Januari de 28e – Orthodoxie – tijd en stilte – H. Ephraïm de Syriër.

      En de Heer, onze Verlosser daalde met hen af en bleef staan op een vlakke plaats en [daar] was een grote menigte van Zijn Volgelingen en een grote menigte van Volk uit het gehele Joodse land en Jeruzalem en van Tyrus en Sidon aan de zee, die gekomen waren om Hem te horen en genezen te worden van hun ziekten; en die gekweld werden door onreine geesten werden genezen.        En de gehele schare trachtte Hem aan te raken, omdat
er Kracht van Hem uitging en Hij allen genas.
       En Hij hief zijn ogen op naar Zijn aanhangers en zei:
– Zalig, gij armen, want uwer is het Koninkrijk Gods.
– Zalig, gij, die nu hongert, want gij zult verzadigd worden.
– Zalig, gij, die nu weent, want gij zult lachen.
– Zalig zijt gij, wanneer u de mensen haten en wanneer zij u uitstoten, en smaden en uw naam als slecht verwerpen ter wille van de Zoon des mensen.
Verblijdt u te dien dage en springt op van vreugde, want, zie, uw loon is groot in de Hemelen
Luc. 6: 17-23a lezing 28 januari [gedenkdag van H. Ephraïm de Syriër

God is niet dood, Hij heeft wèl de Heilige Geest gegeven!

Maar de Vrucht van de Geest is Liefde, Blijdschap, Vrede, Toegevendheid, Vriendelijkheid, Goedheid, Trouw, Zachtmoedigheid, Zelfbeheersing.
     Tegen zodanige mensen is de Wet [en haar rechtvaardigheid’s-besef] niet.
Want wie Christus Jezus toebehoren, hebben het vlees met zijn hartstochten en begeerten gekruisigd. Indien wij door de Geest leven, laten wij ook door de Geest het spoor houden. Wij moeten niet praalziek zijn, elkander tartend, elkander benijdend.
     Broeders, zelfs indien iemand op een overtreding betrapt wordt, helpt gij, die geestelijk zijt, hem terecht in een geest van zachtmoedigheid, ziende op uzelf; gij mocht ook eens in verzoeking komen. Verdraagt elkanders moeilijkheden; zo zult gij de Wet van Christus vervullen”. Gal.5: 22-6: 2

Kunnen wij door ‘inzet in Christus’, onszelf in deze tijd nog verwonderen?
Er gaat een Kracht uit van de Heer, onze Verlosser en
Hij geneest ‘allen, die in Hem geloven‘.

Geloven doe je niet alleen, daar heb je elkaar voor nodig.

 

Welke Psalmen lees je in de ochtend?

    Belijdt [daarom] de Heer, want Hij is goed, want eeuwig duurt Zijn Barmhartigheid.
Getuigt dit, jullie die bevrijd zijn door de Heer; die Hij bevrijd heeft uit de hand van uw vijanden.
Want Hij heeft jullie bijeengebracht uit alle streken: vanuit het oosten, het zuiden, het noorden en de zee. Sommigen verdwaalden in de woestijn [de wereld], in een waterloos land en vonden geen weg naar een bewoonde plaats. Zij leden honger en dorst; hun ziel bezweek in hun binnenste.
Zij riepen tot de Heer in hun beproeving, en Hij verloste hen uit hun nood.
Hij leidde hen naar een goede weg, zodat zij aankwamen in een bewoonde streek.
Dat zij de Heer beiden om Zijn Barmhartigheid
om Zijn Mysteriën
[wonderen] voor de kinderen der mensen.
Want Hij heeft de smachtende ziel verzadigd en de hongerige met goederen vervuld
”.
Psalm 106[107]: 1-9 vert. ROK ’s-Gravenhage.

