25 maart – De Annunciatie is het hoogfeest ter gedachtenis van de aankondiging [‘Annunciatie’]  van de geboorte van onze Heer en Verlosser aan Zijn Moeder, Maria.

1.]. Het hoogfeest van de Annunciatie, van de Verkondiging aan de Moeder Gods is een feest van vreugde voor de gehele Kerk, welke voor eenieder de deur opent tot het Mysterie van de redding van de mensheid door onze Heer en God.
⁌  De wortels van dit feest zijn te vinden in de eerste eeuwen van het Christendom om precies te zijn vanaf vanaf de 5e eeuw wordt dit feest reeds op 25 maart gevierd.
⁌  De maagdelijke ontvangenis is de belichaming van God, vanuit de diepe ervaring vanuit de oudheid welke door Zijn komst in de wereld, de geschiedenis van de mensheid totaal heeft veranderd.
⁌  Daar tegenover wordt door de mens gesteld dat de wereld totaal afgewezen dient te worden, aangezien God niet als een schepsel kan worden ervaren en zich er dus onmogelijk lichamelijk mee kan hebben verbonden.
⁌  Hieruit volgt echter vanuit de heiligen en vaders van de Kerk het antwoord op, waar als gevolg van  een onvoorwaardelijk in Geloof vertrouwen ontstaat waarbij een mens iets waarneemt, waarmee deze weergeeft hetgeen voor hem/haar een inzicht blijkt te zijn geworden.
⁌  God is op Mystieke wijze mens geworden teneinde het menselijk onvermogen zich tot God te verheffen mogelijk is geworden. Hij nodigt ons daarop als Schepper van Hemel en aarde uit ons te verenigen met Zijn Gelijkenis, dat wij in onze verschijning aan Hem gelijk trachten te worden. Hoe kan God immers ons mensen Zijn Liefde tonen, wanneer Hij in het verborgene blijft en Zich niet met het stof, Zijn schepping verbindt?
⁌  De Openbaring die op Mystieke wijze plaatsvindt is geen verandering zoals de mensen zich onderling met elkaar verbinden – er is hier sprake van een Goddelijk Niveau.  Kan de Hemelse Vader wegblijven van Zijn kinderen? . . . . .

Theotokos:zie Hem zoals Hij is’; Θεοτόκος:“Τον δείτε όπως είναι”; Theotokos: “see Him as He is”; Theotokos: “أراه كما هو”.

2.]. We kunnen op allerlei manieren over dit Mysterie vragen blijven stellen en komen dan tot het volgende gegeven:
⁌  Wie is de Engel Gabriël – het is namelijk in deze weergave van dit Mysterie nog belangrijker om ons bewust te worden wat een engel is en ons bewust te zijn wie Gabriël is.
⁌  De engel Gabriël brengt immers als boodschapper van God, de Blijde Boodschap aan de Moeder God’s, Maria.
⁌  Gabriël [Hebr. גבריאל = “(sterke) man van God”, Gr: Γαβριήλ]; Gabriël wordt in de Traditie van de Hebreeën niet alleen als Boodschapper beschouwd, maar ook als de “engel van de dood en het daaropvolgende Leven”. De Talmoed beschrijft hem als de enige engel die Syrisch en Chaldeeuws sprak. Henoch spreekt over Gabriël als ‘een van de heilige engelen’, die door God is aangesteld over het Paradijs, zowel over ‘de slangen als de Cherubijnen1Hen.20: 7,8.
➽⤽➽ Geloof is een ontmoeting met de Heer onze God!
Die ontmoeting vindt veelal niet plaats vanaf een door jezelf verheven troon [dat mag je in zo’n geval een wonder noemen], maar vindt plaats als gevolg van een tot het gaatje toe versterven [vasten] ter ere van dat Geloof;
eerst dàn zijn wij als mens in staat het Mysterie enigszins te benaderen.
⁌   De betekenis van genoemde Boodschapper uit den Hoge – een Mystieke ervaring – wordt vervat in een van de grondbeginselen van ons Geloof, in de Geloofsbelijdenis:
        Ik Geloof in één Heer, Jezus Christus, geboren uit de Vader vóór alle eeuwen, Licht uit Licht, ware God uit de ware God, geboren, niet geschapen, één in wezen met de Vader; en door Wie alles geworden is”.
⁌  ⁌  ⁌  Het is de basis van ons Geloof, welke door de ‘ascetische‘ Vaders van het 1e Oecumenisch Concilie van Nicea in 325 na Christus is vastgelegd en vervolgens nog werd aangevuld in het 2e Oecumenisch Concilie welke in 381 na Christus werd gehouden. De aanvullingen behelsden verschillende gebieden van het Christelijk Geloof, waarop diverse gebeden, hymnes en diensten werden gecomponeerd.
⁌   Twee hoofdthema’s van deze Concilies welke door de Apostolische Kerk werden vastgelegd zijn onze verbintenis met God in de Heilige Drieëenheid en het ontstaan van God als mens, als Zoon van God, dat wil zeggen van Zijn Geboorte in het menselijk vlees.
Dit weerspiegeld overduidelijk het Mysterie dat wij belijden en verklaart ons het Christelijk Geloof, vanaf de geboorte van de Kerk, het ontstaan van het Christendom. Deze buitengewoon hoogstaande gebeurtenis, die eens in de aardse geschiedenis plaatsvond overeenkomstig God’s plan met de schepping, de vereniging van de goddelijke natuur met de menselijke natuur, vormt de basis van het Christelijk Geloof.
⁌  Het is het fundament van alle Christelijke belijdenissen en het ontkennen van dit Mysterie betekent voor iedere navolger van Christus een ketterij in de diepe betekenis van het woord, het is blasfemie. Blasfemie is het begrip omtrent God afbreken, de Goddelijke ingreep in de Schepping afwijzen.

