November 11e – Heilige Maximos, dwaas om Christus’ Wil

– Heilige Maximos, dwaas om Christus’ Wil –

“Iemand uit de menigte zei tot Hem:
Meester, zeg tot mijn broeder, dat hij de erfenis met mij dient te delen’.
     Christus zei tot deze mens, die Hem als Rechter benaderde:
Mens, wie heeft Mij tot Rechter of Scheidsman over u aangesteld?
Hij zei tot de menigte:
‘Ziet toe, dat gij u wacht voor alle hebzucht, want
ook als iemand overvloed heeft,
behoort zijn leven niet tot zijn bezit
’” 
Luc.12: 16.

Vereer de Heer met uw rijkdom
en met de eerstelingen van al uw inkomsten, want
het is beter een weinig in de vreze des Heren te hebben,
dan een grote schat en onrust daarbij

Spreuken 3: 9; 15: 16.

De droom van God
De droom van God bestaat erin de gehele wereld, zoals
ze elke moment van de dag is,
tot nieuwheid, eenheid en vergeestelijking te brengen.
Daartoe dient elke beslissing van de vrije mens bij te dragen.
En de mens is des te vrijer in de mate dat
deze meer in harmonie handelt met God’s plan.
Iedere egoïstische handeling van de mens die
hem deze betrokkenheid op de gehele werkelijkheid doet vergeten,
– brengt disharmonie en kwaad voort,
– schept een afstand van ontrouw tussen zijn
gerealiseerde subjectieve doel en
het begindoel dat
de mens van Hem
gekregen heeft.
Alleen door trouw aan de droom van God . . .
geeft de mens vorm aan zijn ziel doorheen zijn aardse dagen en
op tegelijkertijd doet hij hiermee een oproep tot voltooiing van de wereld,
hetgeen in de laatste dagen gerealiseerd zal worden.

Dat is waar het om gaat – in  de ervaringsdimensie van het Christendom -,
heeft de Kerk herhaaldelijk moeten reageren op praktijken en theorieën die
op verschillende wijze op zoek waren naar het extreme,
of allerlei bewegingen van pseudo-Mystieke aard.
        De vrees voor misbruiken en overdrijvingen verklaart dat
het Leergezag meer  en meer het objectieve aspect van
de dienst aan God gaat beklemtonen,
zowel op vlak van de Pedagogie van Christus en de Apostelen
als van de Mysteriën [RK. Sacramenten].
Deze gereserveerde, en al te voorzichtige houding van de Kerk
t.a.v. de religieuze ervaring geeft voeding aan de langzaam gegroeide overtuiging
zowel bij de clerus als bij de leken, dat uitstraling, de bijzondere gave om anderen te inspireren en te leiden buitengewone en zeldzame goddelijke genadegeschenken zijn, die men enkel aantreft
in de levens van heiligen en Mystici.
Een reactie vanuit theologische hoek kon dan ook moeilijk uitblijven.
Hier en daar werd geopperd dat de vrees voor misbruiken ‘niet’ mag leiden tot
het minimaliseren van de betekenis en de rol van
de ervaring van de dienst aan God in het waarachtige christendom.
Bekende uitspraak hieromtrent is:
het charismatische behoort even noodzakelijk en permanent tot
de essentie van de Kerk als het Hiërarchische ambt en de Mysteriën
[RK Sacramenten” Karl Rahner, theoloog.
Deze uitspraak is over de gehele linie in het westen met grote instemming werd aanvaard en is gebaseerd op de uitspraak van Paulus:
      Verblijdt u te allen tijde, bidt zonder ophouden, dankt onder alles, want
dat is de Wil van God in Christus Jezus ten opzichte van u”.
– “Dooft de Geest niet uit, veracht de profetieën niet, maar toetst alles en behoudt het goede. Onthoudt u van alle soort van kwaad”.
De dwaas om Christus’ Wil merkt hier op:
“Alleen de Schepper kent mij en weet wie ik ben”!

