Oktober 30e – Heilige Cleophas, Apostel van de 70

De Heilige Apostel Cleophas [Hebr.=‘van een beroemde vader’] was een  jongere broer van Joseph [Hebr.=‘De Heer heeft toegevoegd’], de Verloofde van de Moeder Gods, Maria [Hebr=‘hun opstand’].
In zijn weergave van de Blijde Boodschap schrijft de heilige Lucas dat Cleophas een van de twee discipelen was met wie de Heer op weg was naar Emmaüs [[Hebr.=‘warme baden’ – Thermen genoemd in onze tijd] en dat vond plaats ná Zijn Opstanding.
Lucas [Hebr.=‘lichtgevend’] was de andere apostel van de 70, hoewel hij zijn eigen naam niet noemt. Cleophas werd vervolgens door de Joden gedood vanwege het prediken van Christus, de moord die plaatsvond in het huis waar de verrezen Heer door hem bekend was geworden bij het breken van het brood.

Onze samenleving wordt steeds individualistischer.
Steeds meer mensen komen elkaar tegen op straat en kijken liever naar het mobieltje in de hand dan naar elkaar.
De berichtjes die we elkaar versturen zijn vluchtig en de enige emotie die we eraan toe kunnen voegen is een smiley. In feite ontkennen we de ander op die manier en zijn niet in het huis waar – ‘de Opgestane Heer Zich bekend maakte’ – door het breken van het Brood.
Bij onze Heer werkt dat allemaal anders, Hij kijkt over onze schouder mee, ziet ons komen en gaan, ons doen en laten, kortom is betrokken, opdat het ons welgaat.
Waarom ziet onze samenleving er zo uit? Vinden we het fijner zo?
Redden we onszelf wel? Wat vind je dan van het gezegde: “ . . . alleen ga je sneller, maar samen kom je verder”?
Oog hebben voor een ander betekent dat je het ziet wanneer iemand moeilijk ter been is en voor hem of haar jouw plaats afstaat in de bus.
Vaak is het alleen niet zo letterlijk. Iemand kan ontzettend de behoefte hebben om zijn hart te luchten, maar merk je dat ook? En ga je ervoor zitten en blijf je rustig luisteren?
Hoe belangrijk is het om aandacht te krijgen? En hoe belangrijk is het dan om aandacht te geven?
Bijna dagelijks worden we geconfronteerd met klein en groot leed in de wereld.
Vaak doen we wat niet christenen doen onderweg – we zien het wel, maar handelen niet. Soms sluiten we zelfs de ogen.
Voor christenen is dat natuurlijk geen optie.
Geheel naar het voorbeeld van Christus zoeken wij de zwakken en kwetsbaren in de samenleving op en doen wat ze kunnen om hen sterker en weerbaarder te maken. Zo lukte het ze om bergen te verzetten.

Of dat nou het eventjes opvangen betreft of in de huishouding bij het schoonmaken of afwassen in de kerk.
De slechts korte en vrij gekozen minuten worden gevuld met een handje toesteken.
Het gaat niet altijd even gemakkelijk – je dient jezelf – voor kortere of langere tijd opzij te zetten. Het navolger van Christus zijn is niet altijd gebed, lof aan God, maar ook aandacht voor de mensen om je heen.
Daarom worden eenzamen, zieken en gevangenen en minder bedeelden bezocht en wordt zonder ophouden getracht dienstbaar te zijn aan de medemens.
Alleen op die manier bouwen we aan een nieuwe Hemelen en een nieuwe aarde en zo bezorgen we iedereen een warme douche, ‘een warm bad‘ – Emmaüs dus,
zo wordt de zorg voor elkaar in deze wereld, vrij en toegankelijk.