxe geloof in Japan te gaan prediken.
De Russische consul in Japan had bij de Heilige Synode een verzoek ingediend [welke later naar de Academie werd doorgestuurd], om een voorganger, “die zijn nut zou bewijzen, zowel als geestelijk leidsman als geleerde en wiens privé-leven een voorbeeld zou vormen voor de plaatselijke geestelijken, niet alleen in Japan maar ook aan vreemdelingen in en buiten Japan“.
Ivan diende een petitie aan bisschop Nectarius, de rector, met de vraag om om zijn voorspraak en hem te benoemen tot het Russische consulaat in Japan.

ga uit uw vaderlandOp 24 juni 1860, stelde bisschop Nectarius Ivan Kasatkin aan en gaf hem de naam ‘Nicolaas’ in de parochie van de Twaalf Apostelen, waar hij werkzaam was.
Op 29 juni, de dag van de apostelen Petrus en Paulus, werd monnik Nicolaas
tot hierodiaken gewijd en op 30 juni, op het feest van de Synaxis van de Twaalf Apostelen werd hij Hieromonk [priester- monnik] gewijd.
De woorden van zegen over nieuwe missie van de jonge monnik door de bisschop waren dan ook opmerkelijk:
Je wordt verondersteld je ascetisch leven buiten het klooster voort te zetten,
Je dient hiertoe in opdracht van God je vaderland te verlaten en
in een land dat ver weg ligt en trouw belijden
met het kruis van een asceet dien je de monastieke opdracht te vervullen en
zul je de weg van een pelgrim afleggen aan boord van een schip met
een apostolische missie!

icoon van de Moeder Gods van SmolenskIn juni 1860 was deze Hieromonk Nicholas,
met de icoon van de Moeder Gods van Smolensk, onderweg naar zijn werkplek
in de stad Hakodate.
Onderweg naar Japan, ontmoette hij
de beroemde bisschop van de Russische Kerk,
de H. Innocentios [Veniaminov], Metropoliet van Kamchatka, de Koerilen en Aleoeten
[de latere Metropoliet van Moskou en Apostel van Amerika en Siberië].
In Nikolaevsk-op-Amur, leerde H. Nicolaas van de ervaringen van deze oudere zendeling
alles wat nodig is om
zijn apostolische werken te verrichten,
De zending “tot aan de uiteinden der aarde” [Hand.1: 8].

Op 2 juli 1861 kwam Nicolaas in Hakodate aan.
Op het eerste gezicht leek het bijna onmogelijk om
het Evangelie in Japan te prediken, dit blijkt uit vader Nicholaas’ woorden,
Japanners uit die tijd beschouwden buitenlanders als beesten en
het Christendom werd beschouwd als een zich uit de markt prijzende kerk, waartoe
alleen beruchte schandplegers en tovenaars konden behoren“.
Het kostte hem acht jaar om zich vertrouwd te maken met het land,
met de mensen, de taal,  gewoonten en tradities van
degenen tot wie hij was om te preken was uitgezonden.
Met volle inzet leerde Nicolaas de Japanse cultuur en taal grondig kennen.
H Innocenti [Veniaminov], Metropoliet van Moscow en KolomenskVooral nadat hij Metropoliet Innocent [Veniaminov} in september 1861 in Hakodate ontmoette, leek zijn motivatie nog groter te worden.
In Japan probeerde de jonge Nicolaas om zijn bekwaamheid voor Westerse talen te
bemachtigen en las hij buitenlandse boeken.
Metropoliet Innocent vond het lezen van westerse boeken nutteloos en kon er geen achting voor opbrengen.
Volgens Innocent dienden alle inspanningen van Nicholas gericht te zijn op ‘het leren van de Japanse taal, cultuur en geschiedenis’, zodat hij in staat
zou zijn om een juiste Japanse vertaling van
de H. Schrift te maken.
Nicholas was sterk onder de indruk van deze woorden van de Metropoliet.
Hij heeft zijn woorden gehoorzaam en gedwee opgevolgd.

stuurwielHieromonk Nicholas woonde populaire bijeenkomsten
bij van verhalenvertellers en boeddhistische predikers.
Daardoor had vader Nicolaas het gesproken Japans al
in 1868 onder de knie. De kennis over de geschiedenis van Japan die hij verkreeg was diepgaander dan die van veel Japanners zelf.
In de tussentijd leerde hij ook Engels, hetgeen een steeds internationalere taal werd. Tegen die tijd telde de gemeenschap van Vader Nicholas ongeveer 20 mannen en vrouwen.

In het najaar van 1869 bezocht Hieromonk Nicolaas St. Petersburg om
de synode verslag uit te brengen over de resultaten van zijn werk.
Er werd besloten “Tot de opzet van een speciale Russische Kerkelijke Missie om
Gods Woord daar te prediken onder de heidenen
“.
Vader Nicolaas werd gepromoveerd tot de rang van Archimandrite en
benoemd tot hoofd van deze missie.
Bij zijn terugkeer naar Japan, ruilde de toekomstige bisschop zijn gemeente in Hakodate
ten gunste van Hieromonk Anatole, zijn nieuwe partner en verplaatste
het missionaire centrum naar Tokio.
In 1871 begon de christenvervolging in Japan, waarbij veel mensen,
waaronder Paul Sawabe, de eerste orthodoxe Japanner,
die later een beroemde missionaris priester zou worden,
om het leven kwam.
Het was pas in 1873 dat de vervolging een beetje afnam en
de verspreiding van het christendom mogelijk werd.
In hetzelfde jaar begon Archimandrite Nicolaas
een kerk en een school voor vijftig mensen in Tokyo te bouwen,
welke werd opgevolgd door een theologische school, die
werd omgevormd tot een seminarie in 1878.

Japans, Onze VaderIn 1874 was, Zijne Eminentie Paulus,
bisschop van Kamchatka, in Tokio aangekomen teneinde de, door Archimandrite Nicolaas aanbevolen,
lokale kandidaten te wijden.
Tegen die tijd, waren er vier scholen in Tokio:
een catechisatie school, een seminarie, een meisjesschool en
een school bemand door de geestelijkheid.
In Hakodate waren twee scholen,
één voor jongens en één voor meisjes.
In het najaar van 1877 begon de missie regelmatig
een tijdschrift, De Kerk Herald te publiceren.
In 1878 werden er in Japan 4.115 christenen geteld.
In de openbare eredienst en de opleiding van de lokale gemeenschappen, werd de volkstaal, het Japans,
algemeen gebruikt.
De publicatie van boeken over spiritualiteit en ethiek werd ook opgestart.
In 1880 besloot de Heilige Synode om de missie verder te bemannen en
Archimandrite Nicholas verheffen aan het hoofd de rang van bisschop te verlenen.
Op 30 maart 1880 werd  Archimandrite Nicolaas  tot bisschop van Tokio gewijd in de Drie-eenheids kathedraal van Alexander Nevski-klooster.
De bisschop schreef later:
Tijdens het Mysterie van die wijding,
lijken de menselijke gevoelens je tegen je wil te overweldigen, worden je ogen nat,
is je ziel beschaamd en je innerlijke wezen wordt zo onder de handen van de hiërarchen geplaatst
dat je totaal omgevormd weer op staat . . .
als een totaal ander persoon dan je daarvoor op het altaar toetrad
“.

