Paasdinsdag in de Grote en Heilige Week – houdt uw lampen brandend

Koninkrijk der Hemelen [Russisch, 19e eeuw]

”     Doch van die dag en van dat uur weet niemand, ook de engelen in de hemelen niet, ook de Zoon niet, maar de Vader alleen.
Want zoals het was in de dagen van Noach, zo zal de komst van de Zoon des mensen zijn.
Want zoals zij in die dagen voor de zondvloed waren, etende en drinkende, huwende en ten huwelijk gevende, tot op de dag, waarop
Noach in de ark ging en zij niets bemerkten, eer de zondvloed kwam en hen allen wegnam, zo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn.
Dan zullen er twee in het veld zijn, een zal aangenomen worden en een achtergelaten worden;
twee vrouwen zullen aan het malen zijn met de molen, een zal aangenomen worden, en een achtergelaten worden.
Waakt dan, want gij weet niet, op welke dag uw Heer komt
” Matth.24: 36-42.

 

De 5 wijze en de 5 dwaze maagden

”      Dan zal het Koninkrijk der hemelen vergeleken worden met tien maagden, die haar lampen namen en uittrokken, de bruidegom tegemoet.
En vijf van haar waren dwaas en vijf waren wijs.
Want de dwaze namen haar lampen mede, maar geen olie;
doch de wijze namen olie in haar kruiken, met haar lampen.
Terwijl de bruidegom uitbleef, werden zij allen slaperig en sliepen in.
En midden in de nacht klonk een geroep:
De bruidegom, zie, gaat uit hem tegemoet!
Toen stonden al die maagden op en brachten haar lampen in orde. En de dwaze zeiden tot de wijze: Geeft ons van uw olie, want onze lampen gaan uit. Maar de wijze antwoordden en zeiden: Neen, er mocht niet genoeg zijn voor ons en voor u; gaat liever naar de verkopers en koopt voor uzelf.
Doch terwijl ze heengingen om te kopen, kwam de bruidegom, en die gereed waren, gingen met hem de bruiloftszaal binnen, en de deur werd gesloten.
Later kwamen ook de andere maagden en zeiden:
” Heer, heer, doe ons open!”.
Maar hij antwoordde en zei:
“Voorwaar, ik zeg u, ik ken u niet’.
Waakt dan, want gij weet de dag noch het uur
”. Matth.25: 1-13

 

Profeet Job en zijn vrienden

Gedurende de vastentijd werden de Oudtestamentische lezingen in de Vespers genomen uit Genesis en Spreuken. Bij het begin van de Grote en Heilige week, de stille week verandert dit in Exodus en het boek Job. Exodus verhaalt ons het gebeuren van Israëls [de  Kerk] bevrijding uit de slavernij uit Egypte, de doortocht [door de woestijn van het leven] Het bereid ons voor op het juiste begrip van Christus’ [dus onze] uittocht naar Zijn Vader, Van Zijn vervullen van de gehele Heilsgeschiedenis.
Job, de lijdende is immers de Oud-Testamentische icoon van Christus. De lezing van het gehele boek Job is een aankondiging van het Mysterie rond het lijden van Christus, van Zijn Gehoorzaamheid aan de Vaderen het Offer wat Hij omwille van ons gaat voltrekken. Lees het boek Job, want je zult je gezegend weten en je hart zal  opgeheven worden wanneer je God’s stem mag horen:
    Wel, gij goede en getrouwe dienstknecht! over weinig zijt gij getrouw geweest; over veel zal ik u zetten; ga in, in de vreugde van uw HeerMatth.25: 21.

De Maagd, die God heeft gebaard . . .

Lees en herlees de voorafschaduwing van de Grote Blijde Boodschap, opdat je getroffen mag worden en blij mag zijn door hetgeen je deze week te wachten staat.
Mocht je in de gelegenheid probeer dan een Orthodoxe Kerk te vinden waar nog diensten gehouden worden, ma t/m wo ‘de Liturgie van de voorafgewijde gaven‘ –
op welke dagen ook het gebed van Ephraïm de Syriër nog voort-klinkt.

