17e Zondag na Pinksteren – wij zijn allen door het Woord geroepen tot het priesterschap

      En het geschiedde, toen de menigte op Hem aandrong en naar het woord Gods hoorde, dat Hij zelf aan de oever van het meer Gennesaret stond, en Hij zag twee schepen aan de oever liggen. De vissers waren eruit gegaan en spoelden de netten. Hij ging in een van de schepen, dat van Simon, en vroeg hem de zee in te gaan, niet ver van de oever. En Hij zette Zich neder en leerde de menigte vanuit het schip.
Toen Hij opgehouden had met spreken, zei Hij tot Simon:
‘Ga naar diep water en zet uw netten uit om te vissen’. En Simon antwoordde en zei: ‘ Meester, de gehele nacht door hebben wij hard gewerkt en niets gevangen, maar op uw woord zal ik de netten uitzetten’.
En toen zij dit gedaan hadden, haalden zij een grote menigte vissen binnen, en hun netten dreigden te scheuren. En zij wenkten hun makkers in het andere schip, dat zij hen zouden komen helpen. En dezen kwamen en zij vulden beide schepen, tot zinkens toe.
Toen Simon Petrus dit zag, viel hij neer aan de knieën van Jezus en zei:
Ga uit van mij, want ik ben een zondig mens, Here.

De alheilige wereldomvattende Kerk, ‘een Mysterie’ – icoon

Want verbazing had hem en allen, die bij hem waren, aangegrepen over de vangst der vissen, welke zij gevangen hadden; evenzo ook Jaäcobus en Johannes, de zonen van Zebedeüs, die metgezellen van Simon waren.
En Jezus zei tot Simon:
‘ Wees niet bevreesd, van nu aan zult gij mensen vangen’.
En zij trokken de schepen op het land en lieten alles achter en volgden Hem
Luc.5: 1-11.


➥➥➥ in verband met dit onderwerp wijkt de Apostel-lezing
in dit artikel af van de officiële kalender

      Legt daarom de leugen af en spreekt Waarheid, ieder met zijn naaste, omdat wij leden zijn van elkander.
Geraakt gij in toorn, zondigt dan niet: de zon mag niet over een opwelling van uw toorn ondergaan;  en geeft de duivel geen voet.
Wie een dief was, dient niet meer te stelen, maar dient zich liever in te spannen liever met zijn handen goed werk te verrichten, opdat hij iets kan mee-delen aan de behoeftige.
Geen liederlijk woord dient uit uw mond te komen, maar als gij een goed (woord) hebt, tot opbouw, waar dit nuttig is, opdat zij, die het horen, genade ontvangen.
En bedroeft de Heilige Geest Gods niet, door Wie gij verzegeld zijt tegen de dag der verlossing. Alle bitterheid, gramschap, toorn, getier en gevloek dient uit uw midden gebannen te worden, evenals alle kwaadaardigheid.
Maar weest jegens elkander vriendelijk, barmhartig, elkander vergevend, zoals God in Christus u vergeving geschonken heeftEph.4: 25-32.

God’s Uitverkorene, by Marc Chagall

Indien we onze God lief willen hebben; ons toch zorgen blijven maken dat
Hij ons de misstappen vergeeft in plaats van onze fouten bij te houden als
het ware ons onophoudelijk te controleren teneinde
ons in Zijn voorzienigheid te beschermen, is het raadzamer ons op onze naaste te richten en
deze inzet aan hem/haar aan te bieden.          
Je behoeft je niet onophoudelijk te verontschuldigen, doe geen moeite.
Wat je werkelijk nodig hebt is jezelf te vernederen, jezelf de minste te tonen.
Door ons ten opzichte van onze naaste te verontschuldigen, zullen we
als vanzelfsprekend vergeving van onze ontelbare zonden verkrijgen en
we hebben allemaal het recht om tot God zeggen:

Μετάνοια – Metanoia, Berouw

Heer, vergeef het hen, vergeef het degenen, die mij wat aandoen.
Uit liefde tot je medemens zul je de verontschuldiging vinden en jouw Blijde Boodschap ten opzichte van je omgeving uitstralen, volgens jouw Woord.
Ook hierbij zul je je omgeving leren liefde uit te stralen en hen jou je eigen ongerechtigheden te vergeven

spelleider vader Ephraïm van I.M. Philotheou, Athos [Gr.]