Daarom nemen leden van de Kerk standaard deel aan gezamenlijke bijeenkomsten in het land.
Daarom nemen leden van de Kerk standaard deel aan bijeenkomsten in hun directe omgeving, aan zogenaamde huiskringen, die verspreid plaatsvinden over het geheel land.
✥ ✥ ✥ Dit vormt als vanouds de ruggengraat van de christelijke gemeenschap, teneinde de zorgen van alledag te kunnen dragen. Geloven dat doe je niet alleen, daar heb je elkaar voor nodig.
Geloven dat doe je ‘niet’ via jouw 
WhatsApp, Linkedin of Facebook;
Geloven doe je door elkaar in elkaars huis te ontmoeten, eerst dàn
voorkom je dat je onderweg in de beproeving van eenzaamheid geraakt.
Neem daarom in ‘jouw eigen‘ omgeving het initiatief en nodig anderen, die in jouw omgeving wonen bij je thuis uit. Er is genoeg om over te praten en ga je daarbij verdiepen hoe je de christelijke weg gaat en dit weet vol te houden.
Een huiskring bestaat uit een groep van zes tot tien mensen, die eens in de twee weken bij elkaar komt. Daar leer je nieuwe mensen kennen, duik je samen de Blijde Boodschap van de Heer in en is er ruimte om door te vragen, om je kwetsbaar op te stellen en om zo samen de diepte in te gaan.
   Daar beleef je dat ‘God Goed is’ en dat je er niet alleen voor staat.
Alleen reizen op een door lotgenoten verlaten weg leidt tot eenzame beproeving, gezamenlijk optrekken is het enige dat je werkelijk rijkdom doet ervaren.
Huiskringen zijn de ruggengraat van de christelijke gemeenschap; dáár leer je reisgenoten kennen op weg naar het Hemel’s Koninkrijk.
   Daar ontstaat een groep van gemeenschapsleden, die voor elkaar zorgt en op elkaar betrokken is. Het accent ligt daar niet alleen op het onderwijs en de bijbelstudie, maar ook op de onderlinge zorg.
Lief en leed wordt daar gedeeld, er is geestelijke toerusting en gebed, kortom iedereen draagt zorg voor elkaar.  Het doel van de huiskring is onderlinge gemeenschap, geestelijke intimiteit en geloofsgroei.

Je kunt pas krachtige onderlinge gemeenschap beleven, wanneer deze in de kleine groep wordt uitgewerkt.
De zondagse samenkomst is bij uitstek een plaats voor gelovigen om samen God te aanbidden en je in de Kerk, ‘het Lichaam van Christus’ ontvangen te weten. Dáár vinden de Goddelijke Mysteriën plaats, Die je geestelijk ondersteunende  Kracht vertrekken om ondanks tegenslagen toch dóór te gaan.
Maar de onderlinge relatie komt daar minder tot zijn recht.
In een kleine groep kun je veel beter elkaar bemoedigen, troosten en versterken.
Door de deelname ontstaat er vriendschap en is er zorg voor elkaar.

In de vroeg-Christelijke Kerk speelde het leven van de gemeente zich voor een groot deel af in de huizen van de gemeenteleden:
      Zij dan, die Zijn woord aanvaardden, lieten zich dopen en op die dag werden ongeveer drieduizend zielen toegevoegd. En zij bleven volharden bij het onderwijs van de Apostelen en de gemeenschap, het breken van het brood en de gebedenHand.2: 41-46;
      En Paulus vertrok vandaar en kwam in het huis van iemand, genaamd Titius Justus, die God vereerde, wiens huis naast de synagoge stond”;
      En toen wij op de eerste dag van de week samengekomen waren om brood te breken hield Paulus een toespraak tot hen en, daar hij van plan was de volgende dag te vertrekken, zette hij zijn rede voort tot middernacht. En er waren verscheidene lampen in de bovenzaal, waar wij vergaderd waren“;
    Hoe Paulus al die tijd onder u verkeerd heeft, dienende de Heer met alle besef van nederigheid, onder tranen en beproevingen, die hem overkwamen door de aanslagen van de Joden; hoe hij niets nagelaten heeft van hetgeen nuttig was om u te verkondigen en te leren in het openbaar en binnenshuisHand.18: 7, 20: 8 en 20: 18b-20;
      Ik beveel Phoebe, onze zuster, tevens dienares van de gemeenschap te Kenchreeen, bij u aan, dat jullie haar ontvangen in de Heer op een wijze, de heiligen waardig, en haar bijstaat, indien zij u in het een of ander mocht nodig hebben. Want zij zelf heeft velen, ook mij persoonlijk, bijstand verleend.
Groet Prisca en Aquila, mijn medearbeiders in Christus Jezus, mensen, die voor mijn leven hun hals gewaagd hebben. Niet ik alleen ben hun dankbaar, maar ook al de gemeenschappen der heidenen. Groet insgelijks de gemeenschap bij hen aan huis. Groet mijn geliefde Epenetus de eersteling voor Christus uit Asia [en nog vele anderen
Rom.16: 1-5;
      Stelt u dan ook onder zulke mensen en onder ieder, die meewerkt en arbeidt. Ik verblijd mij over de komst van Stephanas, Fortunatus en Achaicus, want hetgeen van uw kant nog ontbrak, hebben dezen aangevuld; want zij hebben mijn geest en de uwe verkwikt. Erkent dan zulke mensen. U groeten de gemeenten van Asia. Vele groeten in de Heer van Aquila en Prisca en van de gemeenschap bij hen aan huis. U groeten al de broeders. Groet elkander met de heilige kus1Cor.16: 16-20;
      Jezus genaamd Justus, de enigen uit de besnedenen, die een van mijn medewerkers is voor het Koninkrijk Gods, en die mij dan ook tot troost is geweest. Epafras laat u groeten, die een van de uwen is, een dienstknecht van Christus Jezus, altijd in zijn gebeden voor u worstelende, dat gij moogt staan, volmaakt en verzekerd bij alles wat God wil. Want ik [Paulus] kan van hem getuigen, dat hij zich vele moeite heeft gegeven voor u en voor hen, die te Laodicea en te Hierapolis zijn. De geliefde geneesheer Lucas en ook Demas laten u groeten. Groet de broeders te Laodicea; ook Nymfa met de gemeenschap bij haar aan huis. En wanneer deze brief bij u is voorgelezen, zorgt dan, dat hij ook in de gemeenschap te Laodicea voorgelezen wordt en dat ook gij die van Laodicea u laat voorlezen“ Col.4: 11-16.

