Orthodoxie & de dood van een machtssysteem en de wederopstanding

‘de dood’, ascetische afbeelding van het open graf van de Keizer ‘Alexander de Grote’

      Maar vóór dit alles zullen zij de handen aan u slaan en u vervolgen, door u over te leveren in de synagogen en gevangenissen, en u voor koningen en stadhouders te leiden omwille van Mijn Naam. Het zal voor u hierop uitlopen, dat gij zult getuigen.
       Neemt u daarom in uw hart voor, niet vooraf te bedenken, hoe gij u zult verdedigen. Want Ik zal u mond en wijsheid geven, welke al uw tegenstanders niet zullen kunnen weerstaan of weerleggen.
       En gij zult overgeleverd worden zelfs door ouders en broeders en verwanten en vrienden, en zij zullen sommigen van u doden en gij zult door allen gehaat worden omwille van Mijn Naam.
Doch geen haar van uw hoofd zal teloor gaan; door uw volharding zult gij uw leven verkrijgenLuc.21: 12-19 

      Ziet dan toe, dat gij Hem, die spreekt, niet afwijst.
Want als genen niet ontkomen zijn, toen zij Hem afwezen, die zijn godsspraak op aarde deed horen, hoeveel te minder wij, als wij ons afwenden van Hem, Die uit de Hemelen [spreekt].
Toen heeft Zijn stem de aarde doen wankelen, doch thans heeft Hij een belofte gegeven, zeggend: Nog eenmaal zal Ik niet slechts de aarde, maar ook de Hemel doen beven.
       Dit: nog eenmaal, doelt op een verandering van de wankele dingen als van iets, dat slechts geschapen is, opdat zal blijven, wat niet wankel is.
      Ik vermaan u, broeders, houdt mij dit woord van vermaning ten goede, want ik schrijf u maar kort. Weet, dat onze broeder Timotheus
[Hebr.= ‘God vererend’] in vrijheid gesteld is; als hij spoedig komt, zal ik met hem u bezoeken.
Groet al uw voorgangers en al de heiligen. De broeders uit Italië laten u groeten. De Genade zij met u allenHebr.12: 25-27:13: 22-25 [lezingen van dinsdag 15 januari].

Broeders, zusters, de Genadegaven van onze Heer en Verlosser zij met u allen, maar weet dat degenen, die God vereren, die Zijn godsspraak op aarde deed horen, zijn ‘vrijgesteld’.

De huidige globaliserende wereld

Globalisering leidt tot verbrokkeling

Omdat ons lot onzeker en onze natuur onbetrouwbaar is, hoeveel
eerbiedwaardiger en beter is het dan om de leer van onze voorouders als meesteres in de Waarheid te aanvaarden,
de overgeleverde godsdienstige gebruiken in ere te houden, de goden, die je door je ouders als kind intiem hebt leren aanbidden, te vrezen in plaats van hen nader te leren kennen; hoeveel eerbiedwaardiger en beter is het dan om de ouden te geloven dan zich over de goddelijke wezens een ‘eigen’ mening te willen vormen

uit: de Apology ‘Spectaculis’ van Tertullianus [ca. 150–222 na Chr.]

Wilt u werkelijk historische inzicht verkrijgen lees dan het volgende:
Pdf:  De wereld waarin de eerste Christenen leefden

⁌⁌⁌          Weet dan dat er tegen het einde van de 21e eeuw in onze globaliserende wereld misschien nog geen tienduizend christenen zullen overblijven, een uitermate kleine minderheid dus.
Wij, Christenen zullen door allen gehaat worden omwille van de Naam Van onze Heer Jezus Christus: “ De wereld zal de handen aan u slaan en u vervolgen,
door u over te leveren in jullie gebedshuizen en hun gevangenissen, en
u voor koningen en stadhouders
[toezichthouders] te leiden omwille van Mijn Naam. Het zal er voor u op uitlopen, dat jullie persoonlijk zult dienen te getuigen”.

de dood van een aards imperium

De Macht en de Opstanding komt slechts onze Heer en Verlosser toe
Of de Apostel Petrus ooit echt in Rome is geweest en daar de leiding heeft genomen over de vroege Christelijke gemeenschap is onduidelijk, wel is bekend dat deze Apostel, deze rots, toezichthouder, bisschop was in Antiochië.
Wat tevens bekend is dat de vroegste Christelijke gemeenschappen helemaal geen niet bekend centrale leider kende in de vorm van een paus of patriarch.
Zij waren losjes georganiseerd omdat de eerste Christenen in de veronderstelling leefden dat Christus spoedig zou terugkeren op aarde.
Pas toen rond het begin van de tweede eeuw bleek dat die terugkeer nog wel even op zich liet wachten ontstond er de menselijke behoefte aan meer hiërarchie en organisatie.