Wanneer we de gelijkenis van de tien maagden goed bekijken, dienen we voor we verder gaan van tevoren vast te stellen dat er veel discussie is geweest over de betekenis van deze woorden van onze Heiland. Ten minste één aspect van deze gelijkenis kan met absolute zekerheid bekend zijn.
De bruidegom is Jezus Christus en deze gelijkenis beschrijft Zijn wederkomst.
In het eerste Verbond met Israël beeldt God Zichzelf uit als dè “echtgenoot
♨︎➥♨︎ Hij, Die is en altijd zal zijn” van Israël [de Kerk]:
>> ”     Vrees niet, want gij zult niet beschaamd staan; word niet schaamrood, want gij zult niet te schande worden; ja, gij zult de schande van uw jeugd vergeten en aan de smaad van uw weduwschap niet meer denken.
Want uw man is uw Maker, Heer der Heerscharen is zijn naam; en uw losser is de Heilige van Israël, God van de ganse aarde zal Hij genoemd worden. Want als een verlaten en diep bedroefde vrouw heeft u de Heer geroepen, als een vrouw uit de jeugdtijd, nadat zij versmaad werd, zegt uw God 
” Isaiah 54: 4-6; en
>> ”     Men zal u niet meer noemen:
Iemand, die Verlaten is en men zal uw land niet meer noemen:
Woestenij; maar gij zult genoemd worden:
Mijn Welgevallen, en uw land: Gehuwde.
Want de Heer heeft een welgevallen aan u, en
uw land wordt ten huwelijk genomen.
Want zoals een jongeling een maagd huwt, zullen
uw zonen u huwen, en zoals de bruidegom zich over
de bruid verblijdt, zal uw God Zich over u verblijden
Isaiah 62: 4-5 ; alsmede bij:
>> ”     Ik zal u Mij tot bruid werven voor eeuwig:
Ik zal u Mij tot bruid werven door gerechtigheid en recht,
door goedertierenheid en ontferming;
Ik zal u Mij tot bruid werven door trouw; en
gij zult de Heer kennen
” Hosea 2: 19,20.

 

Christus, bruidegom van de Kerk

            In de nieuwe verbintenis van de Blijde Boodschap van onze Heer en Verlosser wordt Christus afgebeeld als de bruidegom van de Kerk:
>> ”     Johannes antwoordde en zei: ‘Geen mens kan iets aannemen, of het moet hem uit de Hemel[en] gegeven zijn. Gij kunt zelf van mij getuigen, dat ik gezegd heb: Ik ben de Christus niet, maar ik ben voor Hem uit gezonden.  Die de bruid heeft, is de bruidegom; maar de vriend van de bruidegom, die erbij staat en naar hem luistert, verblijdt zich met blijdschap over de stem van de bruidegom. Zo is dan deze mijn blijdschap vervuld” John. 3: 27-30;
>> ”     Jezus zei tot hen: Kunnen soms bruiloftsgasten treuren, zolang de bruidegom bij hen is? Er zullen echter dagen komen, dat de bruidegom van hen weggenomen is, en dan zullen zij vasten ” Matth.9 : 15 en op dezelfde wijze
>> ”     En Jezus zei tot hen: Kunnen bruiloftsgasten dan vasten, terwijl de bruidegom bij hen is? Zolang zij de bruidegom bij zich hebben, kunnen zij niet vasten. Er zullen echter dagen komen, dat de bruidegom van hen weggenomen is en dan zullen zij vasten, te dien dage Marc 2: 19-20;
            terwijl Paulus de Kerk beschrijft en
op gelijk niveau stelt als een Verbonds-huwelijk dat
wordt afgesloten als de bruid van Christus:
>> ”      Mannen, hebt uw vrouw lief, evenals Christus zijn gemeente heeft liefgehad en Zich voor haar overgegeven heeft om haar te heiligen, haar reinigende door het waterbad met het woord en zo zelf de gemeente voor Zich te plaatsen, stralend, zonder vlek of rimpel of iets dergelijks, zo dat zij heilig is en onbesmet. Zo zijn ook de mannen verplicht hun vrouw lief te hebben als hun eigen lichaam. Wie zijn eigen vrouw liefheeft, heeft zichzelf lief;  want niemand haat ooit zijn eigen vlees, maar hij voedt het en koestert het zoals Christus de gemeente, omdat wij leden zijn van zijn lichaam. Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten en zijn vrouw aanhangen, en die twee zullen tot een vlees zijn. Dit geheimenis is groot, doch ik spreek met het oog op Christus en op de gemeente” Eph.5: 25-32.