Vanaf dat ogenblik zette bisschop Nicolaas zijn apostolische arbeid met nog meer ijver voort.
In 1891 voltooide hij de bouw van de kathedraal van de Heilige Opstanding [Tokio, Japan] en
daarna ging hij over tot de composities van de liturgische boeken en vertaalde  hij het orthodox theologisch woordenboek in het Japans en bezocht tevens  de gemeenschappen om aan de behoeften van de vele orthodoxe gemeenschappen te voldoen.
De Russisch-Japanse oorlog van 1905 bleek echter een tijd van
beproevingen voor Nicolaas en zijn kudde te zijn.
Tot grote verbazing van de Japanners weerstond hij deze met eervol.
Hij vond een manier om de Russische krijgsgevangenen in hun moeilijke omstandigheden te helpen. Als erkenning van deze ongekende inspanning, werd hij tot de rang van Metropoliet bevorderd.
In 1911, na vijftig jaar ‘zendingswerk van de H Nicolaas telde de Kerk van Japan 266 gemeenschappen, met inbegrip van 33.017 Orthodoxe leken,
een aartsbisschop, een bisschop, 35 priesters, zes diakens,
14 zangdocenten en 116 docenten catechesatie.

Gedurende zijn gehele leven is H. Nicolaas  een voorbeeld als echte geestelijke leidsman gebleven en offerde hij zich geheel op aan zijn bediening.
Hij was een man van onuitputtelijke energie, een man van zijn woord en bezat hij een uitmuntende efficiëntie.
Hij zei eens:
Ik vind het ongepast om als missionaris met pensioen te gaan, tenzij
ik totaal niet meer in staat zou zijn om mijn diensten te doen.
Ik heb zelfs in mijn stoutste dromen niet overwogen m’n plicht te verzaken
ik zou liever in het harnas sterven in het veld waar Gods Voorzienigheid . . .
mij heeft voorbestemd om te ploegen en zaaien
“.
Deze woorden tonen ons een volledig beeld van zijn menselijke natuur.
Zijn privé-leven was dat van een asceet.
Hij probeerde nooit een speciale prestatie te leveren maar gaf zijn hele ziel over aan God.
Zijn leven werd gekenmerkt door ontberingen, eigenzinnigheid en zelfkritiek ondanks
de vermoeidheid en zwakheid die hij als oude man onderging.
Het leven van deze heilige toonden de wereld overduidelijk
een uiting van succes in het overwinnen van deze ontberingen
door de vervulling van Christus’ geboden.
H. Nicolaas, apostelgelijke en verlichter van JapanOp 3 februari 1912 ontsliep Aartsbisschop Nicolaas,
de verlichter van Japan, vreedzaam in de Heer op
de leeftijd van 75 jaar , om te worden opgevolgd door
zijn assistent, de toekomstige Metropoliet Sergius [Tikhomirov] van Japan.
Op 10 april 1970 heeft de autofecale Kerk van Rusland onder leiding van Patriarch Alexis I van Moskou en
geheel Rusland besloten Metropoliet Nicholas
als Heilige uit te roepen en hem te benoemen tot
gelijke-aan-de-Apostelen.
Onder de orthodoxen – in het bijzonder in Japan –
wordt deze H. Nicolaas nu vereerd als een man met een grote heiligheid en werd hij
een speciale bemiddelaar in onze gebeden tot de Heer.

Januari de 22e – de H. Monnik-Martelaar Anastasius de Perziër [† 22-Jan. 628]

???????????????????????????????De Heilige Anastasius was de zoon van een magiër welke
in het oude Perzië tot een priesterklasse behoorde.
Anastasius werd soldaat in het Perzische leger in
de dagen van Chosroes II, koning van Perzië en Heraclius, de Keizer van New Rome.
De Perzische naam van de heilige is Magundat.

[Tijdens het bewind van de Byzantijnse keizer Fokas [602 – 610],was de grote Perzische koning Husrav II in de oorlog met de Grieken. Deze overwon het Griekse leger en plunderde Jeruzalem
en nam als oorlogsbuit het Leven-schenkende Kruis Christus mee naar Perzië.
Het kruis verbleef veertien jaar in Perzië en kwam pas via de Christenen terug naar de heilige stad toen Heraclius [610-641] keizer was. Het was zijn zoon Kavadi IIe, die uiteindelijk vrede sloot].

Magundat hoorde de verhalen van de wonderen die
als gevolg van het Groot en heilig Kruis redding bracht.
Het was zijn briljante geest, die verbijsterd was dat
een instrument van marteling door Christenen zo hoog werd verheven.
Hij werd getroffen door het verlangen dit Geloof te leren kennen en
zocht naarstig naar een leraar, die hem de Blijde Boodschap van Christus kon bijbrengen, in het bijzonder Zijn Menswording en Verrijzenis uit de doden.
Toen hij vernam wat hij wilde weten, werd zijn ziel vervuld met verwondering en vreugde.
Bij zijn pelgrimstocht naar de Heilige Stad, werd hij gedoopt door de H.Modestus, Patriarch van Jeruzalem en hij werd een monnik, waarbij Magundat zijn nieuwe naam Anastasios ontving.
Het altaar met daarboven het Groot en Heilig KruisToen hij daarop de levens van heiligen en de levensverhalen van de heilige Martelaren te lezen kreeg, werd in zijn hart een vlam van Liefde voor hen ontstoken.
Deze voorliefde was zo onstuimig, dat hij Christus verzocht het waardig einde van een martelaar te mogen ontvangen en als de hun gelijke kon worden.
Tot slot, verliet hij zijn klooster, niet in staat om zijn verlangen bevatten.
Toen hij in Caesarea bepaalde Perzische magiërs  ontmoette, berispte hij hen voor hun bedrog.
Daar Palestina werd nog steeds onder invloed van de Perzen stond, werd hij vóór de Perzische heerser gebracht, ondervraagd, geslagen en gevangen gezet.
H. Anastasius van Persië, graflegging [miniature uit het Menologion van Basilios IIHij werd daarop met andere gevangenen mee naar Perzië gevoerd, waar hij ondanks vele martelingen, weigerde om de zonden
van zijn vader weer te praten.
Hij beriep zich op de enige Waarheid, Christus, Gods zoon, Die door het leven-schenkende Kruis ons de redding
heeft gebracht.
Hij werd enerzijds gewurgd door ophanging met een strop en vervolgens onthoofd.
De overbrenging van zijn heilige relikwieën wordt gevierd op
de 24e van de maand Januari.

Apolytikion       4e toon
Uw getuige, o Heer, kreeg van U na zijn moedige strijd
de kroon van onvergankelijkheid en het eeuwige leven,
o onsterfelijke God.
Want omdat hij bezat uw kracht,
onderwierp hij tirannen en verwoeste de krachteloze bevindingen van demonen.
Christus onze God, redt ons door zijn gebeden en
behoedt onze zielen,
want Gij zijt barmhartig.

