7e woensdag van Pascha – de Heer, uw God, is een verterend vuur, een naijverige* God

Christus en de twaalf Apostelen

    ‘Al wat de Vader heeft, is het Mijne’; daarom zei Ik:
‘   Hij neemt uit het Mijne en zal het u verkondigen. 
Nog een korte tijd en gij ziet Mij niet meer, en nogmaals een korte tijd en gij zult Mij zien’.
Sommige van zijn [directe volgelingen, de] discipelen dan zeiden tot elkander:
     ‘Wat betekent dit, dat Hij tot ons zegt: Nog een korte tijd en gij ziet Mij niet en nogmaals een korte tijd en gij zult Mij zien? En: Ik ga heen tot de Vader?’.
     Zij zeiden dan: ‘ Wat is dit, dat Hij zegt: Nog een korte tijd? Wij weten niet, wat Hij bedoelt’.
Jezus bemerkte, dat zij Hem iets wilden vragen en zei tot hen:
Redeneert gij hierover met elkander, dat Ik zei:
‘       Nog een korte tijd en gij ziet Mij niet 
en
nogmaals een korte tijd en gij zult Mij zien?
       Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, gij zult schreien en weeklagen, maar
de wereld zal zich verblijden; gij zult u bedroeven, maar
uw droefheid zal tot blijdschap worden.
       Een vrouw, die baart, heeft droefheid, omdat haar uur gekomen is; maar wanneer zij het kind ter wereld heeft gebracht, denkt zij niet meer aan haar benauwdheid, uit vreugde, dat een mens ter wereld is gekomen.
     Ook gij hebt dan nu wel droefheid, maar Ik zal u weerzien en uw hart zal zich verblijden en niemand ontneemt u uw blijdschap. En te dien dage zult gij Mij niets vragen.
Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, als gij de Vader om iets bidt, zal Hij het u geven in Mijn Naam’ ”.
John. 16: 15-23

Paulus was door de overheid opgebracht, omdat hij in de Tempel de Blijde Boodschap van het Woord verkondigde, de Pedagogie van de Heer. Zijn landgenoten beschuldigden hem van een vreemde leer en dat hij zelfs Grieken in de Tempel had toegelaten.
    En Paulus, de ogen op de Raad gericht, zei:
‘ Mannen broeders, ik voor mij heb een volkomen zuiver geweten voor God over mijn gedrag in het openbaar tot op deze dag’.
Maar de hogepriester Ananias beval hun, die naast hem stonden, hem op de mond te slaan. Toen zei Paulus tot hem: ‘ God moge u slaan, gij gepleisterde [met kalk bekleed graf] wand! En gij, zit gij over mij recht te spreken naar de wet en beveelt gij [volledig] tegen de Wet [= Thora] mij te slaan?’.
Maar de omstanders zeiden: ‘Scheldt gij de hogepriester Gods uit?’.
En Paulus zei: ‘   Ik wist niet, broeders, dat het de hogepriester was, want er staat geschreven: Van een overste uws volks zult gij geen kwaad spreken’.
En daar Paulus wist, dat het ene deel behoorde tot de Sadduceeën en het andere tot de Farizeeën, riep hij in de Raad: ‘   Mannen broeders, ik ben een Farizeeër, een zoon van Farizeeën, ik sta terecht om de hoop en de Opstanding der doden’.
En toen hij dit zei, kwam er tweedracht tussen de Farizeeën en de Sadduceeën en de menigte werd verdeeld. Want de Sadduceeën zeggen, dat er geen opstanding is, noch engel of geest, maar de Farizeeën belijden zowel het een als het ander.
En er ontstond groot geschreeuw, en sommige van de schriftgeleerden van de groep der Farizeeën stonden op en streden heftig en zeiden:
Wij vinden generlei kwaad in deze mens! En indien nu eens een geest tot hem heeft gesproken, of een engel!
En toen er grote tweedracht ontstond, vreesde de overste, dat Paulus door hen zou worden verscheurd, en hij liet de soldaten komen om hem uit hun midden weg te halen en naar de kazerne te brengen.
En de volgende nacht stond de Heer bij hem en zei:
Houd moed, want zoals gij te Jeruzalem van Mij getuigd hebt, moet gij ook te Rome getuigen’
’’ Hand. 23: 1-11.