Wat gebeurt er als alles wat Geloof aangaat om je heen verandert?
            Wanneer we deze vraag ernstig nemen begrijpen we plotseling dat deze ogenschijnlijk zo ver afgelegen tekst heel actueel wordt, omdat dat precies inhoudt waar we vandaag de dag op een dramatische manier mee geconfronteerd worden:
– de transformatie van al datgene wat met religie van doen heeft – ;
  de scheiding tussen kerk en staat,
  het ontbinden van aloude waarden als het huwelijk 
  het zelfbeslissing’s-recht over leven/dood
            is een veelomvattend kenmerk van de westerse samenleving geworden.
Nationalisme en het daaruit voortvloeien zelfbeschikkingsrecht
blijkt in de moderne tijd de religie te hebben vervangen voor het sacrale, datgene
wat onmisbaar is en waarvoor we zelfs zouden willen sterven
– niets lijkt meer te zijn van wat het voorheen was.
                                          Ouders ervaren hoe zij hun kinderen de taal van de Blijde Boodschap, de taal van de Kerk, niet meer over kunnen brengen – het lijkt wel of of je tegen een muur oploopt.
Dat kan ook niet anders wanneer ouders de grip op de opvoeding van hun kinderen verliezen, vanwege het feit dat zij beiden compleet in beslag worden genomen door inkomstenverwerving.
                                         Er zijn nog lichtpunten onder sommige jongeren, maar hoewel er steeds meer mensen zich totaal in de wereld verliezen, lijken
de verschillende bloedgroepen van de Kerk zich zelfs
totaal niet af te vragen wat er van deze mensen zal worden.
                                        Wel worden ze herhaald opgetrommeld wanneer het ergens uit de hand lijkt te lopen – bij echtscheiding, ongeluk en verslavingen aan de meest vreemde producten van de wereld.
De voorheen grote gemeenschappen zien het aantal teruglopen en
worden gedwongen hun onroerend goed van de hand te doen
  het is niet meer op te brengen en de Geloofsgemeenschappen
zelf worden achtervolgt door steeds hogere schulden.
Waar ga je heen met je problemen
  de verzorgingsstaat loopt vast en
blijkt ontoereikend te zijn
de maatschappelijke problemen op te lossen.
                                          Het enige wat je ziet is dat rijken nog rijker worden en een kleine groep top-figuren het totale vermogen van de samenleving in handen hebben.
Wat kan de generatie die opgroeit nog doen – loonslaven, de massa van de samenleving worden armlastig en vallen ‘en-masse’ terug op het minimum – 40% reeds, leuk vooruitzicht toch?

Waar gaan we met z’n allen heen?
Wat is het alom heersend bezwaar tegen de ontoereikendheid waarmee
het gewone volk niet meer in overeenstemming kan komen met
aloude begrippen, welke in de Blijde Boodschap wordt onderwezen.
            Het zijn niet slechts vijf maagden,
die hun lamp niet brandend hebben weten te houden
  de mensen zijn totaal niet ontvlamd en we keren terug naar de tijd van de Apostelen waarbij slechts een kleine groep Volgelingen van Christus de werkelijke Boodschap heeft ervaren.
                                                  Ogenschijnlijk beschrijft Johannes  de Theoloog in historisch opzicht wat hij heeft beleefd, toen Hij door de Heer geroepen werd als een god die God in het achterhoofd achterliet.
                                                  Dan komt Jezus met Zijn discipelen naar het land van Judea en het is alsof Johannes zich nog een laatste keer wil binden aan de religie waarin hij zelf is opgegroeid.
                                                 In een terugkeer zou het vertrek van het volkomen nieuwe zich opnieuw in het verleden moeten wortelen.
Christus doopte naar mijn verwachting ook, evenals Zijn voorloper Johannes de Doper in tegenstelling tot de opmerking:
”     – ofschoon Jezus niet zelf doopte, maar zijn discipelen -” John.4: 2.
                          Alleen al omdat de toekomst opnieuw is versmolten met het verleden.
                          Om zeker te zijn, lijken Johannes historische uitspraken een aanfluiting.