Kontakion          1e Tone
Met gezangen laten wij gelovigen,
een lied zingen tot Timotheüs als Paulus’ goddelijke leerling en trouwe metgezel;
laten wij met hem ook loven Anastasius de door God geïnspireerde verkondiger,
die als een ster met pracht Perzië deed opstralen en
ons daardoor van onze lichamelijke ziekte en geestelijke kwalen bevrijdt.

Orthodoxie & onderwerping aan God

patience2Doet soms een bron uit dezelfde ader
zoet en bitter water opwellen?
Kan soms, mijn broeders, een vijgenboom olijven of een wijnstok vijgen opleveren?
Evenmin kan een zilte bron
zoet water geven.
Wie is wijs en verstandig onder u?
Hij tone uit zijn goede wandel zijn werken met wijze zachtmoedigheid.
Indien gij echter bittere na-ijver en zelfzucht in uw hart hebt, beroemt u
dan niet en liegt niet tegen de waarheid.
Dat is niet de wijsheid, die van boven komt, maar zij is aards, niet-geestelijk, duivels;
want waar na-ijver en zelfzucht heerst, daar is wanorde en allerlei kwade praktijk.
patienceMaar de wijsheid van boven is vooreerst rein, vervolgens
vreedzaam, vriendelijk, gezeglijk, vol van ontferming en goede vruchten, onpartijdig en ongeveinsd.
Maar gerechtigheid is een vrucht, die in vrede wordt gezaaid voor hen, die vrede stichten.
Waaruit komt bij u strijden en vechten voort?
Is het niet hieruit uit uw hartstochten, die
in uw leden zich ten strijde toerusten?
Gij begeert, doch gij hebt niet; gij zijt moorddadig en na-ijverig en  gij kunt er niets mede verkrijgen; gij vecht en gij strijdt. Gij hebt niets, omdat gij niet bidt.
[Of,] gij bidt wel, maar gij ontvangt niet, doordat gij verkeerd bidt, om het in uw hartstochten door te brengen.
Overspeligen, weet gij niet, dat de vriendschap met de wereld vijandschap tegen God is?
Wie dus een vriend der wereld wil zijn, wordt metterdaad een vijand van God.
Of meent gij, dat het Schriftwoord zonder reden zegt:
De geest, die Hij in ons deed wonen, begeert Hij met jaloersheid?
Maar Hij geeft dan ook des te grotere genade.
Daarom heet het: God weerstaat de hoogmoedigen,
maar de nederigen geeft Hij genade“.
Jac.3: 11 – 4: 6
lezing op het feest van Maximos de belijder [21 Jan.]

Geduld en zachtmoedigheid zijn nu niet
de meest vooraanstaande waarden in onze cultuur.
Zowel binnenlandse als buitenlandse politici – met verbeten aandacht voor de sympathie van hun kiezers – overtroeven elkaar met determinaties van oorlogszuchtig gedrag in de richting van hun tegenstanders en vrijheidsstrijders keuren die schikkingen af welke hun supporters van zich zouden vervreemden.
Zelfs kerkelijke instanties vechten regelmatig hun conflicten uit voor seculiere rechtbanken,
zonder bij de rechterlijke macht ook maar een spoor van zelfbewust schuldgevoel te tonen om hun kerkelijke problemen op te lossen.
Het betreft hier een activiteit die de meeste kerkgemeenschappen als hoogstnoodzakelijk beschouwen; Jacobus veroordeelt dit gedrag als tekortkoming aan hemelse wijsheid.

Patience and Humility, the God-human virtueZou Jacobus hier soms oproepen
dat volgelingen van Christus dan maar
werkeloos dienen toe te zien terwijl
de schuldigen voort gaan misstanden te plegen zoals dood, slavernij en genocide?
Beslist niet, omdat hij zelfs
de zonden bekend maakte die
hij rondom zich heen zag gebeuren en die het mensengeslacht van die tijd teisterden.
Maar Jacobus benadrukt het gebruik van geweld niet; ja, hij roept zelfs op geen beïnvloeding om de ondersteuning van goddelijke doeleinden te rechtvaardigen; zoals Jezus en Paulus.
Jacobus verwerpt het gebruik van onheilige middelen om zogenaamd goede doeleinden te bereiken. In plaats daarvan spreekt Jacobus zich uit voor een godgeleerdheid die weigert om de rechtschapenheid op te offeren. Een christen dient eerlijkheid, kuisheid, barmhartigheid en trouw vertrouwen in God voorop te stellen ten einde
sociale rechtvaardigheid te bewerkstelligen.
Inderdaad attendeert Jacobus ons erop dat wanneer onze strijd ons in wereldse conflicten
verzeild doet raken, deze ons verbindt met de zondige structuren zelf,
het brengt een zelfgenoegzame tevredenheid teweeg met een wereld die voorbij gaat.
Waarheid op zich is niet louter ‘passief’ en het weigeren een winnaar of verliezer aan te wijzen is niet een daad van wanhoop of zelfgenoegzaamheid.
Het vaststellen van de waarheid erkent onze eigen broosheid en feilbaarheid als integraal aspect van het gelijkstellen en veroordelen van het wangedrag van anderen.
Volgens Jacobus is Gods leer onkreukbaar.
De uitoefening van dwang [door fysiek geweld, staatsmacht, of het gebruik maken van management-processen] vervalst op zich de bewering dat
men God Heilige wil zou volgen.
Agressieve beïnvloeding en manipulatie om een overwinning op tegenstanders te behalen verstrikken ons maar al te gauw in leugens, onbeschaamdheden, zelf verdedigende rationalisatie en het opschepperige gevoel dat God aan onze kant staat
tegenover de tegenstander.
De tegenstander wordt zelfs veelal van zonde beticht, van ongehoorzaamheid en er wordt hen een beïnvloeding door gevallen engelen verweten.

Jacobus waarschuwt specifiek voor “vriendschap met de wereld“.
Hij doet dit niet omdat hij de goederen van de schepping, je bezittingen wantrouwt, maar
omdat hij de al-te-menselijke neiging om tijdelijke goederen te verheffen tot goddelijke status beseft en om onze eigen oordelen om ‘Gods gezag’ te misbruiken herkent.
In zijn pedagogiek komt James op deze manier eigenlijk op voor
de armen en rechtelozen, die geen toegang hebben tot het overvloedige repertoire van wereldse listen van hen die de macht bezitten.
Het is voor hen gemakkelijk om de mensen om ons heen op de hand te krijgen.
Men behoeft niet rijk of vooraanstaand  te zijn in de ogen van de wereld, maar
iedereen is wel in staat om zich te houden aan waarachtigheid, vredelievendheid, en barmhartigheid. Onze weigering om te buigen voor het geweld dat onze onderdrukkers kenmerkt, verbindt ons evenwel met Gods eigen kracht.
Onze bereidheid om ontberingen te doorstaan in plaats van bloed te vergieten of
te oordelen verbindt ons met “de Heilige Geest door Wie de Profeten gesproken hebben“. geloofsbelijdenis