Mocht je aanvullende en/of andere vragen willen behandelen in je huiskring, dan kan de volgende indeling in soorten vragen je wellicht helpen:
1.]. Verwerkings- of begripsvragen [het lezen van de lezingen van de dag, de zondag en deze  bespreken]: wat staat er?
2.]. Belevingsvragen [of motivatie-vragen}: wat ervaar ik hierbij?
3.]. Toepassingsvragen: wat wil/kan ik ermee doen [een beslissing nemen]?

Bovenstaande driedeling kun je ook zien als: ‘hoofd – hart – handen’ of:
snappen – wil/kan ik? – wat ga ik doen?
Denk vooraf biddend na welke vragen je in ieder geval op de avond/middag van de huiskring wilt bespreken.
Neem de tijd voorafgaand om – in stilte – naar boven te halen wat jou in de dienst heeft geraakt en hoe God daarin tot je heeft gesproken.
Mocht je tijdens de dienst aantekeningen hebben gemaakt, neem ze erbij.
             NB. Indien je de dienst hebt gemist of je geheugen wilt opfrissen: op deze blog/website vind je de lezingen van de zondag behandeld.

Wissel uit wat jou in de het geheel met name aansprak.
Indien je daarin hebt ervaren dat de Heer tot je sprak, hoe
zou je dan Zijn woord aan jou in eigen bewoordingen kunnen samenvatten?
Wat betekent deze periode van het Kerkelijk jaar voor jou persoonlijk?
Deel dit in de kring en zie hoe ieders antwoord elkaar tot hulp en inspiratie kan zijn.

De gezindheid van Christus… Betrap je jezelf wel eens op een gezindheid die niet de gezindheid van Christus is? Zo ja, wat doe je dan? Hoe kan dit gedeelte je helpen? 
In Phil.2: 1-11 ligt de nadruk op de gezindheid van Christus; toch betrekt Paulus juist ook de Vader en de Geest in zijn oproep. Het gedeelte is dus Trinitarisch.
Dat wil zeggen Paulus spreekt vanuit de Drie-eenheid van Vader, Zoon en Heilige Geest. Dit zie je ook terugkomen in Rom.8: 5,6 waar Paulus spreekt over de gezindheid van de Geest.
De Geest wil in ons een werk doen waardoor we steeds meer op Jezus lijken en Zijn gezindheid ontvangen. Paulus zet de gezindheid van de Geest tegenover de gezindheid van het vlees.
Kun je aangeven waar dat in je eigen leven kan ‘botsen’? Hoe ga je daarmee om?
. . . . . [Neem tijd om samen te bidden dat Gods Geest ons het verlangen geeft Zijn gezindheid steeds meer te krijgen].

Welke zinnen uit de gelezen teksten die nog niet zijn besproken, vielen jou extra op/spraken jou extra aan? Kun je onderling delen waarom?
Leren die zinnen jou persoonlijk iets over God, de Vader, over Jezus, als Zijn Zoon en de Heilige Geest? Zo ja, wat met name? [Hoe] kan dat je helpen in je eigen leven?

  In Phil.2: 8 worden de vernedering van onze Heer en Verlosser en Zijn gehoorzaamheid in één adem genoemd. In hoeverre horen ze bij elkaar; kunnen ze ook los van elkaar staan?
Kun je iets delen van wat hierover in je eigen leven [in de Kerk] speelt of speelde?