Heiligen en mensen, die begenadigd zijn, vormen de leraren van het Christendom en hebben veel verschillen ten opzichte van overeenkomstige mensen, die ‘opvallen‘.
Er zijn echter drie elementen die het voor mij interessant maken, mijn interesse opwekken om het beter uit te drukken en dat geeft mij de gelegenheid het algemeen priesterschap van de gelovige Christen te onthullen.
1.]. Er bestaat in het leven voor deze Christenen geen ‘methode’, waarmee de mens als het ware [als bij de sport] geoefend wordt in het verwerven van Christelijk eigenschappen, noch zijn voor deze Christenen een geheime leer [een soort trukendoos , waarmee zij zichzelf als toegewijd in de leer van Christus mogen beschouwen..   

Het enige wat ze doen is dat zij hun hart totaal ‘open stellen’ voor Christus, zowel voor Christus als God en daarop volgend de medemens.

H. Silouan, de Athoniet

Hun manier van leven omvat niet de praktijk van een methode [zoals yoga, sport of meditatie, danwel een of andere krijgskunst}, maar we zouden zeggen dat het een weg is die de afdaling in twee mentale ruimten omvat die de moderne heilige staretz Sophrony Sacharov in navolging van zijn geestelijk vader de H. Silouan de athoniet “een heg, een omsluiting” noemt: de “hel van het berouw” en de “hel van de Liefde” [“keep thy mind in Hell and despair not”].
De eerste “hel” is de volledige afwijzing van mijn oude persoonlijkheid, m’n daden en verlangens [gekenmerkt door empathie].
de tweede “hel” bevat de on-voorwaarde-lijke Liefde en zelf-opoffering voor elk individu, zelfs voor de persoonlijke vijand, die hem volledig hebben vergeven.
Deze liefde culmineert in [of begint met] de ‘Liefde in Christus’, met Wie je regelmatig  persoonlijke communicatie onderhoudt door gebed, maar ook met deelname aan de goddelijke diensten en in het Mysterie [RK. Sacrament] van Goddelijke Verzoening.

Het ‘Jezusgebed’ òfwel
het gebed van het hart
genoemd

Omdat er geen methode meer bestaat om een resultaat te gaan boeken, kan de piek van geestelijke ervaringen niet alleen door monniken of andere gewijde spelleiders, maar ook door de gewone mens, als huis- vader, -moeder en zelfs kinderen, die misschien niet eens weten wat het doet, worden ervaren.
Christelijke spirituele ervaringen – bijv. Mysteriën, wonderen of verschijningen van Christus, de Moeder Gods en Maagd of een van de heiligen
– ervaringen, die zelfs niet-christenen, die soms trouw zijn gebleven aan hun ‘van kindsbeen meegekregen’ Geloof, maar de moed niet hebben gehad zich over te geven aan de Orthodoxie, die het vroeg-christelijke Geloof, een voorsprong geven aan het begin van het hele proces.
Alle hebben echter één ding gemeen: de hel van de bekering, die het nederig hart verheft en de hel van liefde verwerven, hetgeen impliceert dat het hart vernedering ondervindt.

2.].

Christus Pantocrator icon,
I.M. Chilandar. berg Athos [Gr.]

Een tweede kenmerk van de orthodoxe wonderen van heiligen is dat ze niet de buitengewone gaven of de ervaring van bepaalde spirituele ervaringen nastreven.
Noch willen ze hun kennis vergroten, vanwege de “wijsheid” of  het “superieur bewustzijn” of een  vereniging met het universum” te verkrijgen, om ze te “harmoniseren” met dit of dat wat Yogi aanbieden of iets dergelijks.
Ze willen enkel en alleen Christus, als ‘Heer en Meester’ van hun leven.