Christus, Pantocrator. al muallaqa [de hangende kerk] Coptische Kerk in CairoHet soort onwrikbare integriteit
welke Jacobus beschrijft is
de overweldigende
passieve aanvaarding van kwaad.
Daar tegenovergesteld vraagt
het om een zware inzet teneinde
te volharden in de perfecte vrijheid
als volgeling van Christus die
meer van hemelse wijsheid houdt
dan van aardse macht
en dit vereist een vastberaden geloofsleer.
Deze toewijding aan de waarheid zal hen verplichten om de rijke spelers van de macht tegen te spreken en te ergeren.
In deze weerklinkt in het boek Jacobus de karakterisering van “de rechtvaardige
uit het Boek van Wijsheid:
Want de wijsheid zal in uw hart komen en de kennis zal voor uw ziel liefelijk zijn;
Bedachtzaamheid zal over u waken, verstandigheid zal u behoeden,
Om u te redden van de boze weg, van de man die verkeerde dingen spreekt,
Van hen die de rechte paden verlaten, om op duistere wegen te gaan;
Die in kwaad-doen zich verheugen, juichen over boze draaierijen,
Wier paden krom zijn en die op hun dwaalwegen gaan;
om u te redden van de vreemde vrouw, van de onbekende die gladde woorden spreekt,
Die de echtvriend van haar jeugd verlaat en het verbond van haar God vergeet;
Want haar huis zinkt weg naar de dood, haar paden voeren naar de schimmen;
Niet een van allen die tot haar gaan, keert weer en zij bereiken de paden van het levens niet; Opdat gij de weg der goeden bewandelt en de paden der rechtvaardigen bewaart“.
Spreuken 2: 12-20
en mogelijk tevens verwijst naar Jezus als de Rechtvaardige:
Want de Heer geeft Wijsheid,
uit zijn mond komen kennis en verstandigheid
“.
Spreuken 5: 6
atheism-motivation“De boog van het morele universum is lang” [Martin Luther King Jr.] en
Jacobus herinnert ons eraan dat we geduldig de curve dienen de volgen,
dienen te anticiperen, en hiervan
te getuigen, in plaats van deze volgens
onze overtuigingen proberen om te buigen.

Smeek de Heer met al de kracht, die je in je is om nederigheid en liefde tot je broeders en zusters [je naasten], opdat God eveneens Zijn genade van Liefde
vrijelijk mag geven aan je naasten.
Eenieder die de eerst wil zijn
dient te verlangen de laatste te zijn en
iedereen om zich heen ter wille te zijn
“.
H. Silouan van de berg Athos [adhv Marc.9: 35]

Iemand die het lang nastreeft
maar geen geestelijke vooruitgang ziet
is trots en egoïstisch.
Geestelijke vooruitgang wordt alleen daar
gesmeed waar sprake is van . . .
geduldige nederigheid
“.
H. Paisios, de Nieuwe, de rots van de berg Athos

Juli 12e – Heilige Paisios, de Nieuwe, Rots van de Heilige Berg [1924–1994]

Saint Paisios the New of the Holy MountainOudvader Paisios van de heilige berg Athos
[Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης],
geboren Arsenios Eznepidis en een bekend Orthodoxe monnik uit Farasa, Cappadocië
werd dinsdag de 13e januari 2015 Heilig
verklaard door het Oecumenisch Patriarchaat, tijdens de zitting van de Heilige Synode.

De Heilige Paisios werd al lange tijd door getrouwe gelovigen als een heilige beschouwd en
het was slechts een kwestie van tijd dat
zijn heiligverklaring officieel
zou worden afgekondigd. Hij heeft vele gelovigen tot een leven in Christus aangezet, hij was daarmee niet alleen geestelijk vader van de Athos Monniken en
kan daarom de rots van de heilige berg genoemd worden.
God is wonderbaar in Zijn heiligen!
Mogen we allen vader Paisios’ zegen ontvangen !

Saint  Paisios the New before the Holy & Wonderworking skull of St. Arsenios, his spiritual guide and protectorHieronder wat ‘amateur’-vertalingen van een paar hymnen voor degenen die zijn voorspraak willen aanroepen.
Er zijn in het Grieks al verschillende diensten geschreven tot deze Heilige Paisios de Nieuwe van de berg Athos verschenen maar ik beschik op dit moment geen bijkomende geschikte vertalingen, vooral omdat we dienen te weten welke dienst de definitieve goedkeuring zal krijgen.

Heilige Paisios de Nieuwe Heilige voor de Heilige,      >>> wonderdoende reliek [schedel] van de Heilige  Arsenios,
[gedachtenis 10 Nov] zijn geestelijk vader en leidsman.

Apolytikion       1e Tn
Afkomstig uit te Farasa, parel van de Athos en
Cappadocië in groen vlak, with de puntjes welke de afzonderlijke Cappadocische Grieks sprekende dorpen in 1910 aanduidennavolger van Heiligen die hem voorgingen,
vader Paisios, gelijk in eer,
laat ons gelovigen u eren als vat vol van Genade, die te hulp snelt die tot u roepen:
Eer aan God, Die u deze kracht heeft verleend,eer aan God, Die u gekroond heeft,
eer aan hem, die door U genezing brengt
aan ieder, die tot u roept
“.

Cappadocië in groen vlak, met de puntjes  > welke de afzonderlijke Cappadocische Grieks sprekende dorpen in 1910 aanduiden.

Athos kaartKontakion          8e Tn
De bekende asceet van de Heilige Berg en
de nieuw verlichte van Christus Kerk,
laat ons hem uit heel ons hart loven met hymnen,
want hij leidt de gelovigen op weg naar een perfect leven,
vervult hen met een overdaad aan geschenken,
daarom we roepen wij tot:
Eer aan u, Heilige Vader Paisios
“.

Synaxarion
Op de dag van de 12e Juli,
zal de gedachtenis aan onze eerbiedwaardige Vader Paisios de Nieuwe van
de Heilige Berg gevierd worden,
aangezien hij zich op de 12e Juli van het jaar 1994 vertrouwend op Zijn Heer
in vrede te rustte legde en tot Zijn sfeer overging
“.

Vers
Oudvader Paisios, krachtige asceet van de berg Athos,
U werd ons als vruchtbaar getoond ,
door u eerbiedwaardig met God één te zijn
“.

Athos rockMegalynarion
Verheug u Christenvolk met deze Heilige,
de rots van de berg Athos,
de parel van de kloosterlingen,
Verblijdt u nieuwe leraar van de Kerk,
O godgelijke vader Paisios,
onze roem
“.

Na zijn geboorte werd vader Paisios
de naam Arsenios gegeven op voorspraak van de
Heilige Arsenios de Cappadocische, die hem
eveneens doopte en door het benoemen van dit kind naar zichzelf reeds de monastieke toekomst van dit kind ‘Arsenios’ voorspelde.
Na dit voorval vestigde de familie Eznepidis zich in Konitsa, Epirus.
De kleine Arsenios groeide hier op en na de [Turkse] ‘openbare’ school,
leerde hij het vak van timmerman.
Tijdens de burgeroorlog in Griekenland diende Arsenios als een radio-operator.
In 1950, nadat zijn dienst was voltooid, ging hij naar de berg Athos om er monnik te worden: eerst onder vader Kyril, de toekomstige abt van het Koutloumousiou klooster en
vervolgens naar Esphigmenou Klooster [Hij was beslist geen voorstander
van hun huidige verzet tegen het Oecumenisch Patriarchaat].

