20 juli – de Profeet Elia [-Elias-] en zijn Hemelvaart

De Profeet Elia is een van de grote Profeten van de Christelijke Kerk, vanwege
de diepte van zijn Geloof, hem God’s-wege geschonken en de uitbundigheid waarmee hij dit onder zijn Volk uitgedragen heeft.
In de verkondiging van de Blijde Boodschap wordt hij dan ook dikwijls aangehaald en de kracht, die hij van de Heilige Geest heeft uitgestraald geeft ook in onze tijd nog het gewenste resultaat.
Van de mensen van het Oude Testament is hij misschien de meest geliefde en zijn gedachtenis wordt meer dan welke andere dan ook door de orthodoxe christenen geëerd. Voor alle christenen, in welke staat we ook zijn is de Profeet Elia een voorbeeld.

Hoewel hij geen teksten heeft geschreven, wordt hij altijd geciteerd met woorden van overgave, hij wordt gepresenteerd als een voorbeeld om na te volgen en hij neemt deel aan een van de belangrijkste gebeurtenissen van het Nieuwe Testamen, de Transfiguratie van onze Heer en Verlosser.

Vanaf het eerste boek van het Oude Testament wordt vermeld dat Henoch [Hebr.= ‘toegewijd’] met God wandelde, nadat hij Metuselach [Hebr.=‘man van de pijl’] verwekt had, dat hij niet meer was, want God had hem opgenomen Gen.5: 24.
Elia wist dat wie met de Heer twisten, worden gebroken; over hen dondert Hij in de hemelen. De Heer richt immers de einden der aarde; de Heer geeft sterkte aan die Hem vrezen en verhoogt de hoorn van zijn gezalfde 1Sam.2: 10.

Henoch en Elia zijn de twee gezichten van het Oude Testament, die de fysieke dood niet hebben ervaren, die levend werden opgenomen in de Hemelen, hetgeen impliceert wat de psalmist David aangeeft: “ . . . God zal mijn ziel verlossen uit de macht van de onderwereld, wanneer Hij mij opneemtPsalm 48: 16, God zal ons immers opnemen in Zijn hand.
Elia was een mens, die God aanschouwde, een wonderdoener en een aanhanger van de éne God.

De heilige Elias was afkomstig uit de stam Aäron, uit de stad Tishba, vandoor hij bekend is als ‘de Tishbiet’.
Toen Elias werd geboren, zag zijn vader Sabah [Hebr.=’zeven of een eed’] engelen van God rondom het kind, derhalve wikkelde het [voedde hij het kind op] in met vuur [van de Heilige Geest] en voedde het kind met al wat z’n God-minnende ziel nodig had [met vuur]. Deze beschrijving is een voorafschaduwing van Elias ‘vurige karakter en zijn door God gegeven vurige krachten‘.
Hij bracht zijn hele jeugd door in gebed en God’s aanschouwing, trok zich regelmatig terug in de woestijn om in alle stilte en vrede na te denken en te bidden.
Op één meest kritieke periode in de geschiedenis van het Israëlische volk stuurde  en stuurt God nog steeds ‘werkelijk geïnspireerde‘ leiders om
Zijn volk terug te roepen tot de aanbidding van de Ene Ware God. Wanneer je goed zoekt zul je ze vinden, wanneer je ze ontmoet – weet je het – , voor dàt ogenblik, zet ze dus niet op een voetstuk, anders vallen zij er ‘uit menselijke hoogmoed‘ van af.
Een van de eerste en belangrijkste onder deze Profeten was zoals reeds werd vermeld Elias de Tishbiet [ook wel Elia genoemd] die de Israëlische geschiedenis met dramatische onverwachte omstandigheden heeft overweldigd lees: 1Kon.17.
Hij waardeerde het Geloof in de Éne waarachtige God en voor hem was er geen afwijking van een totale toewijding mogelijk. De naam, die hij bij z’n geboorte meekreeg ‘Elia’ betekent dan ook: ”de Heer is mijn God“.
Een van de iconen van de profeet toont Elias die gevoed wordt gevoed door de raven,  hetgeen aantoont dat zelfs de natuur door de wil van God wordt bestuurd.
De raaf, een roofvogel, wordt door God gekozen om Zijn instrument te zijn.
Gods’ Woord tot Elia luidt: “Je zult van de beek [de Bron van het leven] drinken, en ik heb de raven geboden om je aldaar te voeden
1Kon.17: 4.

