Orthodoxie, het hoogfeest van Pascha en de wereldse benadering

Aangezicht van hedendaags Jeruzalem

Vanuit menselijk [aards] gezichtsveld is de grote en heilige week, welke met ‘Lazarus’- zaterdag en Palmzondag begint een religieus spektakel, waarbij los van dat er iets opzienbarends plaatsvindt, totaal geen sprake is van lawaai, drukte en herrie. Alle christenen vieren Pasen dit jaar samen in Griekenland en Cyprus het religieuze spektakel ‘Pasen’ zo propageert ‘domradio’ dit feest van verstilling en de bewust wording [26-3-2017, https://www.domradio.de/themen/ostern/2017-03-26/die-domradiode-osteraktion].
Het is de ‘hemel’ op z’n kop, gezien vanuit een behoefte tot sensatie.
Hoe kun je de stilte van het graf en de Opstanding, die -hier en nu- in de Blijde Boodschap verkondigd wordt, verwoorden met de uiterlijkheden, die voor de buitenstander waarneembaar zijn; dan sla je toch de plank toch volkomen mis!
Je kunt inderdaad verslag doen van de de diensten van de komende week en hier een uiterlijk verslag van doen, maar wat er werkelijk plaatsvindt, is datgene wat innerlijk beleefd wordt. 
Het christelijke Pasen wordt dit jaar inderdaad door alle christelijke gelederen gelijktijdig gevierd en dat is tevens bijzonder omdat onze kinderen hierdoor de eenheid van de Kerk in de wereld kunnen ervaren; maar die eenheid bestaat al in de verscheidenheid, dat we iedere zondag de Opstanding van onze Heer en Verlosser bezingen en daardoor als gespleten Kerkgenootschappen God de eer toebrengen, die alleen Hem toekomt.

Op Lazaruszaterdag wordt onze grootste vijand -de dood- als niet te doorgronden fenomeen van zijn omhulsel ontdaan. Palmzondag verkondigt [net als iedere zondag] de betekenis van de overwinning op de dood, als een triomf van het Koninkrijk van God. De [christelijke] wereld viert op [Palm-]zondag het feit dat onze Heer Jezus Christus als onze enige Koning van het heelal wordt erkend/aanvaard. Wij vieren dat Christus, als Zoon van God, door de Heilige Geest uit de maagd Maria werd geboren en dat God Zich openbaart – uitdrukking geeft van Zijn menswording.
God is niet ‘iets’ wat vèr weg is, vèr van ons verwijderd ergens in de lucht, afgelegen en ontoegankelijk. Maar God is ons nabij gekomen, zo dichtbij als dat Hij een van ons is geworden.
Dat is wat werkelijk gevierd wordt – het feit dat God ons nabij is – op de rand van ons hart – en met ons meeleeft, sterft en naar de Opstanding groeit. Dit is geen spektakel, dit is een Godswonder – een voor de mens haast niet te begrijpen fenomeen.
De apostel Paulus verwoordt dit als volgt:
    Daarom dat de gezindheid van het vlees vijandschap is tegen God; want het onderwerpt zich niet aan de wet Gods; trouwens, het kan dat ook niet: zij, die in het vlees zijn, kunnen aan God geen genoegen doen. [-God bezit immers alles al-] 
Gij daarentegen zijt niet in het vlees, maar in de Geest, althans, indien de Geest Gods in u woont. 
Indien iemand echter de Geest van Christus niet heeft, die behoort Hem niet toe. Indien Christus in u is, dan is wel het lichaam dood vanwege de zonde, maar de geest is leven vanwege de gerechtigheid. En indien de Geest van Hem, die Jezus uit de doden heeft opgewekt, in u woont, dan zal Hij, die Christus Jezus uit de doden opgewekt heeft, ook uw sterfelijke lichamen levend maken door zijn Geest, die in u woontRom.8: 7-11.

Apostel Paulus
απόστολος Παύλος
الرسول بولس

Paulus wijst ons hier op een ongezonde scheiding tussen vlees en geest; het hele punt van de incarnatie is dat er een verkeerd onderscheid wordt gemaakt. Ten opzichte van onze lichamelijke  aangelegenheden is ‘de kwaliteit van leven’ van elke persoon van belang, omdat het lichamelijk welzijn door de dood wordt aangetast. Het welzijn van de gehele mens, zowel lichamelijk als geestelijk is voor God van belang en daarom heeft Hij om ons de Blijde Boodschap te verkondigen, als God het mens-’zijn’ op Zich genomen; is mens geworden.
Graaf je echter wat dieper, en dat is wat Paulus ons hier tevens voorhoudt, dan heeft Paulus het er over dat de mens zijn leven dusdanig indeelt – dat deze slechts naar het vlees [de aardse, wereldse manier] leeft en niet overeenkomstig de Geest [ de weg naar God]. Dat is ook de reden waarom ik over het woord spektakel val – hier wordt dit fenomeen op journalistieke [wereldse] wijze onrecht aangedaan. De krachten van deze wereld oefenen onafgebroken druk op ons uit om te voldoen aan de waarden, die de wereld -ook de Kerk- ons opleggen. Vraag daarom God om de geest in deze wereld te vernieuwen en laten we de komende periode bidden voor degenen voor wie dit hoogstnoodzakelijk blijkt te zijn.
We hebben allemaal een roeping om iets van de goedheid van God aan de anderen in de wereld te laten zien, – doe dat dan ook volledig -, opdat de wereld werkelijk Gods Liefde en Licht mag aanschouwen; het ondoorgrondelijk Licht van de nog nooit werkelijk aanschouwde God.