Arsenios, die aanvankelijk vier jaar Novice was geweest,
kreeg vervolgens de monnikswijding met de naam Averkios.
Al snel hierna ging vader Averkios naar de [toenmalige idiorrhythmische] gemeenschap van het Philotheou klooster, waar zijn oom eveneens monnik was.
Terwijl hij daar verbleef was hij gehoorzaamheid verschuldigd aan oudvader Simeon.
In 1956 verklaarde oudvader Simeon dat vader Averkios zo ver gevorderd was dat
hij het klein schema mocht ontvangen en daardoor de naam Paisios kreeg.

1958: vader Paisios werd gevraagd om een periode tijd in zijn geboortedorp
door te brengen om de gelovigen te ondersteunen, die door overijverige protestantse evangelisten tot het Protestantisme bekeerd dreigden te worden.
1962: vader Paisios bezocht langere tijd het Sint-Catharinaklooster op de Sinaï.
1964: Bij zijn terugkeer naar de berg Athos, nam vader Paisios zijn intrek in de Skete nabij Iviron, Katounakia. Zijn zwakke gezondheid heeft er waarschijnlijk toegeleid dat
hij werd gedwongen daar te  vertrekken.
Monastery of Saint John Theologos - SOUROTI THESSALONIKI1966: werd oudvader Paisios geopereerd en werd er een deel van zijn longen verwijderd.
Gedurende deze tijd ontstond zijn vriendschap met het nonnenklooster van
de Heilige Johannes de Theoloog in Souroti, nabij Thessaloniki. >>>
Oudvader Paisios zou de relieken van de Heilige Arsenios de Cappadocische in dit klooster onderbrengen; hij heeft er zelf momenteel zijn laatste rustplaats [graf] .
1968: Vader Paisios ging naar Stavronikita klooster en was daar steunpilaar voor haar geestelijke en materiële heropleving. In deze periode was hij de discipel van ouderling Tychon de Athonite, die in de kluis van het Heilig Kruis woonde.
Vader Paisios kreeg hier vervolgens door ouderling Tychon het Groot schema en
nadat deze ouderling Tychon overleed, ging vader Paisios in zijn kluis wonen.
bezoekplaats buiten de kluis Panagouda, van oudvader Paisios evne buiten Karyes1979: Oudvader Paisios verhuist naar Panagouda, een kluis die tot het Koutloumousiou Klooster behoord, nabij
de hoofdplaats van de berg Athos, Karyes. >
Het was hier dat zijn bekendheid groeide.
Tussen gebed en het ondersteunen van zijn veelvuldige bezoekers,
rustte hij per nacht maar voor twee of drie uurtjes.
5 oktober 1993: verlaat vader Paisios de berg Athos voor medische hulp.
Ondanks zijn wens om nog maar een paar dagen naar de Athos terug te keren,
werd er kanker gediagnosticeerd die een onmiddellijke operatie noodzakelijk maakte.
Na zijn herstel van deze operatie werd hij overgebracht naar het klooster van de Heilige Johannes de Theoloog te Souroti, nabij Thessaloniki.
Ondanks zijn innige wens te willen terugkeren naar de berg Athos, liet zijn gezondheid
dit niet toe.
???????????????????????????????12 juli 1994: Na de vorige dag de communie te hebben ontvangen,
overleed oudvader Paisios.
Hij werd begraven in het klooster in Souroti naast de kerk van
de Heilige Arsenios. de Cappadocische.

Vader Païsios, rots van de berg Athos,
bid tot Christus, onze God voor ons,
onze zielen te redden.

boek: Gerondas Païssos van de Athos, woorden over het gebed [ISBN: 978-2-9601526-0-9]

December 28e – Hieromartelaar Hilarion [Troitsky], aartsbisschop van Vereiya [ca. 1885- 1928]

Je dient de mensen de kost te geven
maar velen van hen hebben het idee
dat Socialisme slechts een economisch stelsel betreft.
Vergeef het hun,
maar socialisme spiegelt alles aan zichzelf,
het heeft haar eigen religie ontwikkeld“.
Heilige Hilarion Troitsky

H. Hilarion van VereaDe Nieuwe Heilige Martelaar aartsbisschop Hilarion
[in de wereld Vladimir Alexeevich Troitsky],
was een uitstekend theoloog, een welsprekend prediker en een onverschrokken verdediger van ‘Christus heilige Kerk’.
Vladika Hilarion schreef vele boeken en artikelen over diverse onderwerpen, waaronder “de eenheid van de Kerk“.
Zijn Master-thesis “Een overzicht van de geschiedenis van het Dogma van de Kerk“, was meer dan vijfhonderd pagina’s lang en gaf een goed gedocumenteerde analyse over dit onderwerp.
Tijdens de Russisch Orthodox Beraad [intern Concilie van 1917] schreef hij een briljante verzoekschrift welke opriep tot de restauratie van het Patriarchaat Moskou, welke
in de achttiende eeuw door Tsaar Peter I in het leven was geroepen.
Toen de Heilige Tichon [gedenkdag 7e April] tot Patriarch werd verkozen, werd
de Heilige Hilarion zijn fervente aanhanger.

  • De Heilige Hilarion werd op 20 mei 1920 bisschop gewijd en
    werd daarmee op de standaard geplaatst opdat
    wie hem ontmoeten zouden het licht van deze grote uitblinker zouden zien
    “.
    Luc.11: 33
    Hij zou dit echter maar twee jaar ‘in vrijheid‘ kunnen meemaken.
    Patriarch Tichon

Святитель Иларион ТроицкийLaat in het najaar van 1924 vond in een speciaal interneringskamp op de Solovetsk eilanden het volgende plaats:
Een plotselinge hevige storm stak op in open zee
met daarin een boot met meerdere gevangenen,
waaronder de meest kwaadaardige bewaker van het kamp,
de naam van die bewaker was Suhov.
Zowel gevangenen als soldaten verzamelden zich op de wal en
waren ervan overtuigd dat er geen hoop was op overleving meer
aan boord van die boot.
Door een verrekijker konden ze waarnemen hoe er, in de verte,
een kleine zwarte stip weer boven de golven uitkwam en
vervolgens weer verdween . . .
De mensen aan boord vochten tegen de elementen,
de kans op overleving was tegen hen en
de elementaire krachten van de natuur hadden de overhand.
Je behoeft er niet op te rekenen dat die ijzige draaikolken
hen uit de buurt van de kust zullen houden,
laat staan dat een ontsnapping uit die hel mogelijk is!
“,
zei een van de veiligheid officieren aan de wal,
terwijl hij het glas van de verrekijker met een zakdoek schoonveegde.
Reken maar dat Onze Suhov daar klaar voor is!“.