Mozes en de brandende braambos

      Neemt u er dan terdege voor in acht
[want gij hebt generlei gedaante gezien op de dag dat de Heer op Horeb tot u sprak uit het midden van het vuur].
       Dat gij niet verderfelijk handelt door u
– een gesneden beeld te maken in  de gedaante van enige afgod:
– een afbeelding van een mannelijk of vrouwelijk wezen;
– een afbeelding van een of ander dier op de aarde;
– een afbeelding van een of ander gevleugeld gevogelte, dat langs de hemel vliegt;
– een afbeelding van een of ander gedierte, dat op de aardbodem kruipt;
– een afbeelding van een of andere vis, die in het water onder de aarde is;
En dat gij ook uw ogen niet opslaat naar de hemel, en de zon, de maan en de sterren, het gehele heer [aanzien] aan de Hemelen, aanziet en u laat verleiden u voor dat [geschapen geheel] neer te buigen en hen te dienen, die de Heer, uw God, heeft toebedeeld aan alle volkeren onder de ganse hemel;
terwijl de Heer u genomen is en uit de ijzeroven, uit Egypte, geleid heeft om voor Hem te zijn tot een eigen volk, zoals dit heden het geval is.

de grote tragiek van Mozes’ dood

      Maar de Heer werd toornig op mij [Mozes] om uwentwil en Hij zwoer, dat ik de Jordaan niet zou over-trekken en in het goede land niet zou komen, dat de Heer, uw God, het u tot een erfdeel geven zal.
Want ik zal in dit land sterven, ik zal de Jordaan niet overtrekken; maar gij zult die overtrekken en dat goede land in bezit nemen.
Neemt u ervoor in acht, dat gij het Verbond van de Heer, uw God, dat Hij met u gesloten heeft, niet vergeet en u een beeld maakt in de gedaante van iets, dat de Heer, uw God, u verboden heeft. Want de Heer, uw God, is een verterend vuur, een naijverig GodDeut.4: 15-24.

 

Jaäcobus de oudere, apostel, door Rembrandt van Rhijn

Gebedsverhoring
”   
Uit de diepte, Heer, heb ik tot U geroepen: Heer, geef gehoor aan mijn stem.
Laat Uw oren aandacht schenken aan de stem van mijn smeking.
Zo Gij op ongerechtigheden zoudt achtslaan, Heer; Heer, wie kan dat doorstaan ?Maar bij U is vergeving; omwille van Uw Naam, Heer, heb ik U verbeid.
Mijn ziel verwacht Uw Woord; mijn ziel vertrouwt op de Heer.
Van de ochtendwake tot de nacht vertrouwe Israël [de Kerk] op de Heer.
Want bij de Heer is barmhartigheid;
bij Hem is overvloedige Verlossing.

Ja, Hijzelf zal Israël [de Kerk] verlossen, uit al zijn ongerechtigheden
Psalm 129[130] vert ROK. ‘s-Gravenhage.

Wat betekent: ‘vanuit de diepten’?
Gebed wordt niet alleen voortgebracht door de mond of door onze tong, daar menselijke woorden nu eenmaal een einde kennen. 
Wanneer onze gedachten nog steeds pervers zouden zijn, maar het gebed 
vanuit de diepten van ons hart, met veel zorg en bereidwilligheid,
vanuit deze grondslagen van ons intellect ontsnapt, dan
komt het voort uit een klagen. 

Want dat treft de uiterste roerselen van de ziel van hen die in smart leven, ze geraken het gehele hart, God roepend met veel toewijding, en natuurlijk het kan niet anders of dit gebed wordt gehoord.
Dit gebed vanuit de diepte van het hart heeft grote kracht,
ze worden niet omver geblazen zoals afgelopen weken krachtige bomen het begaven, terwijl zij zich toch met hun  wortels breed en diep in de aarde hadden verspreid en zich in de grond [de aarde] hadden vastgeklonken, bestand zouden dienen te zijn tegen elk krachtmoment van de wind, terwijl de bomen die hun wortels heeft slechts aan het oppervlak van de aarde vastgrijpt door slechts een klein briesje wordt omgeblazen en hevig door elkaar worden geschud, totdat zij het begeven. 