Zij verlangen zich uit zichzelf direct aan een andere persoon over te geven, dat vast te houden en zich in die richting, die neiging over te geven zich als het ware te verenigen, Zijn weg na te volgen, de weg van de nederige en onbaatzuchtige Liefde voor God
[de Heilige Drie-enige God en niet een subjectief idee “van God” of een fantasie die “God” is een symbool van schoonheid of liefde of een vonk in ons en in alle wezens, etc.] en de naaste.

We behoeven derhalve niet langer weg te zinken in onszelf als yogi’s,
maar leven slechts om door Christus als God aangesproken te worden en
Zijn barmhartigheid en waardevolle hulp aan te roepen/te zoeken teneinde
de zuivering van het hart van de hartstochten te verkrijgen en
de mutatie op dit schepsel te laten neerdalen met wat Christus als God voor ons wil.
       Ook behoef je niet langer te proberen om “op eigen kracht en eigen methode tot perfectie te komen” het meeslepende, de aantrekkingskracht wordt binnen de weg door Christus en het Lichaam dat Hij oprichtte, de Kerk, onderwezen.
            Christenen werden niet en nooit opgeroepen een individuele strijd voor perfectie aan te gaan, maar om deel te nemen en te integreren in de geestelijke en morele worsteling, van de Kerk: zich te verzamelen te groeperen, met hun broeders een gemeenschap te vormen teneinde gemeenschappelijk uit dezelfde kelk, het Lichaam en bloed van Christus, te putten.
De bron des Levens, is Christus en de rest is allemaal mensenwerk!

Lid van deze gemeenschap wordt namelijk gevormd door Christus, namelijk het hoofd en binnen die gemeenschap zul je Hem kunnen ontmoeten.
Wat praten wij dan en filosoferen wij dan – of is het slechts om menselijk gevormde machtsinstituten in stand te houden, die macht over de individuele mens tracht te behouden.
Het draait niet om de wereldraad van Kerken, de Oecumene – het draait om de Wet van de onderlinge Liefde, die gestalte dient te krijgen in ons leven hier in het ondermaanse.
Zelfs een kluizenaar is altijd nog een lid van de gemeenschap,
door zijn gebed samen met de Christelijke Gemeenschap gericht op Christus
[het gebed voor alle mensen en inderdaad van alle wezens, [“voor allen in allen zal Uw Naam gezegend zijn”] en neemt deel aan de Goddelijke maaltijd, de communie wanneer het overeenkomstig de menselijke regeltjes haalbaar blijkt te zijn.

Ziet, met hoe grote letters ik u eigenhandig schrijf! Allen, die zich uiterlijk goed willen voordoen, trachten u te dwingen tot de besnijdenis, alleen
om niet vervolgd te worden ter wille van het kruis . . . Gal.6: 11-18
van Christus Jezus.

Omdat het alleen Christus is, de God-mens, Die ik liefheb, want met Hem ik wil mij verenigen en weet dat deze vereniging/samensmelting mogelijk is. 
[zó bekennen alle heiligen van de Orthodoxie, dat de reeds ‘levende’ (niet-doden) in dit leven dit ervaren – en het is deze vereniging die zo Mystiek, wonderbaarlijk maakt, met geschenken aangeboden door de drie-enige God, wanneer en in de vorm, die Hij wenst en Zich terug zal trekken zoals ze geen mens “ze terug zou kunnen brengen” met God’s Eigen methoden, die heel egoïstisch zouden zijn, want God erkent geen ander God].
En het kan mij persoonlijk in het geheel niet schelen dat er dan nog mogelijke ‘andere paden’ bestaan tot het verkrijgen van wijsheid, kennis of bovennatuurlijke krachten. 