Profeten zijn, net als de kerkvaders, in essentie het geschenk van God aan de mensheid omdat zij ons tot het ware Geloof brengen ons, door hun doen en laten, tot voorbeeld zijn in hetgeen wij zelf doen. 
Door hun doen en laten en met name hun wonderbaarlijke daden tonen zij als bevestiging empirisch de aanwezigheid van God onder ons.
Hij heeft geleefd in de regering periode van koning Achab [Hebr.=‘broeder van vader’] en koningin Izebel [Hebr.= ‘prijst Baäl, heult met deze afgod, anders gezegd is onkuis].
Deze vrouw Izebel verafgoodde haar man, maar was tegelijkertijd degene, die de touwtjes in handen had. Zij regeerde in wezen het Israëlische volk in naam van haar echtgenoot die een zwak karakter had; dit heeft geresulteerd in de heidense opvattingen in geheel het koninkrijk van Israël.
Later lezen we bij de profeet Elisa: “   Gij zult het huis van uw heer Achab slaan, opdat Ik het bloed van mijn knechten, de profeten, ja, het bloed van alle knechten des Heren aan Izebel zal wreken. En het gehele huis van Achab zal omkomen; Ik zal van Achab al wat mannelijk is uitroeien, allen in Israël van hoog tot laag; dan zal Ik met het huis van Achab evenzo handelen als met dat van Jerobeam, de zoon van Nebat, en dat van Basa, de zoon van Achia; en Izebel zullen de honden verslinden op de akker te Jizreel, en niemand zal haar begraven 2Kon.9: 7-10.
Het is de aanbidding van de valse god Baäl, terwijl er op hetzelfde moment een [pornografisch] beeld wordt opgebouwd van de valse ‘Astartis’ [moedergodin] in een heilig heidens woud. Overal is immoraliteit en wordt de mens door wereldse aantrekkelijkheden afgeleid; het is zoiets als in onze tijdsperiode.
Men zou kunnen zeggen dat in dit geval de locatie waar je jezelf bevindt overeenkomstig de Heilige Simeon de Nieuwe Theoloog die zegt dat:
“als gevolg van de onwetendheid van God en het daarbij behorende goddelijke opdracht door menselijk optreden de Blijde Boodschap wordt ontkent, zodat
de eer, die slechts aan God toekomt niet aan God wordt geschonken wanneer
de mens door menselijke inbeeldingen met deze intimiderende passie wordt overspeld en deze als alleen zaligmakend gaat vereren”.
Het gevolg is een algeheel spirituele duisternis, welke het Verbond [als een huwelijks verbond] met God verkracht.
In deze situatie verschijnt de profeet Elias, die met een ijverig hard en aandachtige inzet een volledige droogstelling [droogte] beveelt die heeft geleid tot hongersnood in het hele land.
Concreet staat er: “Want de Heer, de Heilige en Sterke, de God van Israël [de Kerk], Die vóór hem aanwezig is, deze jaren zijn losbandigheid en verfoeilijk, dat ik niet spreek voor mijn mond“.
Wie het nieuws volgt en de Bijbel kent, is niet verbaasd over de huidige ontwikkelingen, de wereld speelt op alle fronten met vuur. Een vreeswekkend iets [om met de iets’-sisten te spreken] beveelt niet alleen dat er geen druppel regen meer zal vallen, maar stelt dat het alleen op zijn eigen commando zal regenen. In dit geval geeft de profeet Elias ons de dimensie aan van de ontologische en niet alleen morele dimensie van het Heilige.
‘Dè Heilige’ is een god en is alomvattend een levende en actieve God, ook in onze tijd. Het is door deze bril, deze dimensie dat de profeet Elia handelt om de mensen van zijn tijd te verbinden, helaas werden ze in de overgrote meerderheid geleid tot afgoderij en immoraliteit.