Zo ontstonden lokale leiders in de vorm van bisschoppen [Latijn = ‘Episcopus, toezichthouder’].                Terwijl de gemeenschappen groeiden en de Christelijke heilsleer zich door het steeds instabieler wordende Romeinse Rijk verspreidde, kregen de bisschoppen steeds meer macht en invloed.
Op de eerste grote kerkvergadering, welke in het jaar 325 door keizer Constantijn de Grote bijeengeroepen werd, was er geen paus of patriarch aanwezig – er waren slechts toezichthouders, die in onderlinge liefde, overleg pleegden.
Na de val van het Oost- en West-Romeinse rijk ontstond er een machtsvacuüm en begon de strijd om een door ‘werelds denken‘ beïnvloede bevoorrechte positie, welk tot op de dag van vandaag leidde tot een hang naar Macht.
De Macht in de Kerk, het Lichaam van Christus komt slechts God toe.
Alvorens een inter-collegiaal besluit te nemen, die door ‘alle’ toezichthouders aanvaard en vervolgens door het Christenvolk in het hart gedragen zou worden, werd daarom de Heilige Geest aangeroepen [‘het Hemelse Koning‘], Christus is immers het hoofd van de Kerk.
Wie zich derhalve blijft opwerpen als eerste onder gelijken dient zich bewust te zijn dat dit slechts een menselijke weeffout is en dient zich overtuigen dat de waarheid niet door ‘drammen’ of ‘onwaarheden te verkondigen’ opgedrongen kan worden, de Geest waait immers waarheen God dat wil. De tijd speelt hierin een grote rol en daarom wordt ieder gebed tot onze Heer en zaligmaker ook afgesloten met “in de eeuwen der eeuwen, Amen [bij God, zo zij het]”.


De woestijn van ons leven
       “Jij bent die mens in de woestijn!”

De woestijn en de plaats waar de weg ingezet wordt tot verdoemenis is een van de belangrijkste factoren in de ontwikkeling van zelfconcentratie en gebed tot God.  Wij zijn dit al eerder tegengekomen in het leven van de profeten en
de laatste onder hen Johannes de Doper.
Daar is het niet bij gebleven, dit is eveneen duidelijk waar te nemen in het leven van de Heiligen Paulus van Thebe, Antonius de Grote en de drie H Hierarchen, die deze maand in de [Orthodoxe] Kerkkalender met heiligen zijn opgenomen

Heilige Anthonius de Grote met Paulus van Thebe in de woestijn van Egypte

            De Heilige Paulus van Thebe kwam voort uit een rijke familie van Neder-Thiva in Egypte. Toen de Romeinse keizer Decius [249-251] zijn vreselijke vervolging tegen christenen inzette, verloor deze Paulus [Hebr.= ‘klein’], slechts 15 jaar oud, zijn ouders.
Met een door de Heilige Geest ingegeven hoogwaardige motivatie gaat hij de weg uit de wereld vandaan, hij trekt zich terug in zijn binnenkamer om maar niet overgeleverd te worden aan de [over-]heersende aanvallen van de tijd, welke de christenen vervolgt, teneinde zich te kleden voor de komende Bruidegom, Die hem de Opstanding, de Overwinning op de dood heeft voorzegd.
Hij trekt zich terug in een onherbergzame streek, ver van de bewoonde wereld, in de woestijn en roept Zijn Heer en Meester aan [Psalm 90[91] als zijn enig overgebleven toevlucht.
Daar, in de stilte van de natuur, vond hij tijd voor systematische studie en gebed.
Toen de vervolging van Decia voorbijging en de vrede terugkeerde, leeft Paulus nog steeds in de woestijn en besluit hij er in feite permanent te blijven.
Niet voor het eerst in de geschiedenis had de woestijn z’n intellectuele superioriteit bewezen en de mens ten opzichte van onze Heer nederigheid bijgebracht.
Deze hoogstaande bewustwording spreekt vele mensen aan, die vermoeid en belast zijn en rust zieken voor hun ziel. Massa’s mensen kwamen om van zijn inzichten te leren, naar hem te luisteren en hem in hun moeilijkheden te raadplegen.
Zijn reputatie bereikte Anthonius de Grote, die zich om weg begaat om hem uiteindelijk in een atmosfeer van onuitsprekelijke vreugde te ontmoeten; zij herkenden elkaar in hun streven naar de ontmoeting met onze Heer en Verlosser. Toen de heilige Antonius een paar maanden daarna opnieuw Paulus van Thebe wilde vereren met een bezoek vond hij hem dood en twee leeuwen bewaakten het graf, welke zij met hun nagels in de woestijn uitgegraven hadden.
De grote kluizenaar was toen 113 jaar oud.
Vele monniken en monialen hebben deze levenswijze, welke ver vóór Christus de mens reeds tot de hoogste hoogte voerde, nagevolgd. De Goddelijke Wijsheid wordt aldaar gekoesterd.
Aldus wordt in de Kerk ‘God’ vereerd en wordt de wijsheid van de Godsspraak, ‘de Blijde Boodschap’ over de gehele aarde gehoord en zijn zij in de holen en spelonken der aarde ‘vrijgesteld’.

Troparion H. Johannes de Doper [dinsdag]
tn.2. “   De gedachtenis van een rechtvaardige
wordt gevierd met hymnen,
maar u volstaat het getuigenis des Heren, o Voorloper,
want gij toonde u waarlijk eerbiedwaardiger dan de Profeten,
omdat gij Hem, Die gij predikte mocht dopen in de wateren.
En nadat gij geleden had voor de Waarheid,
hebt gij vol vreugde de Blijde Boodschap gebracht in de Hades,
dat God in het vlees is verschenen.
Die de zonde van de wereld wegneemt
en ons de grote Genade verleent“.