Deze krachten [hoewel sommigen me doen voorkomen dat het aangekleed aan worden om ze op te wekken òf hoe je er vervolgens mee om dient te gaan] wil ik gewoon niet dat mij op de een of andere manier beïnvloeden, want het is mensenwerk en onderhevig aan duivelse invloed.
Ik wil alleen Christus!

Op mijzelf, ben ik in het verborgene, wanneer ik heel diep van binnen doordring, zoals krachten dat doen, totaal niet in staat om Christus te zien
– en mocht het zo zijn, als je iets te zien krijgt, zal het waarschijnlijk niet iedereen betreffen, maar de “ander” die Hij wil controleren. 

Heiligen, die de perfectie trachten te bereiken [heb jij er ooit eentje ontmoet?],
zijn dit inderdaad geworden vanuit hun persoonlijk nastreven, dus uit menselijk egoïsme en niet op eigen kracht of zo u wilt andere krachten, maar alleen ‘in en door Christus’.
Een favoriete voorbeeld daarvan wordt ons door Christus in Orthodoxie voorgehouden door de gelijkenis, die laat zien hoe dicht onze Heer Jezus Christus in Zijn leven, lijden en sterven ’de verloren zoon’ nadert, hij is uitgeput, viel aan de voeten van zijn vader, en smeekte Hem om Zijn knechten te sturen.
Dus voel jezelf in navolging van Christus nederig, Christen en
wees je bewust van de kloof die de verloren zoon scheidt van de absolute zuiverheid van Christus.
Hij weet dat hij niet zondeloos is, maar de Vader van de verloren zoon
[symbool voor Christus] herstelde de verloren zoon in z’n vroegere staat
en hem vervolgens met eer te omringen en hem lichte [feest-]kleding aan te bieden.

NB.
[Laten we niet over het hoofd zien te vermelden dat de meeste mensen ondanks hun Christelijke achtergrond hoewel zij de intentie hebben nauwelijks zuiver genoemd kunnen worden en wanneer zij zichzelf willen bevoordelen zelfs schade toebrengen aan anderen en zich wel op een zeer duister pad begeven wanneer zij zichzelf hebben overgeleverd aan hun egoïstische manier van doen om zichzelf maar als [hoofd-]toezichthouder of spelleider te kunnen handhaven en hun persoonlijk voordeel mee binnenhalen.
Wij dienen, óók vaak voor ons zelf, ook toe te geven, dat wij onszelf “waardig” achten de gaven van brood en wijn als het Lichaam en bloed van Christus te ontvangen
⁌  zelfs komt het voor dat onze spelleiders zelfs openlijk verklaren niet eens te erkennen dat Christus, de Zoon van God is en doen voorkomen dat het slechts één filosofische wijze van spreken is, een ‘goddelijke stof’ of een ‘universele ziel’ en zij de “Ware God” de rug toe keren, hoewel ze wel dienen te erkennen dat Deze Zich wel in talloze Heiligen heeft gemanifesteerd].

De 5 wijze en de 5 dwaze maagden

Christus zegt ons: “ Ik ben de deur; als iemand door Mij binnenkomt, zal hij behouden worden; en hij zal ingaan en uitgaan en weide vindenJohn.10: 9.
Onze Heer en Verlosser is de toegang tot Het Koninkrijk der Hemelen, hetgeen we – al diep van binnen, in ons hart, tijdens dit leven kunnen vinden en dat voor eeuwig zal  voortduren.
Maar hoe vinden we de toegang tot Hem tussen al die duizenden verschillende sekten en filosofieën?
Elk van hen presenteert een ander, een verschillend beeld van Christus, Hij vervolmaakt het goede met Zijn Wijsheid.
Wanneer we de geschiedenis van de door Hem gestichte Kerk, Zijn Lichaam, nader onderzoeken, vinden we één enkelvoudige on-onderbroken lijn waarin Zijn Beeld zuiver en onvervormd bewaard is gebleven. Deze lijn is de Orthodoxie van de vroeg-Christelijke Kerk, de grondgedachte, het fundament van het ware Christendom.
Kom naar die poort, die toegang! en vind via haar het oude vertrouwde, historische pad terug naar de oorsprong naar God . . . . .