”       En Hij, de God van de Vrede, heilige u
geheel en al, en geheel uw geest, ziel en lichaam
moge bij de komst van onze Heer Jezus Christus
blijken in allen delen onberispelijk bewaard te blijven.
Die u roept, is getrouw; Hij zal het ook doen
1Thess.5: 16-24.
Wordt het Lichaam op de een of andere wijze gemanipuleerd,
dan zal Christus dit op de een of andere manier
duidelijk maken door Zijn Toorn over diegenen, die dit veroorzaken, uit te spreken.

Saint,                    fool of Christ,        in the desert of Amsterdam

Het is in Christelijke Gemeenschappen gewoonte om
de levens van de heiligen te lezen.
Vandaag is dat de Heilige Maximos, een van de typische gestalten uit het Moskou van de 15e eeuw.
Net als de gemeenschap van Amsterdam is hij op het palet van het Christelijk wereldtoneel als een lichaam, zonder kleren, zonder enige beschutting tegen koude of hitte en
beweegt zich in alle vrijheid rond, terwijl zij met kernachtige spreuken het volk opwekt tot geduld in hun ongelukkig leven.
Zij is als een zelfstandig lichaam, waarbij de ledematen elkaar onderling in evenwicht houden en naar het Koninkrijk der Hemelen verlangen; zij richten zich tot hun Heer en Meester en smeken ontferming af, doen boete en wat al niet meer om het Goddelijk vooruitzicht te beërven.
Tegelijkertijd beoordeelt zij de wereld met haar rijkdom vanwege hun hartvochtigheid en omdat zij hun rijkdom hebben opgebouwd op het ongeluk van de armen.

Maar een dergelijk bestaan kan in het machtspel op het schaakbord van de wereldkerk niet onopgemerkt blijven – er werd vanuit de macht geduldig afgewacht tot zich een gelegenheid zou voordoen.
Bij het overlijden van een groot mens, een werklijk geestelijk leider, dient zich een politiek dier in schaap’s-kleren aan, die de Russische belangen in plaats van die van de individuele gemeenschap ‘voorop’ stelt. Het is datgene waar in de afgelopen publicaties al melding van is gemaakt.
Zodra de prins van Moskou de stem van de gemeenschap hoorde, herkende hij
de Nederlandse vrijheid van deze Christelijke Gemeenschap, dit kerkvolk, wat een werkelijke familie rond Christus vormt.
Hij werd vanuit Moskou met een politieke agenda gestuurd
– om de herder’s-honden, de spelleiders naar de ‘Russische stal’ te leiden, weer
onder de Russische invloedssfeer terug te brengen.
                        Zodra de parochie in de stad van de Vereenigde Oost-Indische Compagnie [VOC] nu – na een periode van aftasten – de toon van de stem van de nieuwe toezichthouder herkent, onderkent zij het aloude machtssysteem, die hen onder vreemde voorwendselen wordt toegeschoven en hen tracht te onderdrukken, in te palmen.
De gemeenschap herkent het masker waarmee de prins van Moskou naar de Lage Landen is gezonden, de verborgen agenda was immers jaren lang op de achtergrond geraakt.
In ieder verzoeking, die de Heer ons doet toekomen is het buigen of barsten, maar: ”     De Geest, Die heiligt, mag niet worden gedoofd,
alles dient opnieuw getoetst te worden en
het goede dient te worden behouden“.
Indien hierbij alle soort van kwaad vermeden wordt,
zal onze Heer en Verlosser, de God van de Vrede ‘ook dit keer
de gemeenschap van Amsterdam geheel en al heiligen
naar ziel en naar het bedreigde lichaam en onze Heer Jezus Christus
bij Zijn wederkomst geconfronteerd worden met een gemeenschap,
waarin allen delen onberispelijk bewaard zijn gebleven.

    Die u roept, is getrouw; Hij zal het ook doen !”.

Troparion     n.5.
U hebt gestreefd naar de hoogste schoonheid en
daarvoor de bedekking van het lichaam
evenals de genieting zonder waarde geacht.
De volstrekte armoe hebt gij liefgehad boven alle wereldse rijkdommen,
en zo bent u als een van de engelen door het leven gegaan,
totdat u in hun gezelschap ontslapen zijt, heilige Maximos:
bid alstublieft met hen voor deze gemeenschap tot Christus God
”.