De bereidheid van onze Heer en Verlosser om de hemel te verlaten mag ons ook inspireren en motiveren om het tijdseigene van deze periode te delen met hen die Jezus nog niet kennen.
Deel met elkaar hoe je deze periode benut om over je Geloof te spreken.
Deel je ervaringen en bid samen voor hen die uit nieuwsgierigheid zijn gekomen en als deelnemers aan de huiskring uitgenodigd zijn.

Onze Heer en Verlosser, onze God in Drieëenheid, mogen we net als de vroeg – Christelijke Gemeenschap dankbaar zijn voor het Mysterie dat de Hemel onder ons bewerkt.
Mag de Genade van onze Heer Jezus Christus,
de Zoon van God, Die Zich over ons zondaars ontfermen zal
ons de Liefde  toekomen van onze Vader, in de gemeenschap met Zijn Heilige Geest,
met ons zijn en blijven, tot in eeuwigheid.

Troparion van de H. Ephraïm de Syriër
tn.8. 
De stroom van uw tranen heeft de onvruchtbare woestijn doen bloeien,
en door uw zuchten uit de diepte heeft uw arbeid honderdvoudig vrucht gedragen.
Zo zijt Gij, onze heilige Vader Ephaïm, tot een ster geworden,
die heel de aarde verlicht door uw wonderen.
Bid tot Christus onze God, om onze zielen te redden
.

Kondakion van de H. Ephraïm de Syriër
tn.2. 
Gij hebt voortdurend het uur van het Oordeel voor ogen gehad
en uzelf in diepe droefheid beweend.
Gij hebt de stilte liefgehad, heilige Ephraïm,
en door uw ascese zijt gij onze leraar geweest.
Zie in uw goedheid op ons neer
en wek onze onverschillige harten tot rouw-moedig-heid
.

– abuna Ephraïm de Syriër –

De heilige vader Ephraïm de Syriër, [arabisch: الاب المقدسة افرايم السوري, alab almuqadasat afraym alsuwriu] werd geboren in 306 in de stad Nisibis [nu Nusaybin in Turkije], in het betwiste grensgebied tussen Sassanid Assyrië en Romeins Mesopotamië , toen recentelijk door Rome verworven.
Hij wordt als een groot tekstdichter beschouwd in de Kerk van de hedendaagse multi-culturele en multi-religieuze samenleving, welke een ongekende historische rijkdom en een buitengewoon mooie natuur kent.

Pas sinds 1920 wordt deze heilige door de westerse [lees RK] Kerk vereerd als kerkleraar; dat kwam met name via Frankrijk en Engeland, welke een grote invloed hadden in deze streken van het Midden-Oosten.
Eén van de opvallendste aspecten van ‘de Levant’ is de ongeëvenaarde culturele en archeologische rijkdom. Opgravingen hebben aangetoond dat dit gebied al duizenden jaren constant bewoond is !!!   De oudste sporen van menselijke aanwezigheid dateren uit 80.000 voor Christus. De oudste belangrijke beschaving van deze streek, de Phoeniciërs, ontstond in het derde millennium voor Christus, hun opvallendste kenmerk was hun handelsgeest.
Bij de splitsing van het Romeinse Rijk kwam het gebied in 395 onder Constantinopel te staan welke Syrië tot in de 7e eeuw bestuurde. Vervolgens is er een niet aflatende ‘vreemde’ overheersing gevolgd door Omajjaden, Abbasiden, Seltsjoeken, de kruistochten, de mongolen en de opkomst van het Ottomaanse Rijk. De volkerenbond [Fransen en Engelsen] heeft geleid tot een kortstondige overheersende zekerheid tot rust, maar vanaf de onafhankelijkheidsstrijd [1916-1920, het Sykes-Picotverdrag] is het in ‘de Levant’ tot de dag van vandaag onrustig  gebleven.
Het gevaar van de multi-religieuze samenleving was voor Rome en Constantinopel [ook toen konden ze het al erg goed met elkaar vinden] aanleiding de Antiocheens Orthodoxe Kerk van de 18e tot het einde van de 19e eeuw ‘onder curatele‘ te stellen van de autofecale kerk van Athene. In de officiële tenaamstelling is dit nog af te lezen: ‘Grieks-orthodox Patriarchaat van Antiochië’.