De Heilige Chrysostomus benadrukt eveneens dat de goddelijke voorzienigheid duidelijk aanwezig is gedurende Elia’s leven.
In het begin wordt hij gevoed door raven, na een ontmoeting met een weduwe in de strijdwagen van Sidon geplaatst. Op deze manier zegt de heilige Vader: ‘God toont Zijn Goddelijke Liefde voor het aangezicht van de profeet’.
    Allereerst dient het de aard van het paard en eerst dan de rationele natuur.
Hij herhaald:
Om deze reden gaf God hem [en ons] door de kraaien
de aanzet tot deelname aan het ascetisch leven van monniken;
indien je een huwelijksreis aangaat waar je je op voorbereidt,
is het waarschijnlijker dat de rede overtuigd wordt
”.
    Bovendien stelde de aanwezigheid bij de gratie van Sidon, aldus
Chrysostomos het heiligdom, de eer voor die Christus zou ontvangen
van de wereld en zijn verwerping door de Joden.
Hij zegt: ‘Wanneer de wereld onze Heer en Verlosser gezien zou hebben als een gedeporteerde in plaats van zichzelf, en Hem grote der naties van de wereld zou verwelkomen,  in plaats van overspel te plegen uit bewondering over de Waarheid’.
                Wee u, Chorazin, wee u, Betsaida! Want indien in Tyrus en Sidon die krachten waren geschied, welke in u geschied zijn, reeds lang zouden zij zich in zak en as bekeerd hebbenMatth.11: 21.
Dus, in veelvoudige dank aan Sidon, trouwt een weduwe op wonderbaarlijke wijze met haar wezen en trouwt zij zelfs met de doden en een van haar kinderen die zijn gestorven.
    Bovendien wanneer Elia tenslotte op een wonderbaarlijke manier wenst dat het offerhout zal verbranden ter ere van de ware God, drukt hij het trieste besef uit:
Ik ben een profeet van de Allerhoogste”.
Slechts door de tegenstelling aan te geven tot de vierhonderdvijftig profeten van Baäl en de vierhonderd profeten van Astartis, maar uiteindelijk zal de aanwezigheid van de ware God over het kwaad triomferen en spreekt het Mysterie onder de mensen als een objectief gegeven over de aanwezigheid van de ware God.
    Het einde van het aardse leven van Elia is overweldigend.
Zoals bekend is, stierf profeet Elia niet, maar werd hij naar de Hemelen gevoerd.
Immers alle koninkrijken der aarde heeft de Heer, onze God der hemelen, ons gegeven en Hij heeft ons opgedragen Hem een huis te bouwen in Jeruzalem, in Juda. Wie nu onder u tot enig deel van Zijn Volk behoort, de Heer, uw God, zal met u zijn en Hij zal met u optrekken.

Volgens de kerkvaders is de profeet Elia een voorafbeelding [type] van
Christus, als profeet/rechter is hij hetzelfde als Christus.
Heeft Christus ons misleid? Elia nam op zich.
Aan de wereld werd Christus gezonden, veertig dagen lang werd hij op de troon gezet? Dat deed de profeet Elias ook.
Bovendien was Elia volgens de Heilige Gregorius Palamas een model van verdriet en oefening. In een toespraak over het ‘vasten’ zal hij zeggen:
‘Elia heeft het vasten van het vasten lief gehad’.
Tot slot zegt deze vader van onze orthodoxe kerk, in een toespraak bij het feest van  ‘Transfiguratie’ van onze Heer en Verlosser’:
Mozes en Elia verschijnen als de Heer onder alle mensen die
naast ander zaken het vasten en het gebed, niet
uit plichtsbesef hebben uitgeoefend, maar uit onzelfzuchtigheid
”.

We weten niet wanneer en in welke mate onze Heer ons in dit leven de Genade van rust en stilte zal doen toekomen. We dienen hierom te smeken, Hem te vragen in liefde te mogen leven, zowel tot God als tot onze naasten en dat we wanneer wij omkomen, dat wij omkomen uit Liefde tot Hem, want eerst dan kun je er zeker van zijn dat het God, de Vader goed zal doen.
“ Want niemand van ons leeft voor zichzelf, en niemand sterft voor zichzelf; want als wij leven, is het voor de Heer, en als wij sterven, is het voor de Heer. Hetzij wij dan leven, hetzij wij sterven, wij zijn des HerenRom.14: 7,8.
Daarom zijn wij immers verenigd/samengekomen met Christus en is ons leven gezegend, is de dood een Opstanding geworden en zijn alle problemen opgelost. Zijn Genadegaven zijn ons genoeg, het is ons een genoegen met Christus te zijn, in de liefde van Christus, levend en stervend.
Onze hulp kan de Profeet Elia hierbij zijn, een goede beschermheilige in onze geestelijke strijd.

Troparion
tn.4. 
“  Gij dwaalde als een engel in het vlees, als
de grondslag der profeten en de tweede Voorloper van Christus’ komst,
roemrijke Elia.
Gij hebt uit de hoge uw geest gezonden op Eliseos,
gij verjaagt ziekte en melaatsen; en
doet zo genezing opwellen voor allen die u vereren
”.

Kondakion
tn.2.
    Profeet en schouwer van God’s Machtige daden,
vermaarde Elia, die
door uw woord regenwolken gevangen hield,
bid voor ons tot de enig Menslievende
”.