⁌  Alle zeven Oecumenische Concilies, die tijdens het eerste millennium hun beslag hebben gehad, verkondigen en bevestigen ”de Incarnatie en Geboorte van God, van de Heilige Geest en van de Maagd Maria, die de Moeder God’s, de Theotokos wordt genoemd“.

En omdat God een lichaam heeft aangenomen, Hij, Die als God mens -‘zoals wijzelf zijn‘- is geworden, wordt Hij als een icoon van Christus geschreven [niet geschilderd !] – teneinde Hem maar niet te vergeten. Een icoon is een doorkijkje een weerspiegeling en voor buiten-staanders een stuk hout, voor hen wel mooi, maar het heeft niets om het lijf.
Dit schrijven van een icoon, is een weergave van woorden, belichaamd door de Heilige Geest. Die woorden vormen de ervaren beeltenis van de Moeder God’s en behoort tot een van de oudste uitingsvormen, die aan de mens beschikbaar zijn gesteld. Daarom vormt ook de iconen-strijd een fundamentele basis voor het christelijk Geloof en kan deze onmogelijk worden afgeschaft door gemeenschappelijk [in de ‘ontwikkelde?’ geest van de mens] opgebouwde principes. Daarom is deze stroming in de ogen van de Orthodoxie een blasfemie. 

♨︎♨︎♨︎ De woorden van het grote Mysterie, door de Kerk omschreven, behoren, belichaamd door de Heilige Geest en de Maagd Maria, tot de oudste van alle christelijke vormen en zijn fundamenteel voor het christelijk geloof en kunnen niet worden afgeschaft met gemeenschappelijke principes.
Derhalve is het de meer correcte vertaling van het Griekse woord ‘Ομοουσιος’ [Omo ousios, Nl.= consubstantieel] welke verwijst naar de essentie van de Zoon, Welke één in wezen is met de Vader,  nog meer dan gelijk is aan de Vader in de afdaling van Christus tot de mensheid en zoals we dit ervaren [in een raamwerk omschreven] vanuit de Grondwet van ons Geloof.

De Zoon is geboren uit de Vader en Hij is Zijn eeuwig Woord, Die vlees werd en onder ons woonde, en Hij is van de essentie van de Vader [εκ της ουσίας του πατρός – ek tys ousias tou patros.


3.]. Het Feest van de Aankondiging was in de vroeg-christelijke Kerk in eerste instantie niet een onafhankelijke feestdag op zichzelf, het werd geassocieerd met Kerst, de geboorte van onze Heer en Verlosser in het vlees, hetgeen eveneens werd geassocieerd met Zijn Goddelijke Verschijning onder de mensen.