Heilige Ephraïm de Syriër, miniature

Hetzelfde gebeurt met het gebed, dat uit de diepten van de ziel voortkomt en vanuit de diepste diepten oprijst, zal de ontelbare gedachten die opkomen en zelfs indien de hele duivelschare de orde verstoort, dan blijft het gebed vanuit de diepte van het hart  stand houden en is onomkeerbaar, zonder zich terug te trekken.
Het gebed van het hart komt weliswaar uit de mond en over lippen en
door de diepten van het hart zou God toch niet onverschillig zijn ten opzichte van het gebed van Zijn kindconf. Ephraïm de Syriër.

Vereren van God, Die isals een verterend vuur, naijverig * want Hij gunt niemand enige macht over hetgeen slechts Hem toekomt.
          Dat Christus zo snel tot een eigennaam kon worden heeft te maken met de universele opvatting van de joodse Messias [Hebr. = Gr. Χριστός, Lat. Christus, Ndlnds. ‘Gezalfde’]. Deze universele opvatting gaat ervan uit dat de komst van de Messias niet alleen het herstel van de troon van David komt brengen en daarmee het herstel van Israël, maar dat de komst van de Messias voor iedereen [ook niet-joden!] de mogelijkheid biedt van een herstelde relatie met God. Het gaat niet langer meer alleen om een koninkrijk in Palestina maar
om het Koninkrijk der Hemelen, hetgeen van God is.
Heel belangrijk  voor deze opvatting vormt de uitleg van de begin regels van David’s Psalm:
De Heer sprak tot mijn Heer:
‘neem plaats aan mijn rechterhand, tot
ik van je vijanden een bank voor
je voeten heb gemaakt’
Psalm 110[111].
Dit citaat vinden we, al dan niet in gedeelten, door het gehele Nieuwe testament heen. Soms ook gecombineerd met:
Hij heeft alles onder Zijn voeten gelegdPsalm 8: 7b.
Onze Heer en Verlosser Zelf gebruikt deze Psalm om aan te geven dat er meer dan alleen een nazaat uit het geslacht van David wordt verwacht Marc.12: 35 e.v. Petrus sluit er zelfs zijn 1e toespraak met Pinksteren mee af Hand.2: 36. 

”      Ik wil U belijden, Heer, uit heel mijn hart; [zoals Paulus] in de raad der gerechten, op hun bijeenkomst.
Groot zijn de werken des Heren, uitgelezen naar al Zijn welbehagen.
Belijdenis en luister is Zijn werk, Zijn gerechtigheid blijft in de eeuwen der eeuwen; Hij houdt ze in gedachtenis door Zijn wonderen.
Barmhartig en medelijdend is de Heer, Hij schenkt voedsel aan wie Hem vrezen; 
Zijn Verbond zal hij eeuwig gedenken.
De Kracht van zijn werken verkondigt Hij aan Zijn volk, door hun het erfdeel der heidenen te schenken.
De werken van Zijn handen zijn Waarheid en Recht; getrouw zijn al Zijn geboden. Zij zijn opgericht tot in de eeuwen der eeuwen, om te doen naar Waarheid en Recht.
Hij heeft bevrijding gezonden aan Zijn volk, voor eeuwig Zijn Verbond gehouden: Heilig en ontzagwekkend is Zijn Naam.
Het begin van de wijsheid is de vreze des Heren: goed begrip hebben allen die er naar handelen. Zijn lof moge blijven tot in de eeuwen der eeuwen“.
Psalm 110[111] vert. ROK. ‘s-Gravenhage.

Ja, zelfs met dezelfde eerste regels van Psalm 110 om vervolgens te concluderen: “Laat het gehele volk van Israël er daarom van overtuigd te zijn dat Jezus, die u gekruisigd hebt, door God tot Heer [kurios in het grieks] en Messias [Christus is aangesteld”.  In één adem wordt hier de Christus gelijk gesteld aan de Heer uit deze Psalm.
Zó kan Paulus er ook over schrijven: ” 
Ja, broeder, laat mij dit voordeel van u hebben in de Heer, verkwik mijn gemoed, in ChristusPhilémon 1: 20.
Waar het dus om gaat is dat de verwachte messias veel méér is dan een zoon van David die komt om Israël van zijn onderdrukkers te bevrijden.
Hij is de Verhevene, de Verhoogde Die zit aan de Rechterhand van God en regeert over de gehele wereld, ja al je haren zijn geteld.
De identificatie van Jezus met deze Christus en Heer met behulp van Psalm 110
gaf aan mensen in Antiochië die toch al geïnteresseerd waren in het joodse geloof, de mogelijkheid om zonder zelf Jood te zijn zich toch deelgenoot te voelen van de beloften voor dit Volk en dezelfde God te aanbidden.
Geen wonder dat de volgelingen van onze Heer en Verlosser in Antiochië [een stad’sgemeente, die pertinent tégen de wereld is] de mond vol hadden van Christus en daardoor blijven opvallen.