Solovki, 20-er jaren. Eerste van links is Hl. HilarionNou, laat dat maar aan onze Heer over
zo sprak een rustige maar galmende en krachtige stem opeens verder.
Iedereen draaide zich om naar de gedrongen visser met een grijzende baard die achter hen stond.
Hoe lang nog zal mijn vijand
zich boven mij verheffen?
Zie op die menselijke zielen neer . . .
Mijn God op Wie ik vertrouw
“,
zo vervolgde hij nog net zo stil en krachtig als daarnet en liet zijn blik over de gehele groep mensen dwalen.
“U, Vader Spiridon, en U, Vader Tichon, en ook jullie twee . . .
goed zo. sleep de reddingsboot met z’n allen naar zee“.
Nee“, onderbrak de dienstdoend officier met de verrekijker plotseling.
Ik kan dit niet toestaan!
Ik kan jullie niet – zonder bewakers en toestemming van mijn superieuren –
naar open zee laten gaan!“.
De superieur, is daar, hij is verloren in de zee“, antwoordde de visser,
doelend op bewaker Suhov.
Hoewel we de bewaking van een escorte niet afwijzen –
waarom klim je zelf niet met ons aan boord, kameraad Konev?“.
De officier trok gelijktijdig zijn schouders op en
verplaatste zich geruisloos verder weg van de kustlijn.
Nou, moge de Heer met ons zijn!“, zei de visser en stak van wal.
Hij stond aan het stuur – en heel langzaam, vochten zij zich door de ijzige branding,
de boot begon zich van de kust te verwijderen.
De schemering viel in en daarop volgde een koude, winderige avond.
Echter, niemand verliet de kade:
mensen zouden zich terugtrekken om zich te warmen, teneinde
even later terug te komen.
Er was iets groters dat hen op dat moment verenigde en
die alle scheidingslijnen tussen hen liet slinken;
zelfs de voor de officier van de wacht met z’n verrekijker.

Mensen spraken op gedempte toon en spraken in stilte hun gebeden tot God.
Zij geloofden en werden op hetzelfde moment verscheurd door twijfels.
Maar ze beseften allemaal dat zonder Gods hulp,
de zee was niet bereid haar greep op de slachtoffers te verlichten.
In de ochtend was de zon verdwenen en werd het strand door nevelen omhult.
En op dat moment zag iedereen de boot terug te keren . . .
Het bevatte geen vier maar negen mensen.

En toen verzamelde iedereen zich op de kade, – monniken, gevangenen, bewakers,
– alle bekruisten zichzelf en vielen op hun knieën neer.
Een wonder, inderdaad! De Heer heeft hen gered!
zo riep de menigte in vreugde uit.
Ja, het was de Heer, onze God!” zei de dappere visser en sleepten
de – door alle gevangenen gevreesde – uitgeputte Suhov uit de boot.
Deze moedige visser was niemand anders dan aartsbisschop Hilarion Troitsky,
een van de nieuwe martelaren en belijders van Rusland,
welke in het jaar 2000 door het Russisch Patriarchaat heilig werd verklaard.

In het begin van de 20e eeuw overkwamen echt angstaanjagend tragische gebeurtenissen
het Oost-Europese land en de Russisch-Orthodoxe Kerk.
Rusland had de verschrikkingen van de bloedige Eerste Wereldoorlog meegemaakt;
daarna de zogenaamde Socialistische Oktoberrevolutie van 1917 en
onderging represailles zoals die in geen enkel land ooit plaats vonden.
Miljoenen mensen kwamen er in die jaren om, en vielen niet alleen in de handen van een buitenlandse mogendheid, maar in de handen van hun eigen strijders de Godsvervolgers.
Onder degenen die gedood of tot de dood toe gemarteld werden
waren in die jaren van vervolging een groot aantal gelovigen,
zowel leken en geestelijken wier enige “vergrijp” was
dat zij trouw bleven aan hun Geloof in God.
Dat waren mensen die de geestelijke kracht bezaten
om hun leven in naam van het geloof in Christus hun Verlosser op te offeren.
In de hoofdpersoon onder de martelaren van de Russisch-Orthodoxe Kerk
neemt aartsbisschop Hilarion Troitsky een bijzondere plaats in.
Van 1923 tot 1929 was hij een gevangene van het concentratiekamp op Solovetsk eilanden.
Zijn strijd in de naam van de Orthodoxe Kerk,
haar heiligheid en eenheid in die ontzagwekkende tijden
kostte hem zijn vrijheid en uiteindelijk, zijn leven.
De aartsbisschop Hilarion leefde slechts 43 jaar.

Deze man was inderdaad opmerkelijk,
z’n naam alleen al getuigt van zijn natuur:
vertaald uit het Grieks ‘Hilarion’ [Χιλαρίων]
betekent het ‘stil, zacht, vrolijk‘.
Hij was slank en groot, had een blinkend uiterlijk met
schitterende blauwe ogen,
een resonerende stem en
was altijd levendig en ïnspirerend,
hij gaf de indruk van een Russische epische held, welke
een opmerkelijke kracht en intellect bezat.
Zijn nobele uiterlijk weerspiegelde zijn edele, zuivere ziel – en
daar lag de bron van zijn uitzonderlijk krachtige charme en
genoot daardoor een algehele populariteit.
Onder de geestelijkheid, dwong hij eveneens respect en gezag af;
vanwege zijn briljante geest en hartstochtelijk geloof, waardoor
hij de “grote” werd genoemd.

Priest Alexei Troitsky with his wife and sons Vladimir [right] and DmitriVader Hilarion [in het gewone leven Vladimir Troitsky] werd in 1886 geboren
uit een uit bekend geestelijk geslacht.
Hij verloor zijn moeder op jonge leeftijd waarna de kinderen uit het gezin
werden groot gebracht door de zus van zijn moeder Nadezha, die een lerares was.
Hij leerde al opzeer jonge leeftijd lezen.

Op zevenjarige leeftijd verlieten Vladimir en zijn jongere broer hun geboortedorp en trokken meer dan 200 kilometer verderop, naar de hoofdstad Moscow, om een opleiding er te gaan volgen.
De bezorgde vader ging hen te paard achterop toen zij al heel ver weg van huis waren.
Toen Vladimir gevraagd werd wat hij aan het doen was,
haalde hij het voorbeeld aan van de grote Russische wetenschappers:
Hoe verging het Michail Lomonosov? Hij ging te voet op weg naar Moskou en
zo heb ook ik besloten er naartoe te gaan om er te studeren!
“.
Onkunde was het meest gevreesde levenslot voor de zoon van deze priester.
Sinds z’n vroege jeugd werd de Kerk van Christus voor hem een bron van vreugde.
Als jongeling nam Vladimir al deel aan de diensten en zong hij in het koor.
En toen het tijd voor hem was om te gaan studeren, deed hij dat dan ook met vlag en wimpel.
Na het afronden van de aan de kerk verbonden school en de theologische studie aan huis in zijn geboortestreek Tula Gubernia, werd bevorderd zijn opleiding aan Moskou Theologische Academie voort te zetten.