Doopvont in de vroeg-christelijke Kerk

Het algemeen priesterschap van de Christelijke gelovigen is de theologische bezinning en de kerkelijke praktijk door de eeuwen heen. Al heel spoedig wordt dé verbinding gelegd met de doop. Gedoopt worden, betekent immers deel krijgen aan de nederdaling/zalving met de Heilige Geest en zo aan de drie ambten van Christus.
Christen-zijn is gezalfd zijn en in het Orthodoxe Mysterie [Sacraments-toediening] vindt de doop dan ook drievoudig plaats.
1.]. de bekende doop – door onderdompeling heen – de situatie van de voorafgaande dood en het sterven daarna wordt daadwerkelijk beleefd.
2.]. de zalving met de Myron, de bevestiging van de Opname in de Orthodoxe gemeenschap alsmede de kruinschering [uiting van het algemeen priesterschap]
3.]. het ontvangen van het Lichaam en bloed van Christus in de eerstvolgende Goddelijke Liturgie.

Géén van bovenstaande rituelen mag ontbreken, anders is er geen sprake van en Orthodoxe Doop. De H. geschied-schrijver Hiëronymus zegt het daarom kort en bondig:
Het priesterschap van de leken, dat is de doop’ en dat doet hij vanuit bovenstaand begrip. Ten aanzien van de inhoud van dit algemeen priesterschap wordt de lijn van het Nieuwe Testament, die we bovenstaand hebben geschetst, doorgetrokken.
Leden van het Volk van God brengen geestelijke offers:
lofprijzing, belijdenis, het geven van aalmoezen, toewijding van het leven aan Christus, het getuigenis jegens ongelovigen”.

Geleidelijk aan gaan ook ascetische idealen doorwerken en
wordt het offerkarakter van de christen gezien in
zelfonthouding, ascese en ook het martelaarschap.
Je ziet in de loop van de eerste eeuwen dat het accent, komt te liggen op:
          komt tot Hem, de levende steen, door de mensen wel verworpen, maar bij God uitverkoren en kostbaar en laat u ook zelf als levende stenen gebruiken voor de bouw van een geestelijk huis, om een heilig priesterschap te vormen, tot het brengen van geestelijke offers, die aan God [de Vader, door de Heilige Geest] welgevallig zijn door [Zijn Zoon] Jezus Christus
1Petr.2 :4,5.
Mag ik u er tevens op wijzen, dat in die periode er in het geheel geen sprake was van een ‘instituut’ van de Kerk, zoals wij die kennen, die is eens ná Keizer Constantijn [zijn daden waren groot, 274-337 na Chr.] ontstaan.
Bovendien beschikte Christus en ook Zijn grote navolger Paulus niet over kerkgebouwen, maar maakten zij geheel ‘als gast’ gebruik van ‘Joodse’ gebedsplaatsen, de Synagogen.

Apolytikion     tn.8.
  Uit den Hoge zijt Gij neergedaald, o Barmhartige,
en zijt drie dagen in het graf gebleven,
om ons van het lijden te bevrijden.
Gij zijt ons Leven en onze Verrijzenis;
Heer, eer aan U”.

Kondakion     tn.8.
  Nadat Gij zijt opgestaan uit het graf,
hebt Gij de doden opgewekt,
en Adam weer doen opstaan.
De einden der wereld jubelen
over Uw ontwaken uit de doden,
O Albarmhartige”


Theotokion     tn.8.
  Om ons zijt Gij uit de Maagd geboren,
en hebt Gij het Kruis ondergaan, o Goede.
Door Uw dood hebt Gij de dood overwonnen
en ons als God de Opstanding getoond.
Veracht het werk van Uw handen niet;
toon ons Uw mensenliefde, o Barmhartige.
Verhoor haar die U gebaard heeft:
de Moeder Gods, die voor ons bidt
en verlos Verlosser het wanhopige Volk”.