♨︎ Maar, toen de vroeg-Christelijke Kerk  het Kerstfeest begon te vieren, als het feest van de verschijning van God in het vlees,
ontstond er in de 5e eeuw een – onafhankelijk van dit feest van de goddelijke verschijning met Kerst, de noodzaak om voor het feest van de Annunciatie aandacht te bevestigen, waarin de eigen geschiedenis van de Theotokos werd gereciteerd/gebeden en in lezingen naar voren werden gehaald, die een directe link naar het concept van dit feest en de  goddelijkheid in het vlees geboren hebben.

De Roomsen deden hier ‘eenzijdig‘ in de 19e eeuw nog een schepje bovenop en verklaarden dat de Theotokos, ‘immaculata‘ [“de onbevlekt ontvangen mens”] zou zijn geweest, m.a.w. dat zij als mens net als Christus eveneens zonder zonden zou zijn geboren, waarmee zij de Moeder God’s – aan God gelijk – verklaarden; dit wordt door de overige bloedbroeders als een aandrang tot ‘blasfemie‘ [miskleun] beschouwd. 

God, oorsprong & vervolg tot in de eeuwen der eeuwen van de wereld

Opm. : Het feest van de Annunciatie op 25 maart valt samen met
de equinox-lente-equinox
*, waar de nacht overeenkomt met de dag en
oude beschavingen geloofden dat de wereld en de mens op
deze dag werden geschapen.

* de lente-equinox
•     De Heilige Anastasios van Antiochië schreef [in 599 AD]:
De Wijsheid van God regelt alles, brengt ons de in alle rechtvaardigheid gecreëerd schepping en maakte het op Zijn tijd [tijd bestaat slechts bij de mens] mogelijk tot ons te komen teneinde ons Zijn Aanwezigheid in de Schepping  bekend te maken“.

Na de tempering van de winter en het begin van de lente komt op 20 maart, de dag waarop de nacht en dag gelijk zijn, de zesde dag waarop God de mens schiep op 25 maart. Ook op deze dag verenigt God Zich volledig met de mens.


  • De Heilige Maximos de Confessor voegt daar [in 622 AD] aan toe:
    “ Op welk uur, in welke maand ontstond het Evangelie?”
    Hij wijst ons op het feit dat de maagd bleef vasten en te voet de lente tegemoet trad om te bidden omdat ze God als de Bron van haar leven beschouwde.
    Dit was in de eerste maand, dat wil zeggen, in de maand waarin God de wereld schiep, en dit is Zijn doel om ons dat vandaag bij te brengen en in – ‘het hier en nu’ – is Hij bezig de oude wereld nieuw leven in te blazen en te vernieuwen.Het was op de eerste dag van de week, dat wil zeggen, op zondag – de dag waarop de duisternis werd verslagen en het licht werd geschapen, alsmede de eerste wezens. En op deze zondag is het ook de dag waarop het Licht van de Opstanding werd geopenbaard, de verkondiging van de Opstanding des Heren en daar is onze opstanding met Hem geopenbaard.
    Zoals op zondag God onze natuur door Zijn incarnatie vernieuwde in de schoot van de Maagd en ook op zondag wisselden wij mensen onze zonden in door Zijn Glorieuze Opstanding.
    En niet alleen de eerste dag, maar ook in het eerste uur van de dageraad, splitst de zwartheid van de nacht hetgeen verklaard wordt door de Initiatiefnemer [de H. Geest inspireerde David] tot het componeren van de Psalm, Die zegt:
    God is in haar midden, zodat zij niet wankelt; God helpt haar bij het eerste ochtend-lichtPsalm 45[46]: 5 *.
Harp van David

Een Psalm geeft uitdrukking aan het vertrouwen op God in ieder tijd van nood.