In de periode van zijn studie aan de Academie werd Vladimir Troitski werd tot tweemaal toe
een speciaal getuigschrift verleend door de Metropoliet van Moskou ‘Macarios‘.
Hij werd ook benoemd tot de beste leerling in het 50 jarig bestaan van de Academie.
Vanwege zijn uitstekende prestaties werd hij twee keer naar het buitenland uitgezonden.
Hij bezocht de Christelijke geloofsgemeenschappen in het Oosten en het Westen.
In 1910 studeerde hij cum laude af aan de Theologische Academie van Moskou.
Hem werd een graad van doctor in de theologie verleend voor zijn fundamentele werk
“Beschouwing over de geschiedenis van Kerkelijke Grondbeginselen” en
werd hij aangesteld als de jongste docent aan de Academie.
Al snel verwierf hij een gerenommeerd genegenheid en respect.
De studenten van de Academie waren lyrisch over de lezingen van de jonge professor.
Het niet aflatende onderscheidende kenmerk van zijn lezingen
werd hun aansluiting met de moderne tijd.
Degenen die naar de lezingen van Vladimir Troitski kwamen
werden geroerd door het belangrijkste onderscheidende kenmerk van
zijn karakter – “betrouwbaarheid“.
Deze dappere, uitzonderlijk getalenteerde man
werd in alles als “innovatief” beschouwd.
Een van zijn tijdgenoten schrijft:

Hilarion had een gunstig effect op ons allemaal met zijn opmerkelijke persoonlijkheid:
zo direct, krachtig, gezaghebbend als het ging om het verdedigen van zijn overtuigingen,
met zijn pakkende toespraken, en ten langen leste ,
zijn onstuitbare energie en liefde voor het leven.
Hij bezat een geweldige lyriek en liefde voor alles wat hem dierbaar was:
Christus Kerk, Rusland, de Academie.
Hij was voor anderen aanstekelijk met deze opmerkelijke geest en
bracht hen extra kracht bij
“.

In maart 1913 deed zich een zeer belangrijke gebeurtenis voot in het leven van
Vladimir Troitsky:  hij deed zijn monniksgelofte en kreeg de naam Hilarion.
Sommige mensen betreden het kloosterleven nadat zij  een leegte van
persoonlijke zonde [zonder God] hebben doorgemaakt.
Pas na het ervaren van het schrikbeeld van een angstaanjagende werkelijkheid
maken ze een voorzichtige stap op de weg die leidt naar ware boetvaardigheid.
Hilarion Troitsky doorliep een heel andere weg tot de monnikswijding.
Hij was een man die onberispelijk bleek in zijn handelingen.
Hij werd gekenmerkt door een bijzonder streven naar uiterste perfectie.
Ascese werd voor hem de gebruikelijke manier van leven; zonde
boezemde hem kwelling en angst in.
Een zuivere bedoening was voor hem het geboorteland van “een aardse engel en hemelse mens”.
Hij heeft nimmer getwijfeld aan zijn eigen roeping voor het monniksleven,
voor mensen om hem heen leek zijn keuze onbegrijpelijk.
Zijn uiterlijke schoonheid en geestelijke gaven,
zijn vrolijk en joviaal karakter riep bij velen vragen op
over zijn innerlijke wereld en zijn prioriteiten in het leven.
Een uitstekend theoloog en getalenteerde wetenschapper,
besluit onverwacht zijn kloostergeloften af te leggen: en
liet al degenen die hem kenden van verbazing versteld staan.
Echter, de engte van de kloostercel en het netelige monastieke pad
was voor Hilarion een natuurlijke keuze.
Zijn zuivere ziel, die tot doel had geheel zijn leven aan de zonde te verzaken en
geheel zijn leven de verleidingen van de eeuw uit de weg te gaan,
wilde zich onophoudelijk wijden aan God.

Voorafgaand aan het besluit tot de monastieke geloften
schreef hij aan zijn familie:
“Ik ben deze weg tot opgang met vreugde en jubel tegemoet getreden”.
Hij droeg deze innerlijke vreugde in zijn hart welke hem rust gaf door geheel zijn leven.
In het monastieke leven zocht vader Hilarion Troitsky altijd die omstandigheden welke
toegang gaven het dienen van God te bevorderen.
Daartoe werd de Goddelijke Liturgie en de daartoe behorende vereniging met de Heer
vanaf dat moment het middelpunt van zijn leven.

Dit is hoe een van zijn tijdgenoten beschrijft hoe Hilarion de Goddelijke Litrugie diende:

“Hilarion voerde de Goddelijke Liturgie met grote aandacht voor haar schoonheid en plechtigheid uit. Er was niets zo superieur, verheven en prachtige als de manier
waarop hij het Evangelie las, de zaligsprekingen, de lofprijzingen en gebeden uitsprak.
Hij gaf alles wat hij in zichzelf had aan de uitvoering van deze dienst,
terwijl hij zijn hart en ziel erin uitstortte, alsof
het de belangwekkendste taak van zijn leven betrof”.
Hij plaatste de schoonheid van de dienst boven alle aardse schoonheid.
Hilarion liet bij herhaling blijken dat het niet een opera betrof,
geen enkele theater productie kan als iets vergelijkbaar op
met datgene wat tijdens een kerkdienst opgewekt wordt.
Hilarion was niet in naam een monnik, een pedagoog en docent.
Toen het zijn tijd was riep de Heer hem om
de hoogst mogelijke dienst aan Kerk en samenleving te volbrengen.

Deze nieuwe verandering kwam tot stand in 1917.
Van Godswege werd aartsbisschop Hilarion opgeroepen,
in de angstaanjagende jaren van bolsjewistische vervolging tegen de Kerk,
de grootste assistent en adjudant van de vervolgde patriarch Tichon te worden.
InvloedEr werd hem een moeilijke taak op de schouders gelegd doordat hij
– in de periode van razende vervolgingen tegen het Christendom
en in het bijzonder de Russisch-Orthodoxe Kerk de Patriarch
moest bijstaan om op de een of andere manier
de eenheid van de Kerk te behouden.
Op dat moment was er binnen de Russische Orthodoxie een oppositionele beweging  ontstaan – welke de “vernieuwing
werd genoemd [een soort new-age-beweging].
De ‘vernieuwers’ stelden zich als doel de activiteiten van de Kerk aan te passen aan de veranderde politieke situatie in de samenleving en een manier te vinden om de ideologisch bevoegdheden met die van de sovjets samen te voegen.
In verschillende regio’s verscheen er groepen van hervormers.
Elk van deze had zijn eigen programma om de Kerk te transformeren en was gericht op een radicale vernieuwing
van de Russisch-Orthodoxe Kerk. Een meerderheid van de Orthodoxe gelovigen
waren resoluut tegen deze zgn. ‘hervormers’.
Het Russische volk onderscheidde zich in deze in een “reformisme”, een revisionisme, een nieuwe vorm van socialisme en “de Orthodoxie door systematische ingrepen te wijzigen en te hervormen” en daarmee een “afwijzing van het geloof van hun vaders en grootvaders”.
Zo zou er een splitsing in de Kerk plaatsvinden.
Aartsbisschop Hilarion’s inzet, als assistent van Patriarch Tichon,
bestond hierin dat ondanks de revolutionaire onrust,
de Kerk er in slaagde deze splitsing te voorkomen.
Samen met Patriarch Tichon zou aartsbisschop Hilarion hebben gezegd:
Laat mijn naam in de geschiedenis worden uitgewist,
wanneer alleen het de Kerk ten goede komt
“.