In de dagen van Ephraïm de Syriër werden er in de stad Nisibis talloze talen gesproken, afgeleide  dialecten van het Aramees, de christelijke gemeenschap gebruikte een Syrisch dialect. Ephraïm werd reeds op jeugdige leeftijd en was binnen een vroeg-Christelijk wijze van monastiek leven vrijwel zeker een ‘zoon van het Verbond met God‘.  Jacob, de tweede bisschop van Nisibis stelde Ephraïm aan als leraar [Syrisch malp̄ānâ, Arabisch muealam], een titel die nog steeds veel respect oproept onder Syrisch Orthodoxe Christenen. Hij werd tot lezer, subdiaken en vervolgens tot diaken gewijd en begon kerkelijke Hymnes te componeren en bijbelse commentaren te schrijven als onderdeel van zijn in Christus gegeven stijl gegeven pedagogisch onderwijs.
In zijn Hymnes verwijst hij soms naar zichzelf als een ‘herder‘, naar zijn toezichthouder als ‘de herder‘ en naar zijn gemeenschap als een ‘kudde’.
De heilige Ephraïm wordt algemeen beschouwd als de stichter van de Theologische School van Nisibis, die in latere eeuwen uitgroeide tot het centrum van het onderwijs van de Antiocheens Orthodoxe Kerk.
  Ik werd weliswaar op de weg naar de Waarheid geboren: hoewel ik in mijn puberjaren de grootsheid van deze Genade niet onderkende, werd ik hierin eerst onderwezen toen de beproevingen kwamenconf. Adversos Haereses, XXVI.
Hij leefde eenzaam in afzondering en werd nimmer tot priester gewijd.
Na de verovering van Nisibis door Perzië in 363, vestigde Ephraïm zich in het Romeinse Edessa waar hij de hymnen componeerde, die tot op de dag van vandaag in de Antiocheens Orthodoxe Kerk  worden gebruikt.
Zijn composities werden vertaald in het Armeens en het Grieks, en via de laatstgenoemde taal overgezet in het Latijn en Slavisch. Vele werken in deze westerse vertalingen, die aan hem worden toegeschreven, zijn, nochtans, niet werkelijk van zijn hand.
Veel van Ephraïm’s exegetische, dogmatische en ascetische werken zijn in versvorm.
Hij schreef verscheidene polemische werken om de ketterijen van Marcion,  Bardaisan, Mani, het Arianisme, de gnostische Borboriten en de Anomeanen te weerleggen. Hij schreef brede beschouwende commentaren op de Blijde Boodschap, waaronder over Genesis en een samengestelde chronologische weergave van de vier Evangeliën [Diatessaron].
Zijn geschriften bevatten omvangrijke typologieën en symboliek.
Meer dan 500 hymnen zijn bewaard gebleven.
Zijn poëzie bevat twee genres: als ‘Hymnen‘ en als ‘Preken‘ in versvorm.
Na zijn dood werden de hymnen in hymnen-cycli geplaatst, hiervan zijn de bekendste het Geloof [incl. die van de ‘vijf over de Parel van het Geloof‘),
het Paradijs en Nisibis [vooral de 2e helft:
de Afdaling van Christus in Hades/ de Sheol.
Zijn liturgische poëzie had een geweldige invloed liedkunst zowel voor ‘de Levant’ als die van Griekenland. In de christelijke Geloof’s-gemeenschappen van de Levant wordt hij in navolging van de Psalmdichter David geëerd als ‘de harp van  de Heilige Geest‘.
Met name één hymne, welke als niet identiek wordt beschouwd, is:
    Ik, Efraïm ben stervende en schrijf mijn nalatenschap.
Moge het een getuigschrift zijn voor hen, die na mij komen;
Bidt dag en nacht, uw gehele leven lang.
Zoals een ploeger, dag in dag uit, zijn grond omploegt.
Een ploeger, is de trouw aan zijn dagelijkse bezigheden;
hij is bewonderenswaardig en doet geen slechte dingen;
wees niet zoals luiaards van wie de velden
met doornen overwoekerd zijn.
Bidt zonder ophouden, want hij die het gebed liefheeft, zal
zowel hier op aarde als in de Hemelen God’s hulp en bijstand genieten”.”

Uiteraard kan dit resumé van zijn leven niet afgesloten worden zonder
het onder Orthodoxen bekende gebed van Ephraïm de Syriër, welke
in de grote en heilige vastenperiode gebeden wordt en
voor de lenigen onder ons begeleid wordt door lichamelijke oefeningen:
Heer en Meester van mijn leven,
Bewaar mij voor een geest van luiheid, moedeloosheid, heerszucht en ijdel gepraat.  *
Maar schenk mij, uw dienaar, een geest van ingetogenheid, nederigheid, geduld en liefde. *
Ja mijn Heer en mijn Schepper, doe mij mijn eigen fouten zien en niet mijn broeder veroordelen;
want gij zijt gezegend in de eeuwen der eeuwen. 
Amen“. *
* [
Grote buiging]
Heer reinig mij van mij zonden“. [afsluitend, + Kleine buiging, 10 x].