Religie, dat betekent opnieuw zoals in het vroege christendom – in je gewone kloffie – de straat op en mensen opnieuw motiveren door aan te geven waarom zij in de wereld vastlopen en moeilijkheden ondervinden op allerlei vlakken.
De toekomst van het Christendom blijkt zich opnieuw dienen te versmelten met het verleden.
Religie, dat betekent gewoon najagen mensen te bekeren met jouw gedrag mensen te verbazen en door het voorbeeld tot de Kerk te brengen en hen te laten dopen zoals Johannes de doper deed; hoewel Christus Zelf niet doopte;
Onze Heer klopte slechts aan bij de mensen en maakte op die wijze volgelingen:

De Samaritaanse vrouw aan de bron
”     Toen nu de Heer vernam, dat de Farizeeën gehoord hadden, dat Jezus meer discipelen maakte en doopte dan Johannes, – ofschoon Jezus niet zelf doopte, maar zijn discipelen –
verliet Hij Judea en vertrok weer naar Galilea.
En Hij moest door Samaria gaan. Hij kwam dan in een stad van Samaria, genaamd Sichar, dicht bij het veld, dat Jaäcob aan zijn zoon Jozeph gegeven had; daar was de bron van Jaäcob. Jezus nu was vermoeid van de tocht en bleef zo bij de bron zitten; het was ongeveer het zesde uur. Er kwam een vrouw uit Samaria om water te putten. Jezus zei tot haar: ‘Geef Mij te drinken’
” John.4: 1-7.
                Onze Heer en Verlosser klopt dus heel subtiel bij de mensen aan en vindt aldus Zijn volgelingen.
                Dit betekent dat de Kerk Zich eveneens in de puur uiterlijke dingen – heel subtiel – dient te manifesteren en pas in de tweede plaats [na grondige katechese] met het doopwater op de proppen dient te komen.
               Om de uiterlijke vertoning van de geïnstitutionaliseerde religie op een dusdanige manier terug te brengen dat je met overeenkomstige middelen je eigen identiteit waarmaakt
  waarmee je jezelf als Kerk karakteriseert en markeert en daarmee ‘getuigt’ dat ‘de Kerk’, het Lichaam van Christus, onlosmakelijk met het leven verbonden is
  dat houdt in dat we terug naar de bron zullen dienen te gaan!

                 De bron van Abraham, Isaäc en Jaäcob, dus trek uit je voorland, je toekomstig lot.  Wanneer onze jongeren opnieuw gemotiveerd willen worden – hun leven in te zetten voor verandering van het bestaan en zich daarbij gesteund weten dat zij dat doen in de Naam van God, met Christus als voorbeeld, dan zou dat tot gevolg hebben dat zij een middenvinger leren op te steken tegen de minachting waarmee onze religie in de wereld behandeld wordt.
                Een waarachtige innerlijke ervaring komt voort uit het tot op het bot geroerd geraken en hoe kan dit anders dan het opheffen van geïsoleerde ivoren torens en je richten op de primaire behoeften van de mens.

Primaire behoeften
Veel lichamelijke basisbehoeften zijn er vooral om in leven te blijven en de soort te laten voortbestaan. Eten, drinken, seks en de behoefte aan veiligheid, zijn onze grootste verlangens en zijn daarom door Maslow terecht als basis van zijn piramide opgenomen.
Erkenning en waardering ontvangen is ook een belangrijke basisbehoefte, maar daaraan denken we niet zolang we honger hebben of voor ons leven vrezen.
Behoeftes kennen nu eenmaal een prioriteit.
Indien we honger hebben denken we niet langer aan onze veiligheid, en
nemen we risico’s om aan eten te komen voor ons en onze kinderen.
Maar met volle maag willen we vervolgens eerst een veilig gevoel
voordat we zin in seks hebben.
Ieder mens wil van jongs af aan waardering
voor geleverde prestaties, hard werken, studie,
ontwikkeling inzicht, aanleg, en allerlei andere goede eigenschappen.

                Maar we willen ook erkenning voor onze tekortkomingen, bij
de pech die we hadden, het leed dat ons is overkomen.
Indien dergelijke complimenten, respectievelijk armen over de schouders uitblijven, tast dat onze gezondheid aan zowel in geestelijk als in lichamelijk opzicht. We breken dan misschien de banden met bekenden, raken gefrustreerd, zijn in onze broosheid boos.
We rusten niet totdat we schadevergoeding, of op z’n minst excuses hebben gekregen etc.
Maslow spreekt niet over onze allergrootste behoefte, namelijk het constant inademen van zuurstofrijke lucht en schoon water, terwijl het tevens ook een bewezen feit is dat de behoefte aan jezelf kunnen uiten in kunst, muziek en humor, bij de mens eveneens bijzonder sterk is, ook al is het geen essentiële basisbehoefte.
                 Zonder vloed geen eb, zonder ziekte geen gezondheid en zonder ongeluk geen geluk. Het is triest dat ellende en verdriet (van anderen) nodig zijn om ons prettig en dankbaar te voelen op de momenten dat we zelf geen hinder van dergelijk onheil ondervinden.
De term basisbehoeften heeft in de economie een nauwe relatie met de begrippen als schaarste en het ‘alternatief‘ aanwenden van middelen.