Daarom in een tijd dat ondanks tegenslag de Kerk ons via het woord van de Blijde Boodschap leert dat onze Heer en Zaligmaker spoedig terug zal komen en
de Kerk tot in eeuwigheid een glorieuze Kerk zal zijn en;
In een tijd dat mensen hoewel verbonden aan de Kerk nauwelijks nog het besef hebben wat dit wel niet inhoudt, is deze uitleg vanuit de oer-Kerk noodzakelijk om het Christelijk Geloof in onze streken te doen herleven.
Het is ontzettend jammer dat veel mensen door toedoen van ‘verheven personen’ de Kerk verlaten, en vinden dat de Kerk zich helemaal niet zo glorieus gedraagt.
Daarom wordt in mijn artikelen duidelijk gemaakt waarom de zwakte binnen de Kerk komt bovendrijven – hoe God tot Zijn doel komt, wanneer Zijn Zoon wordt geëerd, Zijn Woord wordt geleerd en onze Heer en Verlosser gehoorzaamd wordt!
Dit is wat de oorspronkelijk Kerk ons leert op een manier die ook in de Goddelijke Liturgie van dit Feest wordt voorgehouden en de pelgrimstocht van het leven in de vasten laat doorlopen. Deze twee kwesties worden met elkaar gecombineerd en verzoent ons met God.
Maria wordt door de evangelist Lucas beschouwd als iemand die laag op de sociale ladder staat:
Hij [te weten: God] heeft oog gehad voor mij, Zijn minste dienares” NBG 2004.
Indien men er de Griekse oertekst bij pakt, dan staat er: “Hij heeft neergezien op de nederige staat van Zijn dienares/slavin”.
Uit dit vers blijkt dat Maria, als mens in God derhalve looft vanuit
haar lage sociale status en God toch naar haar omziet.
En zij zingt daarop:
    De Heer maakt arm en maakt rijk; Hij vernedert, ook verhoogt Hij. Hij heft de geringe op uit het stof, Hij heft de arme omhoog uit het slijk, om hem te doen zitten bij edelen en een erezetel te doen verwerven. Want de grondvesten der aarde zijn des Heren; Hij heeft daarop het aardrijk gesteld1Sam.2: 7,8.
Het is de Heer, onze God, Die ons verheft en de Kerk leert ons vanaf den beginne,
dat verheffing nastreven door het door Politiek of een diploma te bekomen, zelf-verheffing is.
Wij gelovigen mogen ons dus in alle nederigheid spiegelen aan de Theotokos en roept onze Heer ons in deze toe:
Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven; neemt Mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust vinden voor uw zielen;  want Mijn juk is zacht en Mijn last is lichtMatth.11: 28-30.
Tot slot om dit nog eens te benadrukken:
*         [Slechts] Onze God is toevlucht en kracht, Hij is een Helper in de beproevingen die zo hevig over ons zijn gekomen.
      Daarom vrezen wij zelfs niet tijdens een aardbeving, als de bergen geworpen worden in het hart der zee.
      Als de wateren brullen en woest dooreen woelen, als de bergen geschokt worden door Zijn macht.
      Het zwellen van de rivier verblijdt de stad Gods: de Allerhoogste heiligt Zijn woontent. God is in haar midden, zodat zij niet wankelt; God helpt haar bij het eerste ochtendlicht.
      De naties ontstelden, koninkrijken storten ineen; de Allerhoogste liet Zijn stem weerklinken, de  aarde wankelde.
      De Heer der krachten is met ons; onze Beschermer is de God van Jacob.
      Komt en aanschouwt Gods werken: de wonderen die Hij op aarde verricht.
Hij doet oorlogen ophouden tot aan de grenzen der aarde.
Hij zal de boog breken, de wapens verbrijzelen, en de schilden verbranden in het vuur.
      Leert en weet dat Ik God ben: Ik wordt verheven onder de volkeren, verheven over de aarde.
De Heer der krachten is met ons; onze Beschermer is de God van Jacob
Psalm 45[46] vert. ROK ’s-Gravenhage.

Apolytikion
tn.4.  ”     Heden is de aanvang van onze Verlossing:
en de oOpenbaring van het eeuwig Heil’s-Mysterie.
De Zoon van God wordt geboren als de Zoon van de Maagd.
Gabriël verkondigt de Blijde Boodschap der Genade[gaven].
Met hem roepen ook wij tot de Moeder God’s [de Theotokos]:
‘Verheug U, Hoog-begenadigde: de Heer is met u’“.

Kondakion
tn.8.  ”     Gij zijt de Aanvoerster die voor ons strijdt,
en die ons van de boze heeft bevrijdt.
Daarom zingen wij u vol dankbaarheid het zegelied.
Maar door uw onoverwinnerlijke macht, o Moeder God’s,
red nu ook uit alle gevaren het bevrijde volk dat tot u zingt:
‘verheug u, ongehuwde bruid’“.