Het aanbidden of vereren van afgoden
    Wees dus uiterst behoedzaam om je zielen te behoeden voor kwaad en schade, want je zag niet hoe hij er uit ziet toen de Heer tot je sprak op Horeb op de berg vanuit het midden van het vuur.
Handel niet wetteloos en zorg voor jezelf als een welgevormd beeld met een gelijkenis aan god niet gelijkend op welk beeld dan ook. . . “ conf. Deut.4: 15-16.

Er bestaat in de lezingen van vandaag een opvallende parallel tussen de leer van Mozes en de leer van Sint Paulus in zijn brief aan de Romeinen.
We beginnen het onderzoek naar deze parallel met de volgende samenvatting aan de landgenoten de van het door Rome gestichte rijk:
Sinds de schepping van de wereld zijn [Gods] onzichtbare eigenschappen duidelijk te zien. . . door de dingen die gemaakt zijnRom.1: 20.
Mannen . . . onderdruk de waarheid in ongerechtigheid . . .Rom.1: 18.
Hoewel zij God kenden, verheerlijkten zij Hem niet als God, noch waren zij dankbaarRom.1: 21.
“ [maar] verruilde de Waarheid van God voor de leugen en aanbad en diende het schepsel in plaats van de SchepperRom.1: 25.
                                Zowel de profeet als de apostel beginnen met de onzichtbare natuur van God en volgen vervolgens de opkomst van afgoderij tot zijn bron:
de aanvaarding van de corrupte leugen dat men schepselen kan dienen en aanbiddenDeut.4:16; Rom.1: 25.
Beide leraren sommen verschillende fysieke entiteiten op [Deut.4: 16-19; Rom.1: 23] die objecten van toewijding kunnen worden in plaats van
de Heer [Die] tot u sprak op HorebDeut.4: 15 en
u brachten” uit. . . Egypte, om Zijn volk te zijn, een erfenis, zoals u deze dag bent” Deut.4: 20, “want de HEER, uw God, is een verterend vuur, een naijverige GodDeut.4: 24.

Eerbied voor materiële dingen is op zich
een gezonde en natuurlijke beweging van hart en geest.
Hoe groot zijn uw werken, o Heer!
In wijsheid hebt Gij ze allemaal gemaakt;
de aarde is vervuld met uw schepping “ Psalm 103 [104]: 26.
Problemen beginnen wanneer we “de waarheid van God ruilen voor de leugenRom.1: 25. Mensen en met name die van onze huidige generaties beginnen te geloven dat de schepping [het Humanisme] de allerhoogste waarde heeft en dat slechts de geschapen dingen onze hoogste eerbied en toewijding verdient. Je ziet dat in de op de eigengereidheid van de mens gerichtte wetsvoorstellen.
Hier vinden we de bron van afgoderij, dat doodlopende punt waarnaar de tegenstrever/ de duivel ons voortdurend uitnodigt.
We zien precies wat er mis is met de seculiere cultuur om ons heen:
een opperste toewijding aan en aanbidding van materiële dingen met
uitsluiting van al het andere.

Tegenwoordig zijn veel secularisten er zelf bovenmatig trots op
vrij‘ van religie te zijn, ze zien echter de dood voor ogen zonder het te beseffen.
Ze werpenzich op natuurlijke wijze elke toewijding tot partijgerichte patronen
in
“de gelijkenis van elk vee op aarde [dierenpartij], of
de gelijkenis van een gevleugelde vogel [natuurfreeks] die onder de hemel vliegt ,
de gelijkenis van alles wat op de grond kruipt, of
de gelijkenis van welke vis dan ook in de wateren eronder de aarde“ Deut.4: 17-18.
Hoe zijn de mensen in hemel’s naam mensen geworden die “hen zijn gaan aanbidden en dienen” – politici worden immers tot goden verheven Deut.4: 19?
Zij hebbne heden ten dage de Macht in handen en spinnen er goed garen bij.
Merk echter op dat de kern van het probleem ligt in de dienst van
het schepsel in plaats van de SchepperRom.1: 25, hetgeen
de centrale fout van het secularisme is.