                Alternatief betekent -‘niet gebaande wegen‘ volgen;
vanuit je Geloof in de medemens [de naasten] door je voorbeeld en adviezen oplossingen bieden, waardoor zij weer lucht krijgen.
                                Hoe kun je de mensen op een andere manier weer een gevoel van  onschuld terug geven, weer in harmonie e komen met zichzelf, zich weer in z’n leven in Christus onaantastbaar te kunnen voelen?
Een mens, die ziek is, het leven weer mogelijkheden te bieden dit te [ver-]dragen;
armoede en verslavingen overwinnen, opdat het zelfrespect weer een bloei kan doormaken; gevangenen en oorlogsslachtoffers bevrijden en opnieuw mogelijk-heden aan te bieden teneinde van hun weg richting de ondergang te geraken; kort samengevat de slachtoffers van de menselijke samenleving [de wereld] weer opvangen.

gelijkenis van de Maagden
De maagden, die vol verwachting de komst van de Heer afwachten [competitie]
En natuurlijk breekt er vervolgens een onmiddellijk strijd uit onder degenen, die  bepalen welke kant de gemeenschap opgaat en er ontstaat onrust.
                      Er ontstaat onmiddellijk een puur kwalitatieve en kwantitatieve rivaliteit welke oud-gedienden nog wel “succesvol” blijken te zijn.
Maar de onenigheid, die nu ontstaat het geschil heeft een algemeen dogmatisch thema: het mindere maakt plaats voor het meerdere, dat wil zeggen het kan niet anders of er vindt een schoonmaak plaats.
                      Dit is helemaal niet erg – het werkt vernieuwend – en zal eerst na enige decennia z’n nut bewijzen – zo niet, dan zal een hele generatie verloren gaan.
                      Uitgangspunt zal echter wèl dienen te zijn dat er onderling gecommuniceerd wordt – zònder communicatie absoluut geen gemeenschap; en de hiërarchische structuur zal behoorlijk dienen in te binden en zich zoals in de vroeg-christelijke Kerk alleen met het toezicht dienen te bemoeien.
                      Israël /de Kerk, Die Het Verbond met God aangaat wordt niet voor niets al vanaf z’n prille beging in de voorvaderlijke oudheid vergeleken met een huwelijk, een huwelijk is alleen mogelijk op basis van wederzijds respect.
                           Het haast vervallen menselijk Lichaam van Christus duidt op een stervensproces en de Kruisdood zal allereerst dienen te worden ondergaan voordat er sprake kan zijn van leven; van een opstanding – van een herleven – dit proces heeft zich in de kerkelijke geschiedenis al meermalen bewezen.
                          Hetgeen betekent reiniging van de mensen, van het Lichaam van Christus – het gaat erom de mens van deze tijd weer te beroeren – het overbrengen van de oorspronkelijke ontroering, iedere oorspronkelijke betekenis van
het navolgen van Christus dient weer zin te krijgen – iets van ons eigen leven te weerspiegelen.
                       De breuk tussen de vroeg christelijke Kerk en het jodendom is onderbouwd met bewijzen, terwijl in de formuleringen van het getuigenis van Johannes parallellen worden getrokken.
                      Vertrek van het principe dat alle mensen gelijk geschapen zijn- en pas dat toe.
En doe een beroep op de gulden regel, zoals Confucius het formuleerde: “leg anderen niet op wat je zelf niet verlangt, maar overleg en kom tot overeenstemming met vernieuwende initiatieven”.
– De wereld doet dit voortdurend: met financiële en militaire macht zaken opleggen aan anderen die we zelf echt niet zouden verlangen.
– De wereld blijft geen bewoonbare plek, tenzij we alle mensen, of we hen nu graag hebben of niet, of ze onze belangen dienen of niet, echt gelijk gaan behandelen en daar dient de Kerk het voortouw in te nemen.
De Kerk – dat is een historische ontmoetingsplek – al van het begin van de schepping af waar we nog steeds toegang toe hebben.
Er worden verschillende ontwikkelingsassen gevormd en slechts één moet door God worden gecertificeerd; iedereen wordt opzij geschoven.
                   Dit is momenteel het historische thema:
‘vormen van religie in competitie met elkaar‘.
Maar wat ècht op het spel staat, is iets heel anders met dit onderwerp;
  Wàt er op het spel staat, is de knagende vraag wat religie kan en zou dienen te  zijn. Het verandert, zoveel is neem ik aan nu wel duidelijk, maar waarom?
Vanuit welke krachten dient ze te veranderen? Wat gebeurt er als het verandert?
Als het goed is heb – ontzettend veel water uit de geestelijke Bron – beschikbaar en dat trekt grote menigten te blijven?
Om het verhaal compleet te maken:
Religie,  op een zodanige wijze is identiek aan de overeenkomstige binnenkomende middelen, ze “getuigt” door hun gemarkeerd interesse in massabewegingen!”.
                  In één zin zodanig kan het verlies worden beschreven geen echte innerlijke ervaring nauwelijks duidelijker dan hier gebeurt.
En natuurlijk breekt er onmiddellijk strijd uit in de nabijheid van zo’n religie.
Onmiddellijk gaat het niet over een puur kwantitatieve rivaliteit, maar over
welke groepen mensen “succesvol” zullen zijn is relatieve competentie.
Kwaliteit is een dogmatisch thema, hetgeen inhoudt
  een grote totale aanpak en schoonmaak van het christendom’.
Hoe kun je anders  aan de mensen ‘in navolging van Christus‘ een gevoel van hun onschuld teruggeven, want de harmonie met zichzelf, omvat de integriteit van hun leven.

