Johannes Chrysostomos [349-407] – zijn preken voor de Grote & Heilige week.

الضابط الكل الرب الهنا المسيح تعشيق زجاج

Johannes van Antiochië, Chrysostomus genaamd, dat wil zeggen “Guldenmond” vanwege zijn welsprekendheid, mag ook vandaag de dag nog levend genoemd worden, mede vanwege zijn geschriften.
Zijn geschriften maken het ook ons, net als de gelovigen van zijn tijd, die hem herhaaldelijk moesten missen vanwege zijn ballingschappen, mogelijk om met zijn boeken te leven ondanks zijn afwezigheid.

Geboren rond 349 in Antiochië in Syrië [tegenwoordig Antakya, in het zuiden van Turkije] oefende hij er ongeveer elf jaar het priesterambt uit, tot aan 397, toen hij tot Bisschop van Constantinopel werd benoemd en in de hoofdstad van het keizerrijk het bisschopsambt uitoefende vóór de twee ballingschappen, die op korte afstand op elkaar volgde, van 403 tot 407.
Wij beperken ons tot de Antiocheense jaren van Chrysostomus.

Omdat hij nog toen hij heel klein was zijn vader al verloren had, leefde hij met zijn moeder, Antusa, die op hem een uiterst verfijnde menselijke gevoeligheid overbracht, en een diep christelijk geloof. Na zijn lagere en hogere studies te hebben gevolgd, die bekroond waren met filosofie en retorica, had hij Libanius als leermeester, een heiden, de beroemdste redenaar van die tijd. In zijn leerschool werd Johannes de grootste spreker van de late Griekse oudheid.Gedoopt in 368 en in het kerkelijk leven gevormd door Bisschop Meletius, werd hij door deze in 371 aangesteld als lector. Dit feit markeert het officiële begin van Chrysostomus’ kerkelijke loopbaan. Van 367 tot 372 bezocht hij, samen met een groep jongeren waarvan sommigen later Bisschop zijn geworden, het “Asceterium“, zoiets als het seminarie van Antiochië, dat onder de leiding stond van Diodorus van Tarsus, die Johannes in de richting van de historisch-letterlijke exegese oriënteerde, die zo kenmerkend is voor de Antiocheense traditie.

De ziel waarin God Zichzelf weerspiegelt

Daarna trok hij zich vier jaar lang terug tussen de kluizenaars op de nabije berg Silpius. Hij zette dit teruggetrokken leven nog eens twee jaar langer door, die hij in eenzaamheid doorbracht onder de leiding van een “oudere“. In die periode wijdde hij zich geheel aan de meditatie van “de wetten van Christus“, de Evangelies en speciaal de brieven van Paulus. Ziek geworden, was het hem onmogelijk zichzelf te verzorgen, waardoor hij moest terugkeren naar de christengemeenschap van Antiochië. De Heer – zo legt de biograaf uit – greep door deze ziekte op het juiste moment in om Johannes in staat te stellen zijn ware roeping te volgen. Hij zal inderdaad zelf schrijven dat hij, als hij voor de keuze geplaatst zou worden tussen de tegenslagen bij het besturen van de Kerk of de rust van het monniksleven, hij dan duizendmaal de voorkeur zou geven aan het pastorale dienstwerk: want tot juist dit dienstwerk voelde Chrysostomus zich geroepen. Hier voltrekt zich de beslissende wending in zijn roepingsgeschiedenis: voltijds zielenherder!

Christus & de 4 evangelisten en de 4 grote profeten Haregarius van Tours [9e eeuw]
De vertrouwelijke omgang met het Woord van God, die hij tijdens de jaren van zijn kluizenaarschap had onderhouden, had in hem de onweerstaanbare drang doen rijpen om het Evangelie te preken, aan anderen te geven wat hij zelf in de jaren van meditatie had ontvangen. Het missionaire ideaal bracht hem, vurig van ziel als hij was, tot de pastorale zorg.
Tussen 378 en 379 keerde hij terug naar de stad. Diaken in 381 en priester in 386, werd hij een beroemd predikant in de steden van zijn stad. Hij hield preken tegen de Arianen, gevolgd door die ter gedachtenis van de Antiocheense martelaren, en door andere over de voornaamste liturgische feesten. Het gaat hierbij om een groots Onderricht in het Geloof in Christus,
ook in het licht van Zijn Heiligen.
Preken voor de Grote & Heilige week van
de H. Johannes Chrysostomos
[PDF – Engels]:
Homily 77 on Matthew – parable of the fig tree
Homily 82 on Matthew – My blood of the New Testament
Homily 83 on Matthew – let this cup pass from me
Homily 84 on Matthew – one of them smote off his ear
Homily 85 on Matthew – they spit in His face, and buffeted Him
Homily 86 on Matthew – Are you the king of the Jews
Homily 87 on Matthew – they stripped Him – they had platted a crown of thorns
Homily 88 on Matthew – about the ninth hour Jesus cried with a loud voice
Homily 89 on Matthew – the sepulchre was sealed, so there was no unfair dealing
Homily 90 on Matthew – the soldiers declared unto the chief priests all the things that were done
Paschal homily of Saint John Chrysostom

“I hope the Easter bunny brings you lots of chocolate!”.

Zalig feest van Pascha