De apostel Paulus vervolgt zijn leer door de dienst van dingen aan de gevangenneming van de mens te koppelen door “gemene hartstochtenRom.1: 26.
Bijvoorbeeld: “vrouwen ruilden het natuurlijke gebruik voor wat tegen de natuur is. Evenzo brandden ook de mannen, het natuurlijke gebruik van de vrouw achterlatend, in hun lust voor elkaar Rom.1: 26-27.
Er is een voorspelbaar verband tussen het dienen van dingen en het vereren van idolen , in plaats van God, en het leven van morele decadentie.

Mozes waarschuwt zijn Volk tegen dergelijke problemen door voorbeelden te gebruiken van de losbandigheid van de cultus van de Baal Peor Deut.4: 3.
Gods profeet roept ons op om de onzichtbare, onzichtbare en altijd aanwezige Heer en God,
Die in tijd en geschiedenis voor Zijn Volk handelt te aanbidden,
Die ons neemt om de zijne te zijn en ons voortbrengt “uit de ijzeren oven [van onze hartstochten] , uit Egypte [de denkwijze van het aanbidden van dingen], om
Zijn volk te zijn, tot een erfenisDeut.4: 20.
We dienen ons ten diepste af te vragen hoe het komt dat we zijn gekomen om
de rijkdommen van Zijn goedheid, verdraagzaamheid en lankmoedigheid te minachtenRom. 2: 4.
om materiële doelen te dienen als onze eerste liefde,
om zelfs God aan de kant te schuiven?

Ontvang mij, een slaaf van genoegens,
o Bron des Leven’s Die
de zonde van de wereld wegneemt“.
uit het gebed van Basilios de Grote voorafgaand aan de communie.

”            Alle volkeren klapt in de handen, juicht voor God met vreugde kreten.
Want de Heer is verheven, ontzagwekkend; Hij is een Koning, groot over heel de aarde. Hij heeft volkeren aan ons onderworpen, heidenen onder onze voeten gebracht.
Hij heeft ons als Zijn erfdeel gekozen, de schoonheid van Jacob die Hij liefhad.
God is omhooggestegen onder gejuich, de Heer onder bazuingeschal.
Zingt een Psalm voor onze God, zingt Hem; zingt voor onze Koning: zingt een Psalm. Want de Koning over heel de aarde is God: zingt de Psalm met verstand.
God heerst over de volkeren, God zet zich neder op Zijn heilige troon.
De vorsten der volkeren zijn vergaderd voor de God van Abraham.
Want de sterken der aarde behoren aan God: zeer hoog zijn zij verheven”
Psalm 46[47] vert. ROK. ‘s-Gravenhage.

Apostichen vespers
tn.6.  ”   Verheug u, Adam, tezamen met Eva, want
Hij Die u zo wonderbaar geschapen heeft,
maar u in het Paradijs met bederf bekleden moest, toen
jullie de onbederflijkheid zelff wilden [be]grijpen;
Hij heeft u geheel tot Zich genomen, en
uw bederf in onbederflijkheid veranderd.
Hij heeft u met Zichzelf verheven en 
u tot het uiterste verheerlijkt
door in uw vlees te tronen bij de Vader“.

tn.6.  ”   Hij, Die in Zijn Goddelijke Kracht
de afvallige vijand in de hel had neergeworpen, 
heeft zonder verandering te ondergaan, mijn natuur op Zich genomen,
zonder vermenging en toch onscheidbaar,
wat menselijke kortzichtigheid daarover ook moge denken.
gelovigen, laat ons Hem met toewijding verheerlijken“.

tn.6.  ” Heden aanschouwen de Hemelse machten hoe de menselijke natuur
op wonderbare wijze omhoog stijgt, en
vol verbazing roepen zij tot elkander:
‘   Wie is deze die daar komt?
Maar hun eigen Meester ziend, bevalen zij de Hemelse Poorten te verheffen.
Met hen bezingen ook wij U zonder ophouden, Die in Uw vlees van daar zult weerkeren, als Rechter van het heelal, de Al-Machtige God“.