Mozes en de brandende braambos

Completen 8e ode
tn.2.
Hem, Die in de braambos op de berg Sinaï,
aan Mozes het wonder van de Maagd heeft vóóraf gebeeld, prijst en verheft Hem in alle eeuwigheid“.

“Hoewel voor Hem, Die de tijden beheerst,
het einde van de tijd niet onbekend kan zijn,
heeft Hij toch voorzegd dat Hij als mens die dag niet wist, om te doen zien binnen welke grenzen wij in deemoed gebonden zijn
“.

    Wanneer Gij als Rechter zult zetelen om, zoals U voorzegd hebt, als een Herder de bokken af te scheiden van de schapen, ontzeg ons dan niet, Verlosser, het staan aan Uw Goddelijke rechterzijde“.

    Gij zijt ons Pascha Dat, als Lam en offer en Verzoening
voor de zonden voor allen geslacht wordt.
Daarom verheffen wij in alle eeuwen Uw goddelijk Lijden, o Christus
“.

Heel ons aardse leven heeft Christus samengevat in die woorden over de molen, de akker en het huis. Verwerf u daarom een hart dat gereed is voor God, zodat het niet met het vlees in verderf opgaat“.

Niet alleen godsdienstigen, zoals Simon de Farizeeër, hebt Gij voor Uw maaltijd waardig geacht, Verlosser, maar ook tollenaars en zondaressen mogen deelnemen aan Uw Barmhartigheid“.

Maria van Magdala 1260 Florence

Bij het uitgieten van de Myron werd Judas, de door geldzucht bevangen verrader, op de gedachte gebracht de Meester te verkopen. Hij ging naar de wettelozen en kwam de prijs overeen“.

Zalig zijn de handen en de haren en de lippen van de zo wijze zondares! Want daarmee heeft zij de Myron over Uw voeten uitgegoten, Verlosser, en die afgedroogd en steeds weer gekust“.

Christus sprak: ” Laat haar begaan . . .

Toen U bij de maaltijd aanlag, o Woord, kwam een vrouw bij Uw voeten staan.
Wenend goot zij een kruik met Myron  uit over Uw hoofd, Verlosser, Die Zelf de onsterfelijke Myron zijt
“.

Nu en altijd en in de eeuwen der eeuwen, AMEN

Zegenen wij de Vader en de Zoon en de Heilige Geest, de Heer.
Met de Vader verheerlijken wij de Zoon en de Heilige Geest:
de Heilige Drieëenheid in één Godheid.
en wij roepen: Heilig, Heilig, Heilig, zijt Gij in alle eeuwigheid“.

Zingen, zegenen en aanbidden wij de Heer,
Hem lovend en prijzend in alle eeuwigheid

Hem, Die in de braambos op de berg Sinaï,
aan Mozes het wonder van de Maagd heeft vóóraf gebeeld,
prijst en verheft Hem in alle eeuwigheid
“.