De bevoegdheden als aartsbisschop gaven hem de wapenen in
zijn strijd tegen de splitsing in de kerk en
zijn actieve pogingen om de eenheid van de Orthodoxe Kerk te behouden.
Het ontbrak hem daarom niet aan toewijding voor zijn taak ten opzichte van Patriarch Tichon.

kaart Solovetski of Solovki eilanden [Rusland],De archipel bestaat uit de volgende 6 eilanden, die gezamenlijk de Solovki worden genoemd:  Groot Solovetski Eiland (Большой Соловецкий остров) - 246 km². Anzerski Eiland (Anzer) (Анзерский остров) - 47 km². Groot Moeksalma (Большая Муксалма) - 17 km². Klein Moeksalma (Малая Муксалма) - 0,57 km². Groot Zajatski Eiland (Большой Заяцкий остров) - 1,25 km². Klein Zajatski Eiland (Малый Заяцкий остров) - 1,02 km².In november 1923 werd de vader Hilarion gearresteerd en veroordeeld tot drie jaar concentratiekamp.
Hij werd naar de Solovetsk eilanden [Соловецкие острова] gestuurd, een
archipel in de Onegabaai van de Witte Zee,
waar zich een Kamp voor Speciale Doeleinden bevond [SLON],
een voorloper van de latere Goelag-archipel.
Toen hij de verschrikkelijke aanblik de kazerne daar ontwaarde en hem het kamp- eten werd gepresenteerd, merkte hij op:
We zullen hier nooit meer levend vandaan komen“.
Aartsbisschop Hilarion aanvaardde stoïcijns alle ontberingen op zijn weg
welke hij tijdens zijn opsluiting in het kamp tegenkwam.
Hij slaagde erin om al het goede kwaliteiten en kenmerken die
hem voorheen van anderen onderscheidden te behouden.
Zijn liefde voor welke mens dan ook, zijn oprechte interesse en
aandachtige zorg voor iedereen en algemene vriendelijkheid waren overweldigend.
Hij werd de meest gewaardeerde persoon in het kamp.
Hij was geliefd en werd gerespecteerd door de generaals, officieren,
studenten en professoren;
Hij werd eveneens oprecht gerespecteerd door de dieven en criminelen.
Iedereen wist gewoon dat je in hem een goede en respectabele persoon ontmoette, waarvan
je onmogelijk niet kon houden.
H. Hilarion van VereaHij sprak altijd met respect over iedereen en behandelde hen als een gelijke.
De eerbiedwaardige vader Hilarion liet het evenbeeld [de Icoon] van de Heer
in ieder mens onderscheiden.
In ruil daarvoor kreeg hij van de mensen liefde en een oprecht respect.
Ondanks het feit dat hij zo’n uitgelezen persoon was, was hij tegelijk simpel,
onaangetast en volledig toegankelijk zijn voor iedereen.
Iedereen vond het verbazingwekkend eenvoudig om met hem te praten.
Toen zijn gevangenisstraf ten einde liep , voegde de autoriteiten een nieuwe veroordeling aan zijn straf toe en stuurde hem als compromis naar Centraal-Azië.
De eerbiedwaardige Hilarion heeft die plaats nooit bereikt.
Hij liep onderweg tyfus op en werd doodziek naar een van de
gevangenis ziekenhuizen van Leningrad [het huidige Sint Petersburg] gezonden;
Hij was niet meer te redden.
De engel des doods stond hem als lijdende martelaar al op te wachten.
Slechts enkele minuten voor zijn dood gaf de dokter hem te kennen
dat de crisissituatie ten einde liep en dat hij het in
ieder geval aan de overzijde beter zou krijgen.
Aartsbisschop Hilarion fluisterde:
Waar zijt gij, mijn God en Verlosser, ontferm u over mij . . .“.
En met deze woorden tot de Heer Jezus Christus
overleed deze biechtvader op 28 december 1929.

In de nacht werd hij in een ruwe blankhouten kist aan zijn familieleden overgedragen;
aartsbisschop Hilarion was onherkenbaar.
Zoveel jaren in gevangenis en kampen hadden
een jonge bloeiende en levendige man
in een uitgeputte oude man veranderd;
hij was pas 43 jaar oud . . .
De autoriteiten stelden de voorwaarde dat er geen pompeuze plechtigheid
tijdens de begrafenisdienst en geen toespraken bij het graf mochten worden gehouden.
Bisschop Nikolai echter las de zaligsprekingen op een zodanige wijze dat
alle aanwezigen weenden.
Elk van de zaligsprekingen werd door de Eerbiedwaardige Hilarion in praktijk gebracht en
dit wordt bevestigd door zijn hele levensgeschiedenis.
Zo werd aartsbisschop Hilarion overgedragen aan de Eeuwige God;
deze mens, die met een heldhaftige kracht naar geest en lichaam,
die zijn leven aan de Kerk ter beschikking heeft gesteld.
Zijn leven wordt ondersteund door woorden die hij ooit tot zijn leerlingen richtte:
Alleen de Kerk verleent werkelijk een doel en waarde aan
iemands bestaan op aarde;
Alleen dienstbetoon aan de Kerk, zo is mijn geloof en overtuiging,
verleent het ultieme doel en waarde aan onze activiteiten hier op aarde; …
Als je de Kerk niet bij kunt staan
– heeft welke activiteit dan ook geen zin;
en heeft het ook geen zin om op aarde te blijven leven
“.

reliekenschrijn van de Heilige Hieromartelaar Hilarion [Troitsky], Sretensky Monastery, MoscowIn het jaar 1999 werden de heilige relikwieën van de Heilige Hilarion
overgebracht van Sint-Petersburg
naar Moskou en in de kerk van het
Sretenski [Ontmoeting met de Heer] Klooster ondergebracht.
Patriarch van Moskou en heel Rusland [Alexi II] bewierookt reliekschrijnTijdens een plechtige dienst las patriarch van Moskou en heel Rusland [Alexi II]
de beslissing van de Russisch-Orthodoxe Kerk voor om vader Hilarion heilig te verklaren en ontstak een Iconen-lamp boven
de schrijn met de heilige relieken.
Tijdens het jubileum van de Russisch-Orthodoxe Kerk in het jaar 2000 werd
vader Hilarion heilig verklaard als
nieuwe martelaar en Belijder van Rusland.
Zelfs na zijn overlijden staat de Heilige Hilarion degenen bij die tot hem een verzoek tot hulp richten.
De Vaders van het Sretenski klooster verzamelen al het materiaal welke verwijzen
naar situaties van genezing en andere kwesties die aan de gebeden tot de Heilige hebben plaats gevonden.

Troparion           tn 4
Strijder van Christus Hilarion,
roem en heerlijkheid van de Russische Kerk,
Gij hebt Christus beleden aan een ineenstortende wereld;
Door uw bloed is de Kerk gesterkt,
Gij hebt de Goddelijke wijsheid verworven,
en riep uit tot de gelovigen:
Buiten de Kerk is geen verlossing
“.

Kondakion         tn.7
Hilarion, bisschop-martelaar om Christus’ wil,
De dienaren van de komende Antichrist hebt gij niet gevreesd;
Gij hebt Christus moedig beleden en uw leven voor Gods Kerk gegeven.
Schoonheid der Russische nieuwe martelaren,
roem van het heilig Rusland;
Gij zijt de heerlijkheid en bevestiging